Ο Τ. Τ. έπεσε από μια τρύπα στη θάλασσα.

Όταν φυσάει πάνω από εφτάρι ο αέρας σέρνεται ανάμεσα στα σίδερα. 

Το κατασκεύασμα βγάζει μουσική.

Όταν έχει καλό καιρό τα κίτρινα αντανακλάνε φως κι ο χάλυβας γίνεται χαλκός.

Ένας επίμονος πυρετός ταλαιπωρεί τρυπάνια, μηχανές και έγκατα.

Χολή της γης, λάσπη, λασπόνερο, νερό.

Οι σχάρες στα καταστρώματα η μια πάνω από την άλλη, δίχτυ ίλιγγος

πύργος βλογιοκομμένος απ'τις πεταλίδες.

ΤΑΠΑΤΑΠΑΤΑΠΑ άρβυλα ασφαλείας παρέλαση των δούλων.

Όταν μπει αέρας στο σωλήνα της βρωμιάς σφυρίζει ο γελαδάρης,

ένα βοσκοτόπι ως εκεί που φτάνει το μάτι, το χορτάρι μαλλιά,

αθώα κύματα στην αύρα, βουκολική γαλήνη.

Οι σχάρες έρχονται σε στοίβες όπως τα πλακάκια.

Τερρακόττα στο σπίτι του κύριου καθηγητή, ατσάλι στην πλατφόρμα.

Ένα πλακάκι λείπει, τρύπα στην καρδιά, τρύπα στο πλέγμα δαπέδου SS.

Ο Τ. Τ. έπεσε από το Βαλάρις ΧΧΧ στη θάλασσα.

Όταν φυσάει πάνω από εφτάρι ο αέρας σέρνεται ανάμεσα στα σίδερα,

ο ήχος θυμίζει μαλακή δοξαριά σε τσέλλο, μακρινό μοιρολόι και σωστά.

Από τα ειλικρινή συλλυπητήρια της εταιρείας στο λασπόπατο της Βόρειας Θάλασσας

είναι μια απόσταση ικανή.

Σήμερα εδώ αύριο πουθενά.

-Ζαλίζεσαι;

-Όχι ακόμα.

 Είχα πάρει το τραίνο να πάω για συνέντευξη για δουλειά στα σύνορα. Το νοσοκομείο δεν ήταν το γυάλινο κτίριο που έδειχναν οι φωτογραφίες. Ήταν ένα πέτρινο κάστρο, σαν το Νόυσβανστάιν. Μπήκα από ένα παραπόρτι στα χαμηλά επίπεδα. Κατέβηκα περιστροφικές σκάλες μέχρι που ζαλίστηκα. Όταν έφτασα στο σωστό υπόγειο, πήγα στον κοιτώνα των συναδέρφων μου. Εκεί είχε παρατεταγμένες σειρές κρεβάτια με άχυρο για στρώμα. Μια γυναίκα σηκώθηκε, μου έδωσε μερικές πληροφορίες για τη θέση, και μετά με ρώτησε:  

-Έχεις δει το βουνό από πλακάκια; 

-Όχι. 

-Έλα, είναι δυο λεπτά από εδώ.  

Με οδήγησε σε έναν άλλο χώρο όπου το φως από τους φεγγίτες έπεφτε σαν προβολέας σε ένα βουνό από σπασμένα πλακάκια κάθε λογής. 

-Αν θες να πάρεις τη δουλειά, πρέπει να βρεις το κομμάτι με τη χρυσή λεπτομέρεια. 

-ΟΚ. 

-Θα σε αφήσω να ψάξεις. Έχεις πέντε ώρες. Θα έρθω να σε πάρω όταν τελειώσει ο χρόνος.

Γύρισε για να φύγει, και έτσι όπως γύρισε, είδα στην κωλότσεπη του πέτσινου παντελονιού της το κομμάτι με τη χρυσή λεπτομέρεια.

 

Πέντε ώρες μετά εμφανίστηκε όπως είχε υποσχεθεί. Με οδήγησε στην αίθουσα του θρόνου, όπου ο βασιλιάς ήταν τώρα έτοιμος να με ακροαστεί. Στάθηκα εκεί που τελείωνε το στενό χαλί, εμπρός από το βάθρο, και γονάτισα στο ένα γόνατο.

-Βρήκες το κομμάτι με τη χρυσή λεπτομέρεια;

-Ναι. Είναι στην κωλότσεπη αυτηνής, είπα και έδειξα με το κεφάλι τη γυναίκα που στεκόταν παραδίπλα μου, κοντά στους φρουρούς.

-Τολμάς να κάνεις τέτοιους ισχυρισμούς για το ήθος μας; Πετάξ'τε τον έξω.

Οι φρουροί με άρπαξαν από τις μασχάλες, με έσυραν μέχρι που μούδιασαν τα χέρια μου και με πέταξαν έξω. Προσγειώθηκα με την κοιλιά στο λασπερό χορτάρι. Μύριζε άνοιξη. Αυτός ήταν ο κόσμος.

Τα γλυκά ζυγωματικά της Περουβιανής, τι πίκρα, η πίκρα του κινίνου. Σπεύδει ένστολη απ'την πασαρέλα στην άσφαλτο της προβλήτας. Λύνει τα μαλλιά και χάνεται ανάμεσα στις αποθήκες. Δυο μέρες που περιμένουμε δίπλα στο μεγάλο σκάφος της ναυτικής σχολής της χώρας της η τεράστια σημαία τους με το χρυσό κέρατο χαστουκίζει τον πρόβολο, τέσσερεις κρότοι το λεπτό συν πλην, δυο μέρες ο αέρας δεν άλλαξε μοτίβο.

 

Κάποιος φωνάζει απ'την κουζίνα και τον ακούω απ'τον αεραγωγό. Σαν κάποιος να τσιμπάει μια κιθάρα και ανάμεσα στις τσιμπιές η αγωνία του κοινού και οι τέσσερεις κρότοι το λεπτό συν πλην. Η πιο σκληρή δουλειά αυτή που δεν τελειώνει. Σταγόνα που χορεύει στο καυτό ατσάλι, πυρετός ανάμεσα στα τεντζερικά, στόμα βιαστικό, στόμα που δεν το προλαβαίνεις. Κάτι συζητιέται στην κουζίνα, κάτι μαρτυράνε οι σωληνώσεις, ποιος δίνει σημασία.

Αίμα από χώμα και αέρα αραιό, μια ξαστεριά βγαλμένη από ζωγραφιά. Χρυσή καρδιά το Αμαλθείας κέρας που ξεχειλίζει κέρματα, χρυσή καρδιά κομμάτια, τέσσερεις κρότοι το λεπτό συν πλην, ώσπου δε μένει τίποτα. Τα γλυκά ζυγωματικά της Περουβιανής, ρονρόκο απ'το κουφάρι του αρμαντίλλο, σπαρτό σκληρής γης σπαρτό ξεριζωμένο, καλούπι του ορεσίβιου, πόδια δυνατά και χαμηλό ανάστημα, ζέστη στα μάτια.

Σήμερα εδώ αύριο αλλού... 

