Basslauf

Εάν λοιπόν προέχη το άλας εν τω ανθρώπω

2012-02-01T00:27:00.001+02:00

Ανεβαίνει κάθεται δίπλα μονολογεί μοτέρ σα μοναχός σε κάθε φανάρι ακούω το τρίξιμο τα έντερα τέρμα τεντωμένα πότε θα σπάσουνε τα ράμματα και θα μας μπουν στο μάτι
πότε θα σπάσουνε τα ράμματα και θα μας μπουν στο μάτι
πανέμορφη παγωνιά πανέμορφα λασπόνερα
η μόνη σκόνη που σηκώνεται είναι η αχλή της αναπνοής
οι άπλυτοι το χειμώνα ξεπλένονται ενώ η ζέστα μας μολύνει όλους
κι άλλες λυμφατικές φυσιογνωμίες δίπλα του κι απέναντι
ολισθαίνουν πάνω στον εαυτό τους γλοιώδεις καθώς είναι απ'τη φύση τους
κι εμείς αιματώδεις κατά τα Ιπποκρατικά αναρωτιόμαστε κάθε φορά που ανάγεται η χθεσινή γιορτή πότε θα σπάσουνε τα ράμματα και θα μας μπουν στο μάτι
κάπου στο βάθος κάπου παλιά το είχα ακούσει
όχι υπό τάση, όχι υπό τάση
τώρα θα ζούμε με το φόβο.

Trailer trash

2012-01-22T21:15:00.001+02:00

that so be black behind the page

especially leading the horde, chasing the prey

a belly full of life, no more than sticky mud

they stand on dirt, consume, inhale the same

and this and only this they contain, too

yes -when they bleed, it's black like that.

And most shouldn't strut around with such confidence

2012-01-05T16:19:00.000+02:00

PBTT

shut your yap; observe

not like them reflecting themselves

instead of hearing the waves reflecting.

#16

2012-01-02T17:11:00.001+02:00

Jeg skal kjøre tog

gå tapt.

Og der,

jeg skal spise smør og brød

drikke noe annet enn melk

får fett.

Λουσία

2011-12-12T18:17:00.000+02:00

Μισού χρόνου βαθύς ύπνος
τα υδρογόνα δεν καλυτερέψαν την περούκα
που κόλλησε στεγανά πάνω στο σκαλπ.

Κι έπειτα έρχεται το χάσιμο της μέρας
ποια να'ναι πρώτη, ποια δευτέρα
δυο ώρες περίπου ανέραστης σιγής

για να ξαναγυρίσουμε στη λάτρα
του δυαδικού ληθάργου
γυαλίζοντας το στρώμα κάτω απ'το μάλλινο πάπλωμα.

Το ποντίκι ακούγεται μέσα απ'το ντουλάπι
θροΐζει τις σακούλες, τρώει τις εφημερίδες
που'στρωσε μια καλή νοικοκυρά

το φλας κάποιου ξοφλιάρη στην πυλωτή
μας κόστισε όλους μια καινούρια κλειδαριά
οι βόλτες οι νυχτερινές του φόβου πλέον.

Με τα πόδια ξεπρησμένα απ'τη μακρά κατάκλιση
στέκομαι μπρος του καθρέφτη
δίπλα ακούγεται κάποιος που προσπαθεί να μπει

και το κεφάλι μου τώρα αναδεικνύεται
για το σμπαραλιασμένο αυγό που είναι
καλυμμένο από την ακριβή περούκα, βέβαια,

και τέτοιες πουλάει το κομμωτήριο του νοσοκομείου
μαζί μ'επιθανάτια κουρέματα,
ομορφιά και αντιψύχωση για τις καινούριες μάνες

ίσως και κάνα λούσιμο για κουρασμένους συγγενείς.

