Συνέντευξη για δουλειά

 Είχα πάρει το τραίνο να πάω για συνέντευξη για δουλειά στα σύνορα. Το νοσοκομείο δεν ήταν το γυάλινο κτίριο που έδειχναν οι φωτογραφίες. Ήταν ένα πέτρινο κάστρο, σαν το Νόυσβανστάιν. Μπήκα από ένα παραπόρτι στα χαμηλά επίπεδα. Κατέβηκα περιστροφικές σκάλες μέχρι που ζαλίστηκα. Όταν έφτασα στο σωστό υπόγειο, πήγα στον κοιτώνα των συναδέρφων μου. Εκεί είχε παρατεταγμένες σειρές κρεβάτια με άχυρο για στρώμα. Μια γυναίκα σηκώθηκε, μου έδωσε μερικές πληροφορίες για τη θέση, και μετά με ρώτησε:  

-Έχεις δει το βουνό από πλακάκια; 

-Όχι. 

-Έλα, είναι δυο λεπτά από εδώ.  

Με οδήγησε σε έναν άλλο χώρο όπου το φως από τους φεγγίτες έπεφτε σαν προβολέας σε ένα βουνό από σπασμένα πλακάκια κάθε λογής. 

-Αν θες να πάρεις τη δουλειά, πρέπει να βρεις το κομμάτι με τη χρυσή λεπτομέρεια. 

-ΟΚ. 

-Θα σε αφήσω να ψάξεις. Έχεις πέντε ώρες. Θα έρθω να σε πάρω όταν τελειώσει ο χρόνος.

Γύρισε για να φύγει, και έτσι όπως γύρισε, είδα στην κωλότσεπη του πέτσινου παντελονιού της το κομμάτι με τη χρυσή λεπτομέρεια.

 

Πέντε ώρες μετά εμφανίστηκε όπως είχε υποσχεθεί. Με οδήγησε στην αίθουσα του θρόνου, όπου ο βασιλιάς ήταν τώρα έτοιμος να με ακροαστεί. Στάθηκα εκεί που τελείωνε το στενό χαλί, εμπρός από το βάθρο, και γονάτισα στο ένα γόνατο.

-Βρήκες το κομμάτι με τη χρυσή λεπτομέρεια;

-Ναι. Είναι στην κωλότσεπη αυτηνής, είπα και έδειξα με το κεφάλι τη γυναίκα που στεκόταν παραδίπλα μου, κοντά στους φρουρούς.

-Τολμάς να κάνεις τέτοιους ισχυρισμούς για το ήθος μας; Πετάξ'τε τον έξω.

Οι φρουροί με άρπαξαν από τις μασχάλες, με έσυραν μέχρι που μούδιασαν τα χέρια μου και με πέταξαν έξω. Προσγειώθηκα με την κοιλιά στο λασπερό χορτάρι. Μύριζε άνοιξη. Αυτός ήταν ο κόσμος.