© 2008 - 2017



Blogger news

Blogger templates






E minor melodic desc.

'You should've died when you were young'
diluted as that happiness may have been
it left and finished among the dilation and the dilatation

'You should've died when you were young'
clean, pure with every hand out in the air
every one of the nine, fourteen, seven

now oh now the gleam in everyone's eye
reflects the natural light of the sun like all jaundice birds
fly and crawl upon the city you miss

now oh now the gleam in everyone's eye
is under the aborted perspective of creation
every step and every little death were challenged
'You should've died when you were young'
the papers have yet to follow the color of the skin
and the sclerae and the inner of the lips

'You should've died when you were young'
now oh now the gleam in everyone's eye
will keep you until you rot alive

A constant undone

The stricken atmosphere in the central south provinces
suspicious smells between the trees and all-naturals
could be about the decaying birds on the ground since
every root feeds on death and nothingness, then trees

in a drained dry bathtub with the clothes on all night
the tiles around are blank, between them a nation of nausee
a man without a proper face waits for them but they never
what is more, that bathroom had no windows nor tiles

and pale hands live off the points sourcing from his veins
loitering spirits in each glass that's how summers pass that's how summers pass
never sleep, never wake

Localized morphea

The pillow sits on my legs. And the legs sit on the floor.  Automatic writing was a factor I would never consider. There is no psychography but the constructed physique. My feet have been overheating during the last weeks. This indicates a rise in temperatures. This indicates the broken venous temperaments. At times the suns shine a million through the glass, at others my stomach is the only sun I know.

-Where are you going?
-I will be back right away.

I sit up from my day-long rest and my head floats unstable. Postural uncertainty becomes of the wasted numbers. Dizzy spells with a clench in my viscera; could either be my success in being an obedient creature or I don't know. The five o' clock terror is a daily newspaper give-away.

At that neighborhood they were traditional quite a while after traditional stopped being healthy. The milkman would milk his jugs every morning, then take a long walk around and drop by every house. The mothers welcomed him because he relieved them of their duties. Them mothers, they would skip their sagging nature at every chance thrown. He would leave a glass bottle and the suns would shine a million through it and the liquid inside just to turn to midnight monsters in the bowl. At that neighborhood winter would be somewhat real, with somewhat snow and cold BUT summer would always come sweet and soft, never sticky nor humid nor too warm. The smell of the air? It would be fresh, mountain, of bear excrement and wild strawberries and also hens' rotting feathers (although I prefer naming them hairs). The men would be men and the women would be nothing, women that is. That neighborhood was connected and not. A strong Father would strike back over His creations never mind the aging trees watching embarrassed around. Every grayed out mother would sit on their wide motherly loins, sweat on and out of them until they started being pleasingly dry, sweated, sweated, and under the strict observance every grayed out mother would sprout another. The houses would be concrete and sturdy but not enough to depress. The sky would be elevated and the stars bright. The clothes doubled. The needs better and respected. At that neighborhood the only mode was the superlative mode.

I sit up; the food floats in my head from down. Postural uncertainty comes along with the swelling of the feet and the enlargement of the veins and the prolapse of the valves. My hearing omits several cases of deaths. My hearing omits several cases of anything. I pay my attention to the repetitions; analytics, theorems, impractical approach, nervous weakness and dystrophic confrontations. It might have taken a while but crawling out has not been difficult. The holes are wider than they need to. This place might process some of those coming from the sacred far only to digest them to fibers. Bendt says he never enjoys this place unless we watch them foreigners crossing the mouths of the machine. I am keen on the blood that comes. I am rigid and I wouldn't mind losing a sibling over a sip. Bendt says he never enjoys a sip unless it is a sip that never ends. When we connect our mouths we ooze something that never ends. We went over at the poxfull sofa; the ivy outside the building helps my back hide from the eyes of the city.  The rest would have no idea but I have discovered velvet in this mouth. In the beginning of the shit. The holes are wider than they need to. So we slide in and out without even touching, without even sliding. Move from one space to another. Our mothers are so muchly raped they have forgotten our names and theirs. Our fathers are tiny mouthpieces swinging their waists over the caves bragging and we spit on their faces. We spit a lot because TB is unforgiving. The best of lovers -unforgiving. One never forgets, never convalesces.

-These were my best.

Still the enlargement inside; I stand still, I sit still. Truth is I rarely stand and when I walk I chafe a great deal. The pillow sits on my legs. The legs sit on the floor. Under the greasy skin the fur of the sofa sticks. The fiction is the terror that occurs, every morning at five o' clock. Figures running outside, thieves loitering in the balconies. The deepest dark right there plays up for their suspicious activity as they are well hidden behind the ivy, invisible to the city's eyes. And these sounds I hear right at the tip of my sleep, these sounds are not the day crawling out again; these are the sounds of the last day's loss. The water that drops in drops in the tap is equally inimical to the rest so I sweat against the fur and shut.