Δεν ξέρω αν έχει μείνει τίποτα σ'αυτό το σακί. Ο Ούντο Κ. πέθανε και το έμαθα εφτά μήνες μετά, την περασμένη Πέμπτη ταινίας που βλέπαμε τους Ινδιάνους στο σινεμαδίκο της πλατφόρμας. Έπεσαν οι τίτλοι και στη μαύρη οθόνη έγραψε στη μνήμη του Ούντο Κ. Έπιασα το κούτελό μου και ρώτησα τον μηχανικό υδραυλικών συστημάτων Πέθανε ο Ούντο Κ.; εκ του περισσού, σα να είχα ζαλιστεί από το μαντάτο. Ο μηχανικός έφαγε δυο ψίχουλα από σάλτε σπιράλερ που είχαν μείνει στη μπλούζα του και με ρώτησε κι εκείνος εκ του περισσού, Ε πόσο ήθελες να ζήσει; Πουρό ήταν, απολίθωμα. Ο μαθητευόμενός του από δίπλα ρώτησε με τα παραγούλια να κουνιούνται, Ποιος ήταν ο Ούντο Κ.;

 ---

Πήγαμε τα όργανα στο άλλο σπίτι, να ξέρεις, η φωνή σου στο τηλέφωνο όταν είμαι εδώ έξω είναι μια ιστορία από μόνη της. Στωική και φτωχή σε συναίσθημα. Η Δ. έχει τελικοσταδιακό Πάρκινσον. Στωική και φτωχή σε συναίσθημα. Η Δ. ήταν η παραμάνα σου, αλλά έτσι όπως το ανακοίνωσες θα μπορούσε να ήταν μια ασθενής που είδες μια φορά εκτίμηση στη νευρολογική. Όσο τα πράγματα σκληραίνουν, τόσο σκληραίνεις κι εσύ. Έπιασα το κούτελό μου και σε ρώτησα Από τις χημειοθεραπείες; εκ του περισσού, σα να είχα ζαλιστεί από το μαντάτο. Έκανες σκιπ το τραγούδι που έπαιζε στο παρασκήνιό σου και έβαλες Ένας μάγκας στον τεκέ μου. Άκουγα δεύτερο χέρι, όπως κάνω πάντα. Κουτσοτραγούδησες έσπασε το μπαγλαμά μου, δηλαδή αλλαγή θέματος, και μετά είπες Τα πλήκτρα τα ανεβάσαμε στη σοφίτα. Και τα πεταλάκια κι αυτά. -Αποφασίστηκε τελικά η κατανομή; -Ναι, τα ηλεκτρονικά όλα στη σοφίτα. Τα ακουστικά και ό,τι άλλο δε χρειάζεται καλώδια κάτω. Δεν έχει πολλές μπρίζες κάτω. A, θα βάψω τα νύχια μου πράσινα χόλο. -ΟΚ. Το άσμα συνεχίζεται, Άρπα Νώντα το μαχαίρι και δε θυμάμαι τι.

---

Ένα καλοκαίρι στο Σταυρό πριν πολλά χρόνια έβαλες το χέρι σ'ένα σακί με ηλιόσπορα για να βγάλεις μια χούφτα για το άλογο. Το σακί ήταν κάτω από τις τσιμεντένιες σκάλες στη σκιά. Μέσα στο σακί ξεκουραζόταν μια οχιά. Σε δάγκωσε ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρα. Έκτοτε σου έγινε συνήθεια να κοιτάς μέσα στο όποιο σακί πριν βάλεις το χέρι. Κοιτάς ακόμα και σε σακιά που δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκουράζεται οχιά, όπως στο σακούλι με το αλεύρι που έχουμε στο ντουλάπι πάνω από τον πάγκο ή στο σακί του ρυζιού με το πλαστικό φερμουάρ, ακόμα και στο πάνινο σακί που μέσα έχεις τα κουβάρια του πλεξίματος.

---

Ο ήλιος που ανατέλλει καθρεφτίζεται στο γυάλινο κτίριο του Μπλου Γουώτερ Σίππινγκ, τρυπώνει απ'τις διακοσμητικές τρύπες της κουρτίνας και ζωγραφίζει λουλούδια και γραμμές στη ντουλάπα. Είναι έξι το πρωί. Η κεκτημένη ταχύτητα απ'τη δουλειά επιμένει. Θα επιμείνει ώσπου να πρέπει να ξαναπάω στη δουλειά. Είναι κόλπο, μόνιμη οικειοθελής καταστολή. Εχτές στο καταμαράν που μας έφερνε πίσω βλέπαμε ειδήσεις για το κρουαζιερόπλοιο που χτύκιασε και οι άλλοι λέγανε, πάλι καλά που δε χτυκιάσαμε εμείς. Εμείς δε μπορούμε να χτυκιάσουμε, δεν πατήσαμε στις Αμερικές. -Καλά γιατρέ, ξέρουμε πως είσαι ξερόλας, άσε να γίνει η κουβέντα. Δυο Πολωνοί μηχανικοί γνωρίζουνε τον καπετάνιο που είναι πατριώτης τους, ένας μικροσκοπικός άντρας σαν φλύδα. Έκαναν ρεαλιστικές εικασίες για την κατάσταση εντός και την κατάσταση της φλύδας. Εγώ σκεφτόμουν τα προγράμματα κορεσμού για την επόμενη φορά κι αν θα είναι καλό το καλοκαίρι ή θα μας χορέψει στο ταψί. 

Ο ήλιος που ανατέλλει καθρεφτίζεται στο γυάλινο κτίριο του Μπλου Γουώτερ Σίππινγκ και έρχεται στη μάπα μου. Ακούω τα κοφτικά απ'το διαλυτήριο στη βόρεια μεριά. Είναι έξι το πρωί αλλά το λιμάνι δεν ξαποσταίνει ποτέ. Ο καπιταλισμός σαν καρχαρίας αν σταματήσει πέθανε. Η καρδιά του κτήνους, οι λασποαντλίες, τα παλούκια της γεώτρησης στη δουλειά, τα κοφτικά, το ρελαντί των αγκυροβολημένων, οι γερανοί και τα φορτηγά στο σπίτι, τώρα έχω γίνει όπως ο γέρος που αφήνει την τηλεόραση να παίζει όλη μέρα και τα γυρεύω. Σηκώνεσαι να φύγεις, είναι ώρα, έχεις κολεκτομές να κάνεις. Βρακώνεσαι, καλτσώνεσαι, βάζεις τον αγαπημένο σου βάτραχο δίπλα μου και λες Δε σκίζεσαι να μετακομίσεις τώρα, ε; -Τώρα είναι πολύ αργά. -Στης καρδιάς μου το μπαλκόνι ήρθε άλλο χελιδόνι κι έχει χτίσει τη φωλιά, είναι αργά πολύ αργά. Πάω να το βάλω, μ'έφκιαξες τώρα, με φιλάς, κλείνεις την πόρτα και λίγο μετά ακούγεται πνιχτά το μπουζουκάκι. Υπολόγισα πως μετακομίζω περίπου κάθε τριετία εδώ και δεκαπέντε χρόνια, λίγο πάνω λίγο κάτω.

---

Δεν ξέρω αν έχει μείνει τίποτα σ'αυτό το σακί, εσύ όμως χώνεις το χέρι ως τον αγκώνα και όλο βγάζεις κάτι καινούριο. Όπως το ότι ξαφνικά δε σκίζομαι να μετακομίσω. Αυτό ήταν με το κυνηγητό, ξεμπέρδεψα. Δεν ήταν και γρήγορη διαδικασία αλλά το πήρα πρέφα τελικά. Όσο και να μετακομίζω, τον κόσμο θα τον βλέπω μέσα απ'αυτό το ίδιο σακί. Το σακί περιορίζει το οπτικό πεδίο αν το αφήσεις. Θέλει να το ταχτοποιείς για να μη μπαίνει στη μέση και σου χαλάει τη θέα. Πιάνω το βιβλίο που μου χάρισε η γυναίκα με το Αφρικάνικο όνομα, γραμμένο από μια άλλη γυναίκα με Αφρικάνικο όνομα. Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό. Τώρα θα πάω στους λόφους της Ρουάντα με τη βλάστηση που στάζει υγρασία και τη μπανανόμπιρα που μυρίζει σάπια μπανάνα. Σήμερα εδώ αύριο εκεί.

Το μάτι που κοιτάει από ψηλά και τα βλέπει όλα 

το μάτι αυτό δεν κάνει ντούκου. Απλήρωτο εδώ δε μένει τίποτα, έχε το στο νου και κράτα ρεζέρβα. Μπαίνεις στο καζίνο καυλωμένος να παίξεις και θα παίξεις και θα σε χορέψουν στο τύμπανο, ψίχουλο απ'το σοβά που ξεκολλάει, ψίχουλο που τρεμοπηδάει στο πετσί με κάθε χτύπημα. Η μουσική αυτή του πυρετού θα παίζει και θα παίζει όσο εσύ θα παίζεις και θα παίζεις και πιο μετά ακόμα. Κάποτε το ψίχουλο φτάνει στην άκρη του πετσιού και πέφτει και πέφτει για πάντα, όπως η μουσική συνεχίζεται για πάντα, κάποια πράγματα δεν τελειώνουν ποτέ και τελειώνουν συνέχεια. Αλληγορίες για βιπεράκια, διαφορετικά ονόματα για το ίδιο δηλητήριο. Έρχεται ένα βράδυ μεσοβδόμαδο και είμαι μια πιτσιλιά σε έναν χάρτη που δε δείχνει τίποτα άλλο παρά γκρίζο, από άκρη σ'άκρη γκρίζο, ούτε ακτές, ούτε ξέρες, ούτε άλλα σημεία. Ένα ισιάδι που χάνεται στην ομίχλη πίσω, που χάνεται στην ομίχλη εμπρός. Και στο βάθος αυτός ο ζοφερός χτύπος, ο ρυθμός του πυρετού, ψηφιακός στην ακρίβειά του, κρατάει αυστηρά το βήμα, το βήμα, το ένα βήμα μετά το άλλο, πίσω, πρόσω, δεν ξέρω πια, δυο καθρέφτες που κοιτάνε ο ένας τον άλλον κι ανάμεσά τους εγώ, και στο βάθος αυτός ο ζοφερός χτύπος, στο βάθος πίσω από το γάλα της ομίχλης καραδοκεί σκοτάδι.

Το μάτι που κοιτάει από ψηλά και τα βλέπει όλα

το μάτι αυτό κάνει και τα στραβά μάτια. Απλήρωτο εδώ δε μένει τίποτα, αλλά υπάρχουν και οι εξαιρετέοι, τι νόμισες; Από μουνί σε μουνί το μαρτύριο περνάει σαν θαύμα, από χέρι σε χέρι το μαχαίρι στην πλάτη, από πόστο σε πόστο διεστραμμένοι καριόληδες σε γραμμή παραγωγής. Στην αυλή με τα ροδόδεντρα ένας γέρος σκάβει μια τρύπα, Τι σκάβεις γέρο; -Σκάβω τον τάφο σου. Κοίτα καλά, ο γέρος έχει τα μάτια σου, κοίτα καλά, ο γέρος έχει τα χέρια σου, κοίτα καλά, δες όσο προλάβεις, γιατί απ'τη μια στην άλλη βλεφαριά ένα μικρό κορίτσι τρέχει βιαστικά και ο μάλλινος ποδόγυρος σκαλώνει στο πόδι του τραπεζιού, απ'τη μια στην άλλη βλεφαριά η κανάτα πέφτει και πέφτει για πάντα, και το γάλα χύνεται και γεμίζει τον κόσμο, κοίτα καλά, δες όσο προλάβεις πριν πλακώσει η ομίχλη και αρχίσεις να στριφογυρνάς. Απ'το φοβισμένο στόμα σου χύνεται το γάλα και γεμίζει τον κόσμο. Έρχεται πάλι το βράδυ το μεσοβδόμαδο και είσαι μια πιτσιλιά σε έναν χάρτη που δε δείχνει τίποτα άλλο παρά γκρίζο, από άκρη σ'άκρη γκρίζο. Ένα ισιάδι που χάνεται στην ομίχλη πίσω, που χάνεται στην ομίχλη εμπρός. Και στο βάθος αυτός ο ζοφερός χτύπος, το τύμπανο της κόλασης, κρατάει αυστηρά το βήμα, το βήμα, το ένα βήμα μετά το άλλο, τα σκιάχτρα μολυβένια στρατιωτάκια παρέλαση ντεμέκ να διώχνουν τα κοράκια που μαζεύονται σαν νέφος και σου μαυρίζουν τα σωθικά. Πίσω απ'την ομίχλη δόντια κοφτερά κι αστραφτερά, σαλιωμένα έτοιμα να ξεσκίσουν.

Το μάτι που κοιτάει από ψηλά και τα βλέπει όλα

το μάτι αυτό έχει στην κόρη μπηγμένο ένα κέρμα, το χρυσό κουμπί που κρατάει κλειστόν το γιακά. Μια γυναίκα με χείλια σαν λιωμένα κράνα παίζει μια άρπα που έχει χορδές από σπάγκο. Τι παίζεις εκεί; Γυρνάει και με βλέπει και αντί για μάτια έχει δυο ουλές από κοίτες. -Παίζω την τύχη σου. Ακούς; Κρατάω την ανάσα μου. Ακούω. Ακούω το σοβά που ξεκολλάει, τη βροχή που κυλάει στις ρωγμές όπως το αίμα στα χαρακώματα του πλακούντα, το κρύο που εφορμά απ'τις άκρες των δαχτύλων της και κάνει τον σπάγκο γυαλί. Από τα δάχτυλά της το αίμα πετιέται σαν ψιλός αφρός. Στο φως του κεριού δίπλα της στο σάπιο ντουβάρι είναι ο χάρτης που δε δείχνει τίποτα άλλο παρά γκρίζο, από άκρη σ'άκρη γκρίζο, ώσπου τον βρίσκει μια πιτσιλιά. Το αίμα διψάει για αίμα, με καταπίνει το γκρίζο, και στο βάθος αυτός ο ζοφερός χτύπος, που παίζει και παίζει και όσο παίζει η γυναίκα την άρπα τόσο πλησιάζει το τύμπανο, και ο χτύπος μεταμορφώνεται σε στριγκλιά, σε αλύχτισμα, σε κάτι φρικτό, σε νύχια από ατσάλι κόντρα σε τραχύ γυαλί. Ψίχουλο απ'το σοβά που ξεκολλάει, το ταβάνι καταρρέει κόκκο κόκκο, το πετσί τέζα και ο κόπανος από το μηριαίο του γέρου βαράει για να μπηχτεί. Ούτε εδώ ούτε κι εκεί, παρά στο αχανές γκρίζο του χάρτη, ανάμεσα στη μια και στην άλλη ομίχλη, ανάμεσα στο πετσί και στον κόπανο.

Στον παράδρομο με τις εργατικές κατοικίες ένα ταυ από βαρύ χαλύβδινο σωλήνα κείτεται καταγής και γύρω κοφτερά θραύσματα γυαλιού. Το παράθυρο του υπερυψωμένου ισογείου έχει το τζάμι σπασμένο αλλά το γυαλί είναι διπλό και το ταυ δεν έφτασε πέρα πέρα. Στο περβάζι είναι στιβαγμένα κουτιά από τσιγάρα εισαγωγής, χωρίς τις τοπικές επιγραφές. Τέσσερεις και σαράντα το πρωί, φυσάει ανατολικός, έχει δραματικό κρύο. Το κορίτσι προφίλ, θα έλεγες πως είναι όμορφο. Το φως μονόπαντο υπονοεί πως το πρόσωπο έχει και σκοτεινή μεριά, το μισό πρόσωπο είναι περασμένο στον τρίφτη. Δε θες να έχεις απορίες, θες τη σκοτεινή μεριά. Σύρθηκες με την κοιλιά στ'αγκάθια για τη σκοτεινή μεριά, δε χορταίνεις με βουκολικούς εξωραϊσμούς και παραμύθια της προπαγάνδας, θες να δεις το καυλί που σε γαμάει. 

Το υπόγειο με τις φλύδες μπογιάς με πι-σι-μπι και μόλυβδο που τις περπατάς γίνονται σκόνη και τις αναπνέεις, ο ημικρετίνος με την πατατένια μύτη κόβει μισό κύκλο αριστερόστροφα μισό κύκλο δεξιόστροφα με ακτίνα μισό μέτρο ανάμεσα στις δυο εξόδους του βαγονιού ασταμάτητα, θες να τον αρπάξεις απ'το λαιμό και να τον κάνεις πουρέ, ανάθεμα το μουνί που ξηλώθηκε για να πετάξει στον καημένο κόσμο άλλο ένα σκουπίδι, ο θεός της υπομονής, ο ημίθεος του Ριταλίν, η δοκιμασία. Τα ποντίκια βουνά στις σιταποθήκες, το ένα πατάει στο άλλο και όλα πατάνε στον πολιτισμό, το ποντίκι ενάντια στο ποντίκι, σιταποθήκες, σκαταποθήκες. Το κακό χαρτί όπως και να το γυρίσεις σου φυσάει τα φράγκα. Η πόρτα κλείνει βαριά, τέσσερεις και σαράντα το πρωί, το γραφείο τελετών είναι άδειο, στο σταθμό βρωμάει ντήζελ, το πρώτο τραίνο φεύγει και φεύγω μαζί.