#15

2011-12-01T23:03:00.001+02:00

Πάντα μιλούνε ο ένας ενάντια στον άλλο

ο πρώτος αναφέρει το δεύτερο, μετά ταλαντώνεται

ατελεκτατούν. Η Βιεννέζικη μάσκα του πνιγμού

γύρω απ'τα μάτια και οι διάτρητες κηλίδες

τα κυανωτικά τους χείλια βρέχονται από λάδι

στο φως του πρωινού

είναι ξεκάθαρο πόσο πολύ γλιστράνε μικρές μεγάλες στάλες αντανάκλασης.

Βάζω το φακό κόντρα. Οι σκοτωμένοι τώρα το ξέρουνε κι αυτοί

χέλια ξεριζωμένα απ'τις πλημμυρισμένες τους στοές

σταγόνα σταγόνα η μέρα τους χαρίζεται

ως το γόνα φτάνουν τα χέρια του ελέους

οι πατούσες ξεκολλάνε μουσκεμένες

δεν τους λυπάμαι, δε θα'ξερα και πώς

τους βλέπω να κοροϊδεύουν τον υπόλοιπό τους χρόνο

σε κλειδωμένες τρώγλες.

Αυτούς και μερικούς ακόμα

τους ξεκλήρισε ο νάρκισσος

η δυσωδία είναι κι αυτή αξέπλυντη

μπροστά απ'τους θαλάμους

μέσα σώνονται τετράδες άρρωστοι που όλοι μας θα θέλαμε νεκρούς, ΧΩΜΑ

το καθήκον τα χέρια στα σκατά και το βλέμμα κάπου αλλού.

Πάντα μιλούνε ο ένας ενάντια στον άλλον

και όταν κοιμούνται συζητούμε

μην τύχει και μάθουνε κι αυτοί και κλέψουνε τα χνώτα μας.

All flesh and meat

2011-11-19T20:32:00.001+02:00

The pancreas cannot forgive.

#14

2011-11-13T22:27:00.001+02:00

Για τη δεκάτη τετάρτη σειρά

σπρωχθήκαν βουβοί οι διεκδικητές

μόνο για λίγο, έπειτα τους κατάπιε η νύχτα που αυτές τις μέρες είναι πολλή.

Look away. Walk across

2011-11-07T17:41:00.003+02:00

The spells are facing the flesh

the spells are facing the flesh

no place else but in

the spells are facing the flesh

no face else but this

what will become of standard stead

I wouldn't know yet guess

slide myself from hint to hint

has your mouth ever craved excite

drool and touch over your skin

as it will soon transform in matter

and break apart under my limbs.

Η κήλη του Amyand

2011-11-06T23:01:00.001+02:00

Η γυαλάδα στο μάτι το χνώτο της σούρας

η σκνίπα στο τζάμι ο λεκές στο χαλί

οι διεστραμμένοι φαλακροί παρελαύνουν με τις γλώσσες κρεμασμένες έξω

ο λαός επικροτεί ικανοποιημένος

τα διψασμένα στόματα διψασμένα γι'αρρώστεια

ψάχνουν σπάνιους τύπους πόνου

ο κοινός δεν έχει πια την ίδια χάρη

ο κοινός δεν έχει πια αρκετό πρόσωπο.

Ένας προς ένας στο χώμα ώσπου όλοι ανακυκλωμένοι

θα σπεύδουμε χωρίς περιστροφές για τη λίπανση του εδάφους

οι γλυκείς θεραπευτές είναι απατεώνες εξόν

αυτών με την αηδία έκδηλη την ώρα που σ'αγγίζουν

κι αυτοί κανείς κανείς κανείς κανείς δεν αρκείται στην προσβολή

του παραπαίοντος σώματος ενός αχάριστου ξένου μα ψάχνουν

σπάνιους τύπους πόνου

ο κοινός δεν έχει πια την ίδια ομορφιά

ο κοινός δεν έχει πια αρκετό πρόσωπο.