I would turn my head, at five o' clock and catch their faces. Not a cohort, not a couple, something in between. They wouldn't stand. They wouldn't run. But their hands would run across my blinkers. Too bad, the blinkers are sewn on my eyelids. And them they are nailed on the skull. Yet them are stable and simmering but also them are their worth, nothing. Entertaining pioneering pawns wrapped up in a leather bag.
-Claim what is not mine! I would shout at their fading bodies. Unresponsive patients- I can never save up enough mercy. Bendt says his fingers might fall off from the morphea that's expanding and turning itself into something more solid, into something more. I can never save up enough mercy. I ask to be excused.

That neighborhood is where they all come from. As spoilt, as fluid and immobile and vague and finished, all them figures at five o' clock mornings. Holding their humanly guns and carrying their humanly prides and loving their humanly hopes all they are for me are five o' clock mornings visitors that last a minute and cost me my morning sweat on the bedsheets.

I sit on the fur of the sofa. I stare at the ceiling, loyal as it is. My feet burn. What a waste.

.45 Colt

they stay for nothing
them screws so greased

the itch on both my hands

light might leak, but blood?

same dirt same filth
yet hours apart, split cities

what better hides
disappears better

under the sugar poison under the tongue
they stay for nothing
them screws so greased

they stay for the taste
the taste is lost
they move away

Nostalghia gunned

I don't miss
this gun is stable
as my hand
as my feet on concrete

I don't miss
I might neither create nor become
good enough because I do

but I don't miss
the world looks worse through me
my voice hurts, my hands have thorns
I spit poison and sip back nothing up

I don't miss
a day, a word

when I aim, I shoot
and the bullet gets its right place in the flesh
I never miss.