Δυο μήνες φυσάει ανατολικός, ανάποδος αέρας γι'αυτά τα μέρη, που φέρνει μια παγωνιά στην οποία δεν είμαστε ακριβώς συνηθισμένοι, μια ξερή παγωνιά με περίεργες ξάστερες νύχτες που δεν είναι ποτέ εντελώς σκοτεινές. Οι επιβάτες βιάζονται, τέτοια βιασύνη στον κόσμο, όλοι είναι σημαντικοί και τρέχουν για τις σημαντικές υποθέσεις τους, τίποτα δε μπορεί να περιμένει, αλλά στην πραγματικότητα ό,τι βρίσκεται στον κόσμο περιμένει, είναι το κοινό μυστικό μας. Σε λίγο θα τελειώσει το Νοττούρνο και θα παίξει η φωνή του εκφωνητή που θυμίζει ευγενικό μπάτλερ. Το τζάμι των γειτόνων το σπάσανε πρεζόνια. -Ξέρεις γιατί κάποια μέρη είναι τόσο φριχτά γκρι, φριχτά, φριχτά γκρι; Μου ήρθε επιφοίτηση τώρα. Είναι επειδή μένουν εκεί πολλά πρεζόνια. Και τα πρεζόνια δε νοιάζονται για τίποτα έξω από την πρέζα, και το σύμπαν γύρω τους γίνεται μουλιασμένο χαρτόνι, είπε ο Μ. καπνίζοντας ενώ βλέπαμε το Οξυάννα στο διαμέρισμά του σε ένα ξυλιασμένο Φλένσμπουργκ. -Δίκιο έχεις. Δεν το είχα σκεφτεί. -Ακόμα και αν η πρόθεση ήταν αρχικά καλή. Να, πάρε τη Χαρισλήα Στράσσε. Ή δες δάση και νερά που έχουν στην Οσεάνα και κοίτα πόσο σκατά την κατάντησαν. Δεν τους νοιάζουν τα δάση και τα νερά, τους νοιάζει η πρέζα. -Η πρεζουλίαση είναι τρέλα. Εννοώ, σύμφωνα με το Ντι-Ες-Εμ-5. -Ε, σάμπως τους άλλους τρελούς δεν τους καταπίνει η τρέλα τους πολλές φορές;

Η θέση μου είναι ζεστή, δίπλα μου κάθεται ένας άλλος μπλου κόλλαρ τύπος που διαφημίζει κι αυτός την εταιρεία του με το φωσφοριζέ μπουφάν του. Φτάνουμε στο Κόλινγκ, γίνεται η γνωστή έφοδος, το τραίνο γεμίζει και περνάει ο ελεγκτής, και τον ξέρω και με ξέρει. Αλλάζουμε μια ματιά καθώς περνάει βιαστικός όπως όλοι οι άλλοι, είναι το ξερό πέρασμα, πηγαίνει στην άλλη άκρη για ν'αρχίσει να κοιτάει τα μπιλιέτα, και ακούω εκείνο το μελωδικό nye rejs-nde με το μικρό ερωτηματικό στο τέλος που νόμιζα πως είχα ξεχάσει. Όταν επιστρέφει κρατιέται απ'το ράφι πάνω απ'το κεφάλι μου και χαμογελάει, -Hei. -Hej, hr. togfører. -Για πού τέτοια ώρα; Δουλειά; -Δουλειά. Παίρνω το τραίνο προς τα ανατολικά, για να πάρω το αεροπλάνο προς τα δυτικά, για να πάρω το ελικόπτερο προς τα ανατολικά, ό,τι είναι φτηνότερο για τον εργοδότη, όχι ό,τι είναι λογικότερο για το μούλο. -Έλα μπροστά. Βγάζω τ'ακουστικά και σβήνω το Νοττούρνο, δεν έχει σήμερα φωνή του εκφωνητή που θυμίζει ευγενικό μπάτλερ.

Καθόμαστε ο ένας αντίκρυ στον άλλο στο κουπέ του ελεγκτή, αφήνει τα μαραφέτια και τα κλειδιά πάνω στο τραπεζάκι, βγάζει το τζόκεϋ, στρώνει τα μαλλιά παρότι είναι στρωμένα, πίνει καφέ απ'το θερμός. Καθόμαστε ο ένας αντίκρυ στον άλλο χωρίς να μιλάμε ώσπου ακούγεται η ανακοίνωση για την επόμενη στάση. -Δε θ'αργήσω, μείνε. -ΟΚ. Ένα πακέτο Γκενεράλ, ο φορτιστής του κινητού και το θερμός στο τραπεζάκι. Ανάμεσα στη θέση και το ντουβαράκι ένα τσαλακωμένο κίτρινο βιβλίο Jævla hetero. Γελάω μόνος μου ένα περίεργο γέλιο μέσα στο κουπέ. Η συρόμενη πόρτα ανοιγοκλείνει μόνη της καθώς το τραίνο ξεκινά και το μπουφάν από την κρεμάστρα γέρνει. -Jævla hetero, hva? τον ρωτάω όταν γυρνάει. Κλείνει τη συρόμενη πόρτα με ένα κλικ, κάθεται, τα κάνει όλα πέρα στο τραπεζάκι και σερβίρει τα χέρια του. -Πώς και δε σε πέτυχα άλλη φορά; -Ανακλητός. -Αφού ήσουν μόνιμος. -Παραιτήθηκα πέρσι τον Απρίλη. -Γιατί; Χαμηλώνει το κεφάλι και κρύβεται κάτω από το γείσο του τζόκεϋ. 

 

Το υπόλοιπο ταξίδι γίνεται διαλογισμός. Κάθε τόσο φεύγει και τον ακούω από το διάδρομο να λέει nye rejs-nde. Έπειτα επιστρέφει, κλείνει τη συρόμενη πόρτα με το κλικ, κάθεται, βάζει τα χέρια του στο τραπεζάκι και κάνουμε διαγωνισμό βλέμματος.

 

Τέρμα στο αεροδρόμιο. Η αποβάθρα είναι άδεια. Στέκεται με το ένα πόδι στο σκαλί του βαγονιού και το άλλο στο τσιμέντο. Μοιάζει πάλι τόσο νέος. Ή ίσως απλά μοιάζει αφελής. Ένα παροδικό άνοιγμα στα σύννεφα στέλνει μια παρήγορη στιγμή. -Να πάρω τηλέφωνο; -Κάνε ό,τι θες.

--- 

 

Το καινούριο του σπίτι είναι ένα εικοσιοχτάρι ιστιοφόρο με θέα τη γέφυρα του Οέρεσουντ από τη μαρίνα του Λίμχαμν. Μας καλωσορίζει ένας κοκκινότριχος γάτος που περπατάει με την ουρά σηκωμένη πάνω στο κουζινάκι. Είναι στριμόκωλα όσο τίποτα και έχει κρύα υγρασία. Σερβίρει δυο ουήσκια σκέτα. Κάθομαι γιατί δεν είναι για να στέκεσαι. Από τα μακρουλά φινιστρίνια φαίνονται τα γείτονα βαρκάκια και μια ρανίδα ουρανού. Ο ελεγκτής είναι πολύ αξύριστος και τα μαλλιά του είναι άστρωτα. Ξέρω πως θέλει να ακούσω, η αφορμή μπορεί να ήταν άλλη, όμως ο αληθινός λόγος της παρουσίας μου εδώ είναι για ν'ακούσω. Ο γάτος ξαπλώνει πάνω στον ένα μου κουντεπιέ με τη ζεστή τριχωτή κοιλιά του. Στρατηγικός σύντροφος, γιατί τώρα δε μπορώ να κουνηθώ και δε μένει άλλο απ'το ν'ακούσω. Ακούω λοιπόν.

 

Παραιτήθηκε από τη δουλειά, έφαγε όλα του τα λεφτά από εδώ κι από εκεί, δε μπορούσε να πληρώσει το νοίκι, δανείστηκε από τη φίλη του την Καρολίνα και από δυο άλλους, αγόρασε το ιστιοφόρο από μια χήρα κοψοχρονιά. Του φάνηκε καλή ιδέα να ωθήσει τα πράγματα στο άλλο άκρο, για να μη μείνει η παραμικρή αμφιβολία πως ήταν jævla hetero (γελάσαμε και οι δυο, αλλά αυτός με πικρία). Άρχισε να πρήζει μπάλες για τον Ώκεσσον και τον Τραμπ, η πολυετής φιλία του με την Καρολίνα δηλητηριάστηκε, η Καρολίνα με τα τατουάζ χεληδόνια στις κλείδες και τη μωβ τούφα στα μαλλιά απείχε έτη φωτός από εκείνα τα σκατά. Αυτουνού του φαινόταν μονόδρομος, είχε αηδιάσει τόσο με τον ίδιο του, που έπρεπε να αηδιάσουν οι άλλοι τόσο για να ισορροπήσει το σίχαμα. Μεσοκαλόκαιρο η Καρολίνα κατέβηκε στη μαρίνα και τον βρήκε άλουστο με λερωμένα ρούχα σε αποδιοργάνωση να προσπαθεί να επιδιορθώσει το μικρό ντηζελοκαυστήρα, με γράσα και λάδια παντού πάνω του και στο πλεούμενο. Του έκλεισε ραντεβού στο γενικό γιατρό, τον ανάγκασε να ξαναγίνει άνθρωπος, έφερε κάποιους γνωστούς να βοηθήσουν με την καθαριότητα, τον συνόδεψε στο ραντεβού, περνούσε κάθε μέρα και σιγούρευε πως έπαιρνε τα Σεροξάτια, τον έβγαλε από τη λούμπα, του έσωσε τη ζωή. Καρολίνα, η τροφός-κολλητή, είχα γράψει το καλοκαίρι του '24 και τώρα μπορώ να το παινευτώ, ήμουν εύστοχος. Ερχόταν χειμώνας, έπρεπε να πληρώσει για τη θέρμανση, το ιστιοφόρο έχει θερμοαπώλειες, έπιασε το πρώην αφεντικό του και ζήτησε να του δώσουν τη θέση πίσω, δεν έχει θέσεις, του είπε, και τον έκανε ανακλητό, και τώρα τα φέρνει βόλτα τσίμα τσίμα. Ετοιμάζεται να πουλήσει το ιστιοφόρο και να επιστρέψει στο νοίκι, αλλά όχι στο διαμέρισμα που έμενε με το Μάρκους, επειδή αυτός βρήκε άλλον συγκάτοικο στο μεταξύ. Την ουρά στα σκέλια δηλαδή και να μαζέψει τα σπασμένα. Θα μπορούσα να χτίσω σπίτι με τα λάθη μου. Φλας μπακ στην τελευταία φορά που είχαμε ιδωθεί, ξάπλωνε στο κρεβάτι στο Κόλινγκ ενώ ντυνόμουν και έκλαιγε ήσυχα ήσυχα, και δεν το πήρα πρέφα ώσπου είχα φορέσει το μπουφάν και είχα δέσει τα κορδόνια. Τι στην ευχή, είχα ρωτήσει, τίποτα δε με είχε προϊδεάσει, και μου είχε πει να μη με ξαναδείς, εντολή, ειπωμένη με αγωνιώδη απέχθεια. Εκείνη τη στιγμή αναρωτήθηκα αν θα σηκωνόταν τρελαμένος με κανένα σουγιά και θα γινόμασταν μουνί, ήμουν έτοιμος όπως και να'χει. Αλλά έμεινε ακίνητος στο κρεβάτι σαν άρρωστη γριά, και είπε πως θα επισκευάσει αυτό που έχει στραβώσει εντός του, και πως ήμουν μολυσμένος και τον μόλυνα κι αυτόν, και γι'αυτό να μη με ξαναδείς. Και δεν τον ξαναείδα, σύμφωνα με την επιθυμία του. Ώσπου συναντηθήκαμε τυχαία στο τραίνο, και μετά με πήρε τηλέφωνο ενώ ήμουνα στη ντουζιέρα στην πλατφόρμα, και βγήκα στάζοντας παντού γιατί ήταν λάθος ώρα για τηλέφωνα, νομίζοντας πως είχε συμβεί κάτι απ'αυτά που δε θέλω να συμβούν, αλλά ήταν απλά ο ελεγκτής που ήθελε να τον πηδήξω.

 

Τώρα, τελοσπάντων, πίσω στην ταινία του Κάουρισμακι. Στο μικρό πάγκο είναι το ρολόι χειρός του και κάτι μπροσούρες για δημοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Τα δευτερόλεπτα της τρέλας στάζουν σαν γλυφό νερό από σταλακτίτη, τσικ-τσακ-τσικ-τσακ, και πέφτουν στη θάλασσα. Σηκώνει το στρώμα του τύποις κρεβατιού και από κάτω βγάζει ένα διαβατήριο και από μέσα βγάζει τη φωτογραφία που μας είχε βγάλει ένας γέρος στο Ρίμπερσμποργκ κοντά δυο χρόνια πριν. Είναι καλή φωτογραφία, με στέλνει πακέτο σ'εκείνο το πρωί, στις βρεγμένες σανίδες, στο νερό, στο κεφάλαιο από βιβλίο που διάβασε ένα κορίτσι ξαπλωμένο στον ήλιο που έπαιζε ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων κάποιο κεχριμπαρένιο καλοκαίρι. Τρίβω το κούτελό μου και του επιστρέφω τη φωτογραφία.

 

-Είναι ώρα για προσευχή;

-Αν είσαι έτοιμος.  

 

Το γιατριλίκι εγκαθιστά μια παρανόηση, πως είναι στο χέρι σου να θεραπεύσεις. Αλλά δε μπορείς να θεραπεύσεις. Μπορείς να χορέψεις το χορό του σαμάνου, να κουνήσεις τις κουδουνίστρες με την άμμο, να ταΐσεις τον άρρωστο βότανα και να τον ποτίσεις πικρά ζουμιά, αλλά η θεραπεία είναι απόφαση του άρρωστου κορμιού. Πολλές φορές τα κάνεις όλα, σύμφωνα με τους νόμους της τέχνης, με όλη σου τη δύναμη, με όλη σου την επιθυμία, και το άρρωστο κορμί παρολαυτά αποφασίζει να επιμείνει στην αρρώστια του. Η κρίση σου δοκιμάζεται στην απόφαση του πότε τα κάνεις όλα, πότε κάνεις μερικά, και πότε αφήνεις τα πράγματα να τσουλήσουν χωρίς παρέμβαση. Ενίοτε η μη-παρέμβαση είναι ακριβώς η ιδανική συμβολή, και η ευαίσθητη ισορροπία καταφέρνει και δε γκρεμίζεται, και όλα πάνε καλά. Το βάρος της ενοχής, αν έκανες αρκετά ή αν έκανες πάρα πολλά, το κουβαλάς για πάντα. Ξέρω πως είναι η κακή φωνή, ξέρω πως είναι αδυναμία να υποκύπτω, ξέρω πως δεν έχει νόημα να καταπιάνομαι με τι-και-αν...

---

Στον παράδρομο με τις εργατικές κατοικίες το χαλύβδινο ταυ και τα θρύψαλα απ'το γυαλί έχουν καθαριστεί. Το παράθυρο του υπερυψωμένου ισογείου έχει ακόμα το τζάμι σπασμένο. Ο αέρας γύρισε σωστός βορειοδυτικός, έχει αδιαπέραστη ομίχλη, βρέχει αρμυρό σπρέυ, οι μπότες γλιστράνε στα τσιμέντα. Η πούντα μαλάκωσε. Τρεις βδομάδες και κάτι ψιλά, πόσο γκρίζα έχει γίνει αυτή η γειτονιά, πόσα χάπια περνάνε σακιά απ'το λιμάνι, πόσοι παραπατάνε στον κόσμο. Τρεις βδομάδες και κάτι ψιλά και είμαι πάλι σπίτι. Στην πολυθρόνα δίπλα στο καλοριφέρ αναλαμβάνω να στεγνώσω εκείνη την κρύα υγρασία απ'το ιστιοφόρο του ελεγκτή.

---

Ι caught a golden wave

It left me lost at sea

I turned crazy

Wild and awake

The ocean was angry

Foaming at the mouth

Turning in the undertow

Turning in the undertow

Turning in the undertow

Turning in the undertow

Mistakes, oh you paid and paid and paid for

Sun breaks, but you're finding only shadow

So you paid and paid and paid

So you paid and paid and paid

(Oh you paid and paid and paid and paid)

By myself I'd be in Árd Tí Cuain

Where the mountain stands away

And ’tis I would let the Sunday go

In the cuckoo’s glen above the bay

Agus, och och Éire lig is o

Éire lionndubh agus o

Ah, the quiet land of Érin

Ah my heart is weary all alone

And it sends a lonely cry

To the land that sings beyond my dreams

And the lonely Sundays pass me by

I would travel back the twisted years

In the bitter wasted winds

If the God above would let me lie

In a quiet place above the winds

. . .

  En las tablas se puede silbar al tirano; en el mundo hay que sufrirle; allí se le va a ver como una cosa rara, como una fiera que se enseña por dinero; en la sociedad cada preocupación es un rey; cada hombre un tirano; y de su cadena no hay librarse; cada individuo se constituye en eslabón de ella; los hombres son la cadena unos de otros.

M J de Larra

Άρχισα μαθήματα πιάνου λίγο πριν τα πέντε. Ξεκίνησα στο τοπικό ωδείο της Φέλντστράσσε που είναι δίπλα στο δανέζικο σχολείο. Η μάνα μου έλεγε την ιστορία με μεγάλη ικανοποίηση, πώς με πήγε στο ωδείο και είπε στον υπεύθυνο εγγραφών να μου δείξει τα όργανα που είχαν στην αίθουσα συναυλιών για να διαλέξω. Αυτός μου έδειξε και με ρώτησε τι μου άρεσε περισσότερο. Εμένα μου άρεσε η άρπα. Τότε η μάνα με έκοψε, ανακοίνωσε πως είχα δει αρκετά, και πως θα μ'έγραφε να μάθω πιάνο. Ο υπεύθυνος απορούσε με μπανάλ γερμανική ευθύτητα, Was soll denn der Zirkus? Sie wussten doch eh, Sie hatten doch längst entschieden, was er machen soll.. (Γιατί λοιπόν το θέατρο; Αφού είχατε εξ αρχής το πλάνο σας.) Και η μάνα μου έκλεινε την αφήγηση με την απάντησή της: Damit er Disziplin lernt. Egal, was er will. (Για να μαθαίνει πειθαρχία. Ασχέτως του τι θέλει.) Δε θυμάμαι την ιστορία πρώτο χέρι. Η καταγραφή η δική μου αρχίζει από το πρώτο μάθημα στο ωδείο. Τα πόδια μου δεν έφταναν στο πάτωμα ούτε στα πεντάλ. Το πρώτο κομμάτι που έπαιξα λεγόταν Τζο-τζο ο Ινδιάνος και ήταν η επανάληψη του ντο για καμιά δεκαριά μέτρα σε διάφορες αξίες. Ήταν πολύ δύσκολο και το δούλευα βδομάδες. Το βιβλίο ήταν οριζόντιο, όπως τα πρώτα πεντάγραμμα τετράδια για παιδιά, με μεγάλα στοιχεία. Ο Τζο-τζο χόρευε δίπλα στη φωτιά στην πάνω αριστερή γωνία της σελίδας.

Μερικά χρόνια αργότερα, αρχή του έτους, μέσα Αυγούστου, μας είχανε όρθιους έξω από μια αίθουσα θεωρητικών, και ένας ένας περνούσαμε για να μας ακροαστούν οι κυρίες της χορωδίας. Η μάνα στην Αυστραλία, ο πατέρας στο Αμβούργο. Με πρόσεχε η αδερφή του πατέρα μου, η κυρία-θεία, στο Ντούνζουμ. Είχε σημειωμένη την ώρα και την ημερομηνία της υποχρέωσης στο περιοδικό με τα σταυρόλεξα. Πήγαμε στο ωδείο με το πράσινο Όπελ. Την κυρία-θεία την ένοιαζαν οι υποθέσεις του ωδείου μου όσο ένοιαζε εμένα το περιοδικό με τα σταυρόλεξα που την κρατούσε απασχολημένη ενώ με περίμενε στο αυτοκίνητο. Όταν ήρθε η σειρά μου, μπήκα στην αίθουσα και μια από τις κυρίες της χορωδίας καθόταν στο πιάνο. Μου υπέδειξε να σταθώ πάνω στο ξύλινο βάθρο στο οποίο κανονικά στεκόταν ο δάσκαλος των θεωρητικών. Μου είπε να τραγουδήσω τη ντο μείζονα. Έπαιξε ντο - ντο ανεβαίνοντας για να καταλάβω. Έκανα να πω τις νότες αλλά δεν έβγαινε ήχος. Εμπρός λοιπόν. Ντο, ρε, μι, φα... τραγούδησε για να μου δείξει. Μετά από μερικές προσπάθειες έκραξα Ντο, ρε, μι, φα... αλλά στην πράξη φα, φα, φα, φα... ή ίσως κάτι πιο στρυφνό όπως ένα φα και κάτι βυζαντινά μόρια, τελοσπάντων, ένας καυλωμένος γάιδαρος θα τα είχε καταφέρει πιο καλά. Η κυρία της χορωδίας περίμενε μια στιγμή και μετά είπε Ach, nein. Das geht nicht. Όταν βγήκα πάλι στο διάδρομο είχα την αίσθηση πως είχα διαπράξει κάποιο φοβερό παράπτωμα. Μετά από μένα μπήκε ο Πρέμεκ και τραγούδησε δυνατά και καλοκουρντισμένα ντο, ρε, μι, φα... Ο Πρέμεκ ήταν στην ηλικία μου. Ήταν ένα στρογγυλό μελαχροινό παιδί και τον έφερνε πάντα στο ωδείο η μάνα του με τα μεγάλα σκουλαρίκια. Μάθαινε κλαρινέτο. Υπήρχε μια έντονη σοβαρότητα γύρω από το θέμα της καριέρας και της προόδου του Πρέμεκ. Πηγαίναμε μαζί στα θεωρητικά. Είχε καπλαντισμένα πεντάγραμμα και ένα μηχανικό μολύβι με χρυσά γράμματα. Ήταν συγκεντρωμένος και δε χαζολογούσε. Οι ασκήσεις του ήταν καθαρογραμμένες χωρίς λάθη και μουντζούρες. Ο Πρέμεκ ήταν φυσικό που τραγούδησε ωραία στην ακρόαση για τη χορωδία. Δε με απασχόλησε. Η κυρία-θεία ήταν ανακουφισμένη όταν εμφανίστηκα επειδή είχε δουλειές να κάνει. Στο δρόμο για το σπίτι μέσα στο πράσινο Όπελ δίπλα σε ένα βουνό σακούλες από το Ρέβε, με έπεισα πως το θέμα της χορωδίας είχε λήξει και το έβγαλα απ'το νου μου.

Μήνες μετά στη συνάντηση γονέων και εκπαιδευτικών θίχτηκε το γεγονός πως δεν τραγουδούσα και αν δε γινόταν κάτι με το σολφέζ θα έμενα μετεξεταστέος. Αυτό ήταν αδιανόητο. Όταν γύρισε η μάνα μου απ'το μπάρκο με έβαλε να σταθώ δίπλα στο πιάνο και μου είχε πει, κάμε όπως ο Πρέμεκ! και έπαιζε τις νότες. Μπορούσα να τις τραγουδήσω, αλλά μόνο και μόνο επειδή είχα το πιάνο οδηγό. Μόλις σταματούσε το βούλωνα. Τα χέρια μου ίδρωναν. Τι έχει δηλαδή ο Πρέμεκ που δεν έχεις εσύ; Εν τέλει μου τις έβρεξε.