Τώρα ανάσκελα ο σιωπηρός πιστός με το γουναρικό του απλωμένο κείται νεκρός

ευγενικά σκοτωμένος απ'τους σωτήρες του

τα διψασμένα στόματα διψασμένα γι'αρρώστεια

φωνάζουν το θάνατο που'ρχεται

'Σας θυμάμαι καλά! Όλους. Κι ας νομίζατε λάθος

εγώ ξαφνικά πάσχω από κάτι αδιανόητο.'

Οι αθώοι εργάτες άσπροι στη θέα του πυρετού

τα διψασμένα στόματα πεινασμένα για πόνο

αρπάζονται απ'τα παραβάν γκρεμίζουν τους τρόπους,

τα θύματα που δε μας ενδιαφέρουν κοιτιώνται μεταξύ τους και ντρέπονται.

Model 10

2011-10-27T00:19:00.000+03:00

There's a new land in the mirror

there's a new Torah in the pages

that's something I never heard before

that's something I now only get to see

oh wait,

it's me and mine

oh wait,

it's me and mine.

Το Γουδί

2011-10-23T23:24:00.000+03:00

Ναι η ταλάντωση του βλεφάρου σε κάθε πετάρισμα μασάει τη συνέχεια της παρακολούθησης καθώς τη μολύνει με κλωστές άπειρης βαρύτητας. Και η ταλάντωση του βλεφάρου σε κάθε πετάρισμα λιπαίνει τον κερατοειδή. Αυτά κάνουν τις παραστάσεις και τα πράγματα να κυλάνε μπροστά απ'τα μάτια ακαριαία και σπασμωδικά ακριβώς τόσο ώστε το βράδυ να σε βρίσκει με πονοκέφαλο κι εξαντλημένο, κι όσο πιο πολλά κι όσο πιο γρήγορα κυλάνε αστράφτουν περισσότερο και τόσο το βράδυ σε βρίσκει με πονοκέφαλο κι εξαντλημένο με το λαιμό ξερό να μην ξέρεις τι να πεις. Μέσα στο κεφάλι τα κομμάτια ενδοεπικοινωνούν διακριτικά, κανένα δε μένει ανενημέρωτο για το φορτίο της ημέρας. Η θεία μπροστά στο πέτασμα μ'ενημερώνει τώρα πώς αυτά που με πληροφορούν τα αισθητήρια όργανά μου είναι αλλιώτικα και μου κατηγορεί την υψηλή ενδοεπικοινωνία. Ένας θεατρίνος συνάδελφος τη σιγοντάρει, απορώντας σε λογική βάση και παράλογο υπόβαθρο επί των ισχυρισμών της θείας, η θεία απαντά επαινώντας την έκτακτη ερώτηση. Εκχωρώ μια ανοχή σ'αυτήν και στον αφανή ήρωα του δράματος, σε λίγο έτσι κι αλλιώς θα μ'έχει πάρει ο ύπνος στην καρέκλα με το σαγόνι κολλημένο στο στήθος. Παραπέρα μερικές γυναίκες πίνουν το αίμα εθελοντών για να σώσουν το περιεχόμενό τους και όχι το σαρκίο όπως διδάσκει ο ένας και ο άλλος απεσταλμένος του εκάστοτε θεού. Τελικά η δηλητηρίαση δεν αργεί να φτάσει και το πάτωμα γίνεται Βατερλώ από ξεχειλωμένες σακούλες με διαφανή υποκίτρινα ή κόκκινα υπολείμματα. Αυτά όλα θα τ'αφήσουμε πίσω μας όπως τα φανάρια που κροταλλίζουν με την πρώτη αναλαμπή το τρέμουλο του νεύρου ο ρόγχος των μηχανών το αίμα ΤΟ ΑΙΜΑ που κολλάει όπου βρεθεί και απ'την άλλη ΤΟ ΛΑΔΙ που δε σταματάει ποτέ εξόν άμα το κάψεις. Θ'ανοίξω το στόμα και θα στουμπώσω μέσα ό,τι σκουπιδαριό μαζεύτηκε σε κάθε γωνία επί της οδού Σινώπης κι όλα θα πάνε κάτω με ένα υπέροχο ζεστό ρόφημα μια νύχτα πριν το νόμιμο ύπνο στο κρεβάτι με το σαγόνι ακουμπισμένο στο μαξιλαράκι. Ναι λοιπόν η ταλάντωση του βλεφάρου σε κάθε πετάρισμα παρεμβάλλεται στην πλήρη αντίληψη της πραγματωμένης αλήθειας, μα τι σημασία έχει αφού το βράδυ σε βρίσκει πάλι κοιμισμένο