"Οι ανίκανοι περιγράφουν την τρέχουσα κατάσταση. Είναι εύκολο γιατί η τρέχουσα κατάσταση είναι το αυτό που δεν απαιτεί τίποτε παρά μόνο υφίσταται εδώ ή εκεί προς βρώση και παρατήρηση. Η περιγραφή ετούτη είναι μια μη-περιγραφή στα πλαίσια του έμπροσθεν των οφθαλμών και του γενικώς γνωστού καθώς η κάθε λέξη επιβεβαιώνει την κάθε αισθητική εντύπωση. Έρχονται υποτιθέμενες συνθετικές ιδέες και γνήσιες πρωτότυπες παραστάσεις να λάβουν σάρκα στον άχρηστο ακροατή που τίποτα άλλο δεν κάνει παρά μόνο ν'ακούει και να θαυμάζει, ενώ οι ιδέες και οι παραστάσεις είναι εμψυχωμένες δαγκεροτυπίες των ακριβώς τώρα περασμένων λεπτών. Η κενοτομία της δημιουργικότητας είναι απατηλή και παντού. Πίσω από τις γλώσσες των γεννημάτων βρίσκεται ένα ακόμα ζώο ικανό για τίποτε λιγότερο ή περισσότερο και τίποτε ανώτερο από τον ποταπό εμφυσημένο μη-σκοπό του ως υπηρέτης ενός ευρύτερου σχεδίου ή ως μηδέν ενός κενού συνόλου. Οι χλωμές απεικονίσεις της ημέρας καλυμμένες από λινά θορύβου και καλής κακής ποιότητας κάνουν το μάτι να παραδεί το λιωμένο κουνούπι στον τοίχο δίπλα στο διακόπτη του φωτός και τους λεκέδες από βυσσινάδα και τηγανόλαδο στο πανέμορφο φουστάνι. Και τα αυτόφωτα δοκυμέντα της νυχτός με ευκρίνεια που έχει ο 10/10 ένα παγωμένο μεσημέρι με λιακάδα στις Άλπεις είναι μια εξευγενισμένη παραμυθία του γκριζωπού κοκκώδους σκηνικού που είναι στημένο περιμένοντας να γίνει ορατό με τη δύση δηλαδή το έναυσμα της απελευθέρωσης κάποιων φυλακισμένων που πήραν για λάθος τη λαϊκή τους γειτονιά για ψειρού. Οι ανίκανοι φουσκώνουν την τρέχουσα κατάσταση μέχρις να γίνει μια ιδεατή ή μια παρελθοντική κατάσταση. Τα περιβλήματα της παραποιημένης αυτής κατάστασης γυαλίζουν και είναι τεταμένα και η σπαργή τους όλη εξαντλήθηκε μα ούτε και ζουλιούνται κατά μέσα με το δάκτυλο αφού το περιεχόμενο είναι όσο συμπιεσμένο του επιτρέπει το περιέχον δοχείο δηλαδή το δέρμα αυτό της παραποιημένης κατάστασης. Ως γνωστόν κάθε κατάσταση καλύπτεται από πολύστιβο πλακώδες επιθήλιο, χόριο με συνδετικό ιστό και μπόλικα αγγεία, και από κάτω για να ζεσταίνεται καλοταϊσμένα λιποκύτταρα διαφανή και κυψελιδωτά όπως στις αντικειμενοφόρους. Και κάθε τέτοια κατάσταση καλύπτεται από τις αυτές στιβάδες και άλλες πολλές για να είναι ανθεκτική στις τριβές και στη διάταση, καθώς πολλοί ανίκανοι συχνά τη φουσκώνουν ώσπου τελικά να εκραγεί μέσα στα ανοιχτά τους στόματα και τα ανοιχτά τους χέρια και μόνο τα κλειστά τους αυτιά γλυτώνουν. Γι'αυτό όταν οι ανίκανοι παραβρεθούν σε κάποια έκρηξη κάποιας διορθωμένης τρέχουσας κατάστασης απομένουν ν'ακούνε τον άχρηστο που τόσο καιρό τους άκουγε και τους θαύμαζε και τώρα στέκει μπροστά στη διαλυμένη του ευτυχία και στη λερή ποδιά του εραστή του. Η διακριτικότητα των δραστηριοτήτων αυτών και των συμβαμάτων είναι τόση που κάθε ένας κάθε μια στιγμή τις ανακαλύπτει εκ νέου με μνημονικό εύρος μερικών δευτερολέπτων. Έτσι μια συνδιάλεξη μικρής ή μεγάλης διάρκειας έχει την ίδια αναδρομική αξία, τη μηδενική, αφού χάνεται στα πλαίσια της αναπλήρωσης του τραύματος που αποκτάται απ'αυτήν και σε έναν ατέρμονο βρόχο ο αέρας ανακυκλώνεται χωρίς καμία μικροσκοπική ανταλλαγή και με τις μερικές πιέσεις να παραμένουν σταθερότερες του R. Η πορεία στη σκιά του αξονικού ευθύγραμμου τμήματος που την ορίζει είναι μια τρέχουσα κατάσταση που λαμβάνει γελοιωδώς ν αόριστες διαστάσεις άλλοτε άλλες στα χέρια ενός ανίκανου παρλαπίπα. Η πορεία η δική του βρίσκεται και αυτή στο έλεος της αλαζονείας του ως χειριστής του ακροατή και καταλήγει μια μονωμένη αυτοκαταστροφική πράξη στον κλωβό του Φαραντέυ. Η σαφής όραση και τα συσσωρευμένα εκκλησιαζόμενα κωνία έχουν μια προτίμηση στο κίτρινο που σα φως δίνει τις αμιγείς και μεικτές υφές, τις έγχρωμες και κακόχρωες χροιές, τα υπερσαφή επικρουστικά περιγράμματα με μια άυλη επαφή που καμία εμπλοκή δεν έχει με την αφή. Ο τυφλός όμως περπατάει με το ραβδί και τα ραβδία που δεν έχουν καμία προτίμηση παρά μόνο διψάνε για το φως απελπίζοναι τις νύχτες και κοιμώνται τις μέρες, στην ουσία μη δουλεύοντας καμιά απ'αυτές. Η μονοχρωμία της τρέχουσας πραγματικότητας έγκειται στο χρόνο και είναι περιοδικά ασταθής χωρίς ιδιαίτερη ακρίβεια. Όταν αρχίσουν να αξιολογούνται οι εναλλαγές της μονοχρωμίας κάτι που γίνεται σε κλίμακα δεκαετιών κυρίως, τότε εξυψώνεται και η ίδια η μονοχρωμία και η απουσία της και ακόμα και εμείς οι ανίκανοι βρισκόμαστε σε μια ικανή θέση περιγραφής της οποιασδήποτε τρέχουσας πραγματικότητας, κάτι που αποτελεί επί της ουσίας μια βασική ιδιότητα για την πλεύση επί του υδραργυρικού ωκεανού που δηλητηρίασε τον πυρετικό ασθενή τις προάλλες.

Κατά την ψηφιακή κατηγοριοποίηση και επισκοπικά αναλόγως της διάθεσης του εξεταστή κάποτε βλέπω πετέχειες και κάποτε αστέρια. Ανάθεμά με αν δυσκολεύομαι να διακρίνω τις μεν από τα δε, αλλά ένα γλυκό καλοκαιρινό πρωινό με το αίμα να κυλάει ζεστό παχύ και άφθονο ανάμεσα στις δίπλες και το δέρμα και τις τρίχες, και τα φρουτόδεντρα γεμάτα καρπούς μοιάζουν μάλλον άστρα απ'την περασμένη νύχτα στρωματσάδας στο μπαλκόνι δίπλα στη βουκαμβίλια (χωρίς καθόλου μοναξιά).

Και περιγράφω την τρέχουσα κατάσταση, φουσκωμένη ως προλέχθη, μια θαυμαστή νόσος να πηγάζει από το μυελό των οστών πολλαπλά διττής σωματιδιακής και κυματικής φύσης μικροσκοπικά μορφώματα. Φυσικά όχι μια απλή κατάρρευση της βιώσιμης υλικής μορφής του σώματος του εξεταζόμενου ανατάξιμη ή μη, όχι κάτι τέτοιο θα ήταν η τρέχουσα κατάσταση ξερή και απογυμνωμένη όταν δε θα'χα ακροατή."