/

Το πατρικό μου είναι ένα παλιό διώροφο αγροτόσπιτο τυπικό της περιοχής. Έχει ένα μεγάλο, άδειο σαλόνι, που παλιά χωρούσε μια Μαλτέζα με τα δέκα της παιδιά και τις γειτόνισσες που έρχονταν επίσκεψη. Το σαλόνι παρέμεινε αχανές παρά τις τροποποιήσεις στο κτίσμα με τα χρόνια. Αλλά η μάνα μου έδωσε εντολή το πιάνο να στηθεί στο δωμάτιό μου και δεν άκουγε κουβέντα. Το δωμάτιό μου είναι μικρό, με ένα μεσότοιχο από ψευδοροφή και δυο παγωμένα εξωτερικά ντουβάρια εκτεθειμένα στο βορειοδυτικό καιρό, που είναι ο χειρότερος καιρός που βρίσκει το νησί. Το πιάνο δε μπορούσε να έχει πλάτη στα εξωτερικά ντουβάρια, που κάθε τόσο έπιαναν μούχλα και ήθελαν καθάρισμα και βάψιμο, αλλά εγώ μπορούσα γιατί δεν είμαι ξύλινος. Μετακίνησαν το κρεβάτι μου που ήταν ακουμπισμένο στο ζεστό μεσότοιχο στην απέναντι μεριά, και στην πρώην θέση του κρεβατιού έβαλαν το πιάνο. Η μάνα μου ήταν της γνώμης πως το πιάνο έπρεπε να είναι το πρώτο πράγμα που θα έβλεπα όταν ξυπνούσα και το τελευταίο πριν κοιμηθώ. Οτιδήποτε άλλο θα λειτουργούσε ενάντια στην ευόδωση του σχεδίου που είχε για μένα, να γίνω καριερίστας. Ήμουν χαρούμενος που μου είχαν αγοράσει πιάνο, γιατί προηγουμένως έπρεπε να πηγαίνω στο ωδείο να διαβάζω. Το πρώτο βράδυ που ξάπλωσα να κοιμηθώ στη νέα θέση, οι τοίχοι αντανακλούσαν κρύο, δεν είχα πού να κρυφτώ, και δεν ήταν καν χειμώνας.

Δε συνέβη από τη μια μέρα στην άλλη, ήταν μια αργή διαδικασία, αλλά η ιδέα της μάνας μου δεν ήταν άστοχη. Απέκτησα μια στενή, προσωπική σχέση με το βερολινέζικο πιάνο, με το οποίο ζούσαμε σαν παντρεμένοι. Στην αρχή κάθε φορά που το αντίκριζα ήταν αναμέτρηση. Σε αντίθεση με τα πιάνα του ωδείου, που όταν τέλειωνε η μελέτη, τα άφηνα στη σκοτεινή τους αίθουσα και τα ξεχνούσα μέχρι την επομένη, από εκείνο το πιάνο δε μπορούσα να ξεφύγω. Με τον καιρό κατέστη σαφές πως κανένας από τους δυο μας δεν είχε σκοτεινές προθέσεις. Η μελέτη και ο χαβαλές έχασαν τα αφορισμένα όριά τους, οι ώρες της σιωπής και οι ώρες της φασαρίας έχασαν τα αφορισμένα όριά τους. Τον πρώτο καιρό έκλεινα το καπάκι όταν σταματούσα να παίζω. Αυτό είχε ως συνέπεια να ανοιγοκλείνω το καπάκι δεκάδες φορές μέσα στη μέρα. Το καπάκι με τις αλλαγές της θερμοκρασίας στο παλιό σπίτι άλλοτε έκλεινε εύκολα, άλλοτε σκάλωνε με τη συστολή και διαστολή των ξύλων, και καλούσα τον πατέρα για βοήθεια. Αυτό συνεχίστηκε για ένα διάστημα, ώσπου η υπομονή του πατέρα εξαντλήθηκε, και μου είπε, καλύτερα να το κλείνω μόνο όταν ήταν να πάμε για ύπνο, το πιάνο κι εγώ. Η απαλοιφή των ορίων ήταν ο απώτερος σκοπός της μάνας μου, και τον πέτυχε χωρίς να χρειαστεί να εμπλακεί ιδιαίτερα, και το πιάνο έγινε μέρος του εαυτού μου, και ο εαυτός μου έγινε μέρος του πιάνου, και με ασταθές αλλά πολύωρο πρόγραμμα ως την αυλή έφταναν ταλαιπωρητικές κλίμακες, τα ίδια και τα ίδια λάθη, ταν-ταν-ταν-ταν ξανά και ξανά τα ίδια μέτρα, μπουρδουκλώματα και παροδικές μελωδικές εκλάμψεις, και μερικές φορές οι γείτονες κάνανε αστεία, όπως πόσα χρόνια θα έπαιρνε ώσπου να ακούγομαι χωρίς να τρέχουν δάκρυα απ'τα αυτιά τους, που ο πατέρας αντιπαρερχόταν χαμογελαστός. Η μάνα ήταν ικανοποιημένη. Έτσι κι αλλιώς τον περισσότερο καιρό ήταν απούσα, οπότε δεν υπέφερε ακούγοντας σονατίνες σε ατέρμονη επανάληψη.

Στο σχολείο έπεφτε καζίκι και υπέφερα. Βιαζόμουν να γυρίσω σπίτι, στο δωμάτιό μου, να βάλω τα γόνατα κόντρα στο στο ζεστό ξύλο και να κάτσω τον κώλο μου στο σκαμπώ που άνοιγε και μέσα είχα κρυμμένο ένα ξύλινο κουτί με ένα σκαλισμένο έντομο που κουνούσε τα μικροσκοπικά ξύλινα πόδια του. Στο ωδείο συνέκρινα επίμονα τα πιάνα στις αίθουσες διδασκαλίας με το δικό μου, και έβρισκα διαρκώς νέους τομείς στους οποίους υστερούσαν, πάντα υστερούσαν. Τώρα σκέφτομαι τη μάνα μου ιδιοκτήτη ενός κουνελιού-νάνου ο οποίος είχε την αιφνίδια έμπνευση να του αγοράσει μια ξύλινη κουδουνίστρα από αυτές που πουλάνε στα πετ-σωπ. Σκέφτομαι τη χαρά της που το κουνέλι-νάνος έπαιζε με την κουδουνίστρα του κάθε μέρα, για μέρες, για βδομάδες, για μήνες, για χρόνια, και δε βαριότανε ποτέ. Και δε βαριόμουνα ποτέ.

/

Ένα φεγγάρι που η μάνα μου ήταν σπίτι ήρθε να με πάρει απ'το ωδείο και η δασκάλα με έβαλε να περιμένω έξω από την αίθουσα και μιλούσε πίσω από την πόρτα μαζί της. Η μάνα μου έλεγε στη δασκάλα να με χτυπάει και να μη με λυπάται, πως ήθελα πειθαρχία. "Disziplin", μια από τις αγαπημένες λέξεις της μάνας μου, κοντά στις "γαμώ (το Χριστό σου και την Παναγιά)" , "κωλονήσι", "Rauchpause", "εδέσαμε", έτσι, σαν καρικατούρα. 

Η δασκάλα έλεγε για το σολφέζ και τη χορωδία, έλεγε πώς σκεφτόταν να με βάλει να παίξω ντουέτο με τον Πρέμεκ για να με τραβήξει πάνω. Η μάνα μου συμφωνούσε πως θα μου έκανε καλό να πάρω παράδειγμα από τον Πρέμεκ, που είχε αυτοπεποίθηση και ήταν γερός μαθητής. Εγώ καθόμουν εκεί έξω μικρός και θυμωμένος και μισούσα τον Πρέμεκ.

Μας βάλανε και παίξαμε το Ständchen D889 του Σούμπερτ. Ο Πρέμεκ έκανε πως δεν υπήρχα. Δεν ήξερα τότε πως αυτό δεν είχε να κάνει με μένα, αλλά με τον ίδιο τον Πρέμεκ. Το πήρα φυσικά προσωπικά, γιατί στο νου μου ο Πρέμεκ ήταν ο αντίπαλος, και είχα πάρει άρρητη εντολή να τον λιώσω σαν ψαλίδα στο πλακάκι του μπάνιου. Ο Πρέμεκ δεν ήθελε άλλο παρά να κάνει καλή εντύπωση στη δασκάλα του και στη δασκάλα μου και σε όποιον άλλον είχε εξουσία, ήθελε να είναι άριστος, γιατί, όπως και σε μένα, του είχαν πει πως αυτό το πράγμα ήταν υψίστης σημασίας, και φοβόταν, όπως κι εγώ, πως αν δεν ήταν καλός, δε θα τον αγαπούσε κανείς. 