ε παλιόπουστα;

#13 lucky charm post

2011-10-15T12:32:00.000+03:00

our ghosts may forever turn in monsters

but we will not once break free from our stone-made bonds

Memorial 6

2011-10-08T22:25:00.001+03:00

First went the mother, then went the daughter

the rhythm was by no means fair but what is

20 years exchanged for a couple of months

they reside under the belly of the village

between the steep hills, the heavy clouds

surrounded by tall trees and buildings

when you breathe you breathe thick there

however all is thinner, less visible, silent, cold

embraced by the neighborhoods and progress

the roar of the moving atmosphere from my window

the seething in my chest, the dust under the seat

they call every expedition product of formality

stuffed in their Sunday clothes on Saturday

they'll all mourn over the parfumed pentanediamine of their dearest

days are falling back to their small

early night late morning early night late morning

they are far from gone they are diminished to our initial dust

from moving mass to moving mass to moving massto stillness

quiet please

I'm listening to the roar of the moving atmosphere from my window

the seething in my chest, the dust under every piece

the million faces of bad violence.

Doxycyclin

2011-09-27T11:06:00.000+03:00

Manche Männer haben mir die Lues angesteckt

manche lachten, manche nein

heute lauf ich herum

meine Rückenmarkschwindsucht schreit um ihr Leben

was für eine Heldentat

was für eine

mit dem Medikament

kann nun ja alles geheilt werden

Счастливого пути

2011-09-23T23:27:00.001+03:00

Мой голос

Мой голос ушёл.

Я потеряла свой голос, свои руки, ноги, глаза.

Итак, я дрейфовала-

несообщаемая.

#12

2011-09-11T01:15:00.001+03:00

Conscience

we're ending up in the

the walls against themselves

they twist

the thousands contacts; they count exactly for the thousands they are

if they were kind enough they would claim time would cure every integrated sum

but no

the thousands contacts remain the thousands they are and nothing

rainy summer asphalts

closed windows and the white shirt behind the twisting walls

a lifetime dedicated a lifetime left and hoarse corrosive

hell

smooth slippery memories created out of my phantom past

rainy summer asphalts

deep northern nights

the cold wind of September with the parks lit up in bloom

denim coverage of the designed life

we're ending up in the

conscience

and the bullshit that flies out of my mouth and hands

and ass.

fuck August

2011-08-29T22:47:00.000+03:00

and you will fear death not

after all those transparent lukewarm sips

so many, even my finger looks like a maiden

the pale rose petals I baked

are pale enough to make me sick

and be sold as love

walk the stairs up, walk them down

one step is granted

the wrong before you collapse

heat and moist more willing than the most

available and ready

fuck August

and you will fear death now

Το πέντε

2011-08-16T01:41:00.000+03:00

...το μόνο που βλέπω είναι πάλι το παράθυρο, σαφές, με τις περσίδες τραβηγμένες και τη ρόδινη απόχρωση του ηλιοβασιλέματος να σπάει στους λεκέδες απ’τις ξεραμένες σταγόνες κάποιας βροχής. Ο πόνος είναι πάλι γενναιόδωρος, τα μάτια μου δακρύζουν και το στόμα μου γεμίζει σάλια. Νομίζω θα ξεράσω. Ταλαντεύομαι για λίγο στα πόδια μου και πάνω στο χαλί, μετά παραπατάω και κάθομαι στην άκρη του στενού κρεβατιού όπως-όπως. Αγωνίζομαι να συγκρατήσω τον εαυτό μου, το σώμα μου θέλει να πέσει σε σκόνη στο πάτωμα, νομίζω μετατρέπομαι σε ένα κατασκεύασμα από ψηφίδες. Ξύλο και γιασεμί, τι όμορφη μυρωδιά...

Η ξύλινη γάτα ευγενικά γυρτή δίπλα στο κυκλάμινο.
Τα κυκλάμινα δεν αντέχουν ούτε χειμώνες ούτε γλύκες.
Το βαμβακερό ύφασμα από κάτω είναι ο διάδρομος της ησυχίας.
Τα δυο φύλλα εναλλάσσονται μισάνοιχτα.
Οι αβέβαιες καρέκλες περιβάλλουν τη γωνία.
Το σπίτι αυτό έχει χαθεί.

Η ξύλινη γάτα ευγενικά γυρτή πάνω στην κορυφή της βιβλιοθήκης.
Το κυκλάμινο εξέπνευσε από καιρό.
Τα κυκλάμινα δεν αντέχουν ούτε χειμώνες ούτε γλύκες.
Το βαμβακερό ύφασμα καταχωνιάστηκε.
Τα δυο φύλλα εναλλάσσονται μισάνοιχτα.
Ξύλο και γιασεμί, τι όμορφη μυρωδιά...

79Au

2011-08-14T10:26:00.000+03:00

Στην έξω άκρη της γραμμής στέκεται ένας κύριος.

Πληρώνει τα κουτιά και έπειτα παίρνει το κρουασάν μισοχαμογελώντας μέσα στο ριγέ πουκάμισο. Το καπέλο μου πέφτει όλο προς τη δεξιά μεριά και μένω μ'ένα μάτι. Ο χρυσός αστράφτει ζεσταντικός αποτρόπαιος σκέτος φόβος και αποσπάσματα πολέμων και μεγάλων μεσοδιαστημάτων. Παραμάσχαλα τα κουτιά και στο χρυσό χέρι το φαγώσιμο, βραδυπορεί εξεπίτηδες και κοντοστέκεται μια εδώ μια εκεί.

Γλυστράω έξω, η θάλασσα φέρνει ψυχρή πνοή και μακρυνούς θορύβους. Η άσφαλτος χαλί κάτω απ'τα γυμνά πόδια και τα μάτια γυρισμένα ανάποδα στην εντομή των κτιρίων που μοιάζει με πι, αυτήν που τις νύχτες είναι απ'τις ύποπτες, ο κύριος στέκεται με το κρουασάν και τα κουτιά αναποφάσιστος. Τα δάχτυλά μου μπλαβιά ταχτοποιημένα απ'το σφυροκόπημα της εποχής. Πιάνω το καπέλο μ'αλύγιστη λαβή το κρεμάω στον αέρα και πάνω απ'αυτό βλέπω αδιόρατα χλωμά σκαλιά από παλιά καπέλα που φτάνουν ως πάνω των κτιρίων, καλά για να'χω πλήρη θέα του πι και του κυρίου.

Μυρίζω τη σιδερίλα του χρυσού μυρίζω τα κουτιά και τ'ασημόχαρτο που τρίζει. Στρίβω και κοιτώ τις αντανακλάσεις τ'ουρανού στα τζάμια των καταστημάτων γυαλισμένα ούτε κόκκος σκόνης ούτε ακουμπισιά, μόνο το ζωντανό φιλτραρισμένο φως και πότε πότε κανένα είδωλο συννέφου. Σταγόνες ιπτάμενες οι κοιλιές γεμάτες ψάρια κι αφρό αλάτι με νερό. Κάτω απ'τ'ολόκλειστο στόμα η γεύση γλυκειά ειλικρινής αμέσως προδομένη. Ο επαίτης της περιοχής παρατηρεί από μια πλευρά που καθίζανε μουλιασμένη στην υγρασία και τα κέρματα στο κουπάκι βυθίζονται μέσ'απ'το πλαστικό στην άσφαλτο πιο κάτω και αφήνουν τη θέρμη της αξίας τους ν'ακτινοβολεί ομόκεντρες ευτυχίες στα πόδια του φτωχού. Το καπέλο πρώτο σκαλί τρεμοπαίζει λέω θα φύγει θα μείνω εδώ κάτω για πάντα για πάντα θα με σκοτώσει ο μοναδικός τόνος που δονείται στα σπλάγχνα της θάλασσας.

Ο κύριος τώρα μ'άδεια χέρια στέκεται πάνω στα κόκκαλά του υπομονετικός βούρκος όπως όλοι και κανείς, το πρόσωπο κολλημένο σ'ένα τζάμι στην αντανάκλαση μόνο βλέπω μια πράσινη χροιά και τη γεύση τη γνωστή γλυκειά αμέσως προδομένη κάτω απ'το άγγιγμα του χρυσού που αστράφτει αγενώς. Στο βάθος της βιτρίνας ένας που νοσεί καμπουριασμένος λίγα λεπτά πριν κάποια χαραυγή τα χέρι'ακουμπισμένα στα γόνατα απ'τ'αυτιά του κρέμονται μαύρες ίνες οι τελευταίες του στιγμές. Κάνω δυο βήματα κι αντί τον κύριο με τ'άδεια χέρια πέφτω πάνω στον άρρωστο τα μάτια του ορθανοίγουν, λάμπουν χάλκινα κι οξειδωμένα είναι ο ίδιος μόνο το πουκάμισο είναι λερό και το παντελόνι ασιδέρωτο.

Βλέπω πίσω απ'το κεφάλι μου στάχυα μεταξωτά αντανακλούν το σούρουπο το καπέλο τρεμοπαίζει πιο συχνά και το φοβάμαι. Απλώνω το'να χέρι φτάνω το γυαλί, σπρώχνω τα πόδια μου ανεπαίσθητα στο παρκέ του μαγαζιού. Μισό αίμα πίσω μισό μπρος το γυαλί γίνεται πυρίτιο δικό μου και το κεφάλι μου ραγίζει και ξεκολλάει σε δυο κομμάτια. Ο κύριος ακόμα χαμογελαστός με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι πράσινη χροιά στην αντανάκλαση και γεύση γνωστή γλυκειά αμέσως προδομένη διαχέονται αόριστες φλέβες κόκκινες και η γεύση δυνατή σα σιδερίλα του χρυσού μόνο που στ'αγγίγματα όλα είναι χαλκός και πάνω στο τέλος της σκάλας που έχει σβήσει πια το καπέλο μου σκόνη κι αυτό στην κοσμική χοάνη στέκονται τα ευγενή κι ακριβά μέταλλα ανέγγιχτα, ασφαλή και καθαρά.

Κρατάμε με δάχτυλα πλυμένα απ'το αίμα τέσσερα μάτια ανοιχτά και το υαλοειδές υγρό διαπερνάει το γυαλί, στάζει στο παρκέ του μαγαζιού και μας αδειάζει τον έναν μέσα απ'τον άλλον. Το πουκάμισο μούσκεμα απ'τη μια μεριά που γλείφει το υγρό ο κύριος θα ξαναγυρίσει στο χρυσό με τα κουτιά παραμάσχαλα και το κρουασάν αφάγωτο κι εγώ θα σταθώ ανάμεσα στα κτίρια στην ύποπτη εντομή

με τον επαίτη στη μεταλλική του κινούμενη άμμο και

τον ασθενή πράσινο πίσω από κόκκινες κουρτίνες

στιγμές μετά τα καπέλα θα χυθούν μαύρος χυλός

στην αγκαλιά των πνευμόνων μου

κι έτσι κάπως, με τα χέρια στα όρια του στέρνου,

το στόμα μισάνοιχτο την αγωνία της νυκτός

θα'ρθει γλυκό το άμυλο και η ασφυξία σπασμωδικά θα με τραβήξει στην ακτή

όπου θα μ'επιστρέψει εκεί που ανήκω.

#11

2011-08-11T15:53:00.000+03:00

Lying in the river of time,
often the waves of woe
have entirely submerged me.
In wandering and in prison cells
I spent my very precious youth,
my life
like yours
has been seared.

Ai Qing

-

Sun over seas
not the perfect weather to return ourselves
amidst the dearest of the waves
hands and feet and heads are sailing.
Another part of given time
drowned before our eyes.
The lisps stay lax
marking our way through
the gutter to the ocean.
Seven deaths afar
there lies, terrifying,
the clarity of our integrated surfaces.

The promise

2011-07-19T00:39:00.000+03:00

"Do you know what killed him?" she asked, "Everything being too real to him."

So now shut your eyes dear and rest your body on your bed

listen to the sounds of the night that hide behind the windowpanes

in a moment I am here, hands on over your corpse

yet you are breathing and staring; you understand don't you

the constant simmer of vision it ails me

I softly take your hands

oh what a day to dance with you

oh what a day to die
.

With the first inhalation you will dissolve

old fabric on the desk

the decision comes fast and clear

I am choking

so now shut your eyes dear happy child and rest your body on your bed

listen to the sounds of the night that reside behind the words

in a moment I am dead, hands on over your corpse
.

(selbst)

2011-07-16T15:28:00.000+03:00

Today has been

every day has been

imitations

I don't

I don't either

where to

nowhere to

he told me 50.000 times not to exaggerate didn't he didn't.

Too bad

2011-07-14T01:09:00.000+03:00

The bond of the second

that comes amongst an ocean

of irrelevant presence

the smell and the offense

nothing unpleasant to this

let the rest complain

it keeps flashing in my head

all escaped desires gathered

where again I find you

discover and explore like virgin land

where again I touch you

weep and smile, first faith and last

I've been the great lover

three good years now, at times better at times worse

at times more of a hater

words traveled their circles

came back over themselves

empty hands

I stepped back sipped the gin

where again I find where again

only where dead or asleep

a bitter loss

I never existed

you were for a route

too bad.

b10

2011-07-13T00:14:00.000+03:00

Μου λείπουνε οι νύχτες της γλύκας
και τα τραπέζια που στέκονταν στραβά
τα ποτήρια γλιστρούσαν και τα έπιανε η Ρωσίδα
πώς τη λέγανε να δεις

οι νύχτες της γλύκας
αρχίδια κι αυτές ήταν νύχτες τέτοιων ημερών
όπως όλες
οι νέες πόλεις ανοίγονται εύκολα
οι νέες πόλεις ανοίγονται εύκολα

κι έχω ξεχάσει μια χαρά κάθε άλλο
ό,τι πέρασε ξυστά και είχε γρέζια
η αρρώστεια έμεινε για πάντα
κρίμα

πότε θα διώξω αυτόν τον ήχο
πότε θα διώξω αυτόν τον ήχο
το αίμα με σουρώνει όταν
κυλάει έξω
πανέμορφο

...

καημένες γειτονιές η μια πάνω στην άλλη
σπίτια καβαλημένα και γριές κάθονται έξω
το πάρκο με τα πολύχρωμα φώτα
το σπίτι σου που έβλεπε
κι εγώ δεν ξέρω πού έβλεπε

τα κύμματα και ο προβολέας και το ποδήλατο
όλα συνοστισμένα
ιδρώτας
οι νέες πόλεις ανοίγονται εύκολα
οι νέες πόλεις ανοίγονται εύκολα

σάρκινη αηδία
ο πονοκέφαλος παρών

(δείγμα)

2011-07-12T16:45:00.000+03:00

Ο κύριος είναι πεινασμένος
ο δρόμος απ’τον κορμό στα σύννεφα
οι βροχές κάθε πρόγευμα και απόγευμα
τα λεπτά στριμωγμένα στο κέλυφος πάλι δε φτάνουν
η ράχη του γλυστράει ενάντια στο σπίτι

Ο κύριος είναι πεινασμένος
οι παραγοντικές επιφάνειες αφημένες
παγερές σκληρές και αόμματες στην τροπική δροσιά
οι βροχές κάθε πρόγευμα και απόγευμα
οι χαραγές των δακτύλων του τον κρατούν γερά
στο φύλλο που στέκεται και τρώει.

#10

2011-07-01T15:46:00.000+03:00

I look for every face known and all I've never met

are feet on this and that pavement, this and that street

I might as well ask one or two in case I've forgotten

they will turn to me stumped, mumble and step away

being feet as they are

each case is broken, each case is mine and foreign

they are laid out on tables around me and they talk

I understand nothing

they've seen brighter colors more than once

before this monochromatic prism of meat and bones

I would look over the distant chime

something warm would ooze from my ears

there would be one time for first if you lived through arrays

and as many times as you can stuff in your share if you afforded the hope

if I double the years, the clouds will be the same

closer to nothing

then I'll understand.

E minor melodic desc.

2011-06-30T20:09:00.000+03:00

'You should've died when you were young'

diluted as that happiness may have been

it left and finished among the dilation and the dilatation

'You should've died when you were young'

clean, pure with every hand out in the air

every one of the nine, fourteen, seven

now oh now the gleam in everyone's eye

reflects the natural light of the sun like all jaundice birds

fly and crawl upon the city you miss

now oh now the gleam in everyone's eye

is under the aborted perspective of creation

every step and every little death were challenged

'You should've died when you were young'

the papers have yet to follow the color of the skin

and the sclerae and the inner of the lips

'You should've died when you were young'

now oh now the gleam in everyone's eye

will keep you until you rot alive

A constant undone

2011-06-25T23:27:00.000+03:00

The stricken atmosphere in the central south provinces

suspicious smells between the trees and all-naturals

could be about the decaying birds on the ground since

every root feeds on death and nothingness, then trees

grow

in a drained dry bathtub with the clothes on all night

the tiles around are blank, between them a nation of nausee

a man without a proper face waits for them but they never

what is more, that bathroom had no windows nor tiles

and pale hands live off the points sourcing from his veins

loitering spirits in each glass that's how summers pass that's how summers pass

never sleep, never wake

Γκωζ

2011-06-18T01:30:00.005+03:00

Έχω έναν πόνο στο κεφάλι που πηγαινοέρχεται. Προτιμάει τη δεξιά πλευρά. Μετά το αριστερό μου φρύδι τρεμουλιάζει. Ιδρώνουν τα μπούτια μου γιατί είμαι αρκετά ΚΩΛΟΧΟΝΤΡΟΣ για να ιδρώνουν (κατόρθωμα!!!!). Δεν αντέχω μια νύχτα σερί γιατί με πιάνει κατούρημα. Και το πουλί μου είναι τόσο μικρό που δε μπορώ ούτε να το πιάσω να μην κατουρήσω τα γαμημένα παπούτσια μου και έτσι πάντα το κατούρημα κυλάει στο ένα ή στο άλλο ή και στα δύο πόδια μέχρι κάτω. Είμαι τόσο έξυπνος που τυφλώνομαι όταν με κοιτάω στον καθρέφτη. Και δε μπαίνει τίποτα άλλο μέσα σ'αυτό το σκατένιο αδειανό μυαλό εκτός από εμένα. Γι'αυτό θα συνεχίσω να γράφω για εμένα και στις επόμενες 314 δημοσιεύσεις. Μείνετε συνηδονισμένοι.

ΣΤΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ ΜΑΛΑΚΩ