Όταν ήμουν μικρός δεν ήθελα να πάω σχολείο. Ο πατέρας με άφηνε στο νηπιαγωγείο και εγώ έβρισκα μια γωνία και έκλαιγα ήσυχα. Τον είχαν κουβαλήσει πολλές φορές από τη δουλειά γιατί μόνο όταν τον ξανάβλεπα σταματούσα το κλάμα. Κάποτε περνούσαμε με το αμάξι από του Γιαν στο Ντούνζουμ και ρώτησα τι βρωμούσε έτσι, πούχα-πού-πούχα-πουχά. Ο Γιαν είχε φάρμα με γουρούνια, αλλά αυτό το έμαθα κατοπινά. Η μάνα μου επινόησε στη στιγμή τη γουρουνοσχολή, που ήταν το μέρος που πήγαιναν τα παιδιά που δεν έπαιρναν από μουσική και γράμματα, τα παιδιά που δε θέλαν το σχολείο. Ήταν τέτοια η μπόχα, και εμπιστευόμουν τη μάνα μου απόλυτα, οπότε έφαγα την ιστορία. Ώσπου έμαθα πως δεν υπήρχε γουρουνοσχολή, με τρομοκρατούσε το ενδεχόμενο. Ήμουν αργός και δεν είχα παρέες και τελοσπάντων, έφτασα στην τέταρτη τάξη προτού αμφισβητήσω το θέμα της γουρουνοσχολής. Υποψιάζομαι πως η μάνα του Πρέμεκ τον είχε κι εκείνον κρεμασμένο απ'το σβέρκο με κάποια παραλλαγή της γουρουνοσχολής.

Δε θέλαμε να απογοητεύσουμε, γιατί αν απογοητεύαμε ο κόσμος θα κατέρρεε και ποιος ξέρει τι χάος θα ακολουθούσε, ε; Το κομμάτι ήταν εύκολο. Η δασκάλα έλεγε να βάζω το μετρονόμο στο 30 σπίτι για να μην το χαλάσω. Εγώ στο σπίτι μελετούσα τα υπόλοιπα και το Ständchen το περνούσα μια φορά χωρίς μετρονόμο για να βγω από την υποχρέωση. Δε μου άρεζε ο Σούμπερτ. Δε μου άρεζε το κλαρινέτο. Και κυρίως δε μου άρεζε ο Πρέμεκ.

Παίξαμε το Ständchen D889 και η μάνα μου έλειπε. Αν ήταν εκεί θα μου έλεγε πως δεν ήμουν καλός, πως είχα χάσει εκεί το τέμπο και πως δεν είχα σωστά τον καρπό στο τάδε σημείο και πως το πέμπτο δάχτυλο ήταν τεντωμένο εκεί που έπρεπε να είναι χαλαρό και όλα αυτά που μου είχε πει άλλες φορές με τη δασκάλα να συμφωνεί και να επαυξάνει, γιατί η μάνα μου ήξερε από μουσική, όχι τόσο ώστε να είναι μουσικός, αλλά αρκετά για να ασκεί κριτική. Θα ήταν ακόμα πιο ντροπιαστικό αν είχε τόσες παρατηρήσεις συγκεκριμένα για εκείνο το άχρηστο κομμάτι του Σούμπερτ που με είχαν αναγκάσει να παίξω με τον Πρέμεκ. Αλλά ευτυχώς εκείνη έλειπε και το μόνο που χρειάστηκε να αντιμετωπίσω ήταν το τηλεφώνημα στις πέντε το πρωί ώρα δικιά μας, μεσημέρι δικιά της, όπου με ρώτησε ανάμεσα στη μια τζούρα και στην άλλη: Ήσουν διαβασμένος; Ο Πρέμεκ; Ήτανε διαβασμένος; και δεν την απογοήτευσα και ο κόσμος δεν κατέρρευσε και δεν ακολούθησε κανένα χάος. Το μόνο που ακολούθησε ήταν το κλείσιμο ρουτίνας Εντάξει μπάμια, δώσε μου τώρα τον πατέρα σου.

Η μάνα μου πρόλαβε και πέθανε ενάμιση χρόνο μετά από το αναθεματισμένο Ständchen D889 και κανείς δεν έκανε ξανά επισταμένη κουβέντα για τον Πρέμεκ. Το μέτρημα των πούτσων έκοψε, δε χρειαζόταν να την έχουμε πάντα μεγαλύτερη, αυτά ήταν κουσούρια της μάνας μου απ'τη ζωή που έκανε. Ο πατέρας που χαιρόταν με τα λίγα σαν προτεστάντης, μερικές φορές ερχόταν και στεκόταν χαμογελαστός δίπλα στο πιάνο όταν έπαιζα Moscheles ή Czerny ή κάποια άλλη μαλακία άσκηση και μου έλεγε πάντα πως έπαιζα ωραία, και έμοιαζε περήφανος. Αυτό ίσως και να ήταν παιδαγωγική τακτική, αλλιώτικη απ'της μάνας μου, δεν ξέρω. Τρόπον τινά εβραίος γιαλατζί, μεγαλωμένος στο νησί καθώς ήταν κι αυτός, από μάνα ντόπια γεννημένη προτεστάντισσα, βαμμένος απ'την αντίληψη του τόπου, αλλά το μεδούλι ήταν εβραίικο σωστό και αυτό που τον ικανοποιούσε περισσότερο απ'όλα ήταν που μάθαινα πειθαρχημένος ό,τι μου δίδασκαν, γιατί ο σωστός εβραίος πρέπει να είναι μορφωμένος και πολύγλωσσος για να αναπληρώνει για την εβραιοσύνη του, που είναι μειονέκτημα εξ ορισμού. Από κεκτημένη ταχύτητα συνέχισα στο αυλάκι που είχα μπει σαν μπάλα του μπόουλινγκ και έφτασα να τελειώσω από το ωδείο στο Λύμπεκ, υποσχόμενος και αυτά κι εκείνα, αν και δε μπόρεσα ποτέ να τραγουδήσω, αυτό ήταν ανικανότητα. Έτσι όπως κάποιος γεννιέται κακάσχημος, έτσι εγώ γεννήθηκα κακόφωνος. Τον Πρέμεκ τον βρήκε δύσκολη εφηβεία και τα παράτησε όλα κάπου στα δεκαπέντε. Όταν τον συνάντησα φοιτητής στο Αμβούργο έπαιζε μπάσο σε hair metal tribute μπάντα και ήταν εντάξει.

/

Το βερολινέζικο πιάνο είναι ακόμα στο δωμάτιό μου, ακουμπισμένο στον ίδιο μεσότοιχο από ψευδοροφή. Ήταν από παλιό στοκ που είχε ξεμείνει σε έναν γνωστό των Τρύμπγκερ στο Αμβούργο, από τα τελευταία που έβγαλε η εταιρία του Αουγκούστ Γκραντ πριν κλείσει το '88. Οι γονείς μου το πήρανε κοψοχρονιά επειδή ο έμπορας ήθελε να αδειάσει την αποθήκη. Δεν έχει το χαρακτήρα των σοβιετικών ούτε την ψηφιακότητα των γιαπωνέζικων. Είναι ένα γερμανικό πιάνο, με καθαρό ήχο και μέτρια σκληράδα στα πλήκτρα, όπως συνήθως είναι τα γερμανικά πιάνα. Είναι από παλίσανδρο, κοκκινωπό, επιλογή της μάνας μου, η οποία συνειδητοποίησα τριάντα χρόνια μετά πως ήταν σκόπιμη, για να είναι ασσορτί με μένα τον ίδιο. 

/ 

Το πέρασμα του χρόνου είναι το πέρασμα από το ένα στο άλλο τυχαίο σημείο, αλλά όταν τα σημεία ενωθούν με τη γραμμή της μνήμης, η τυχαιότητα εξαλείφεται, και όλα μοιάζουν να ήταν διαδοχές στρατηγημάτων, σαν άσκηση ανάλυσης συγχορδιών.

Οι ευτυχίες λύνονται πάντα προς θλίψη, όπως στη δεσπόζουσα μεθ'εβδόμης η έβδομη λύνεται πάντα προς τα κάτω. Η εξαίρεση εξαντλείται σε αρμονικές ιδιοτροπίες, στο παγωμένο απόγευμα που η σόμπα φλογώνει τη μούρη, στο ένα δάχτυλο σκόνη κάτω από το καπάκι που σκουπίζω με το μανίκι, η εξαίρεση είναι αυτή που είναι, ποιος είμαι εγώ για να ζητήσω τα ρέστα από την ευρωπαϊκή μουσική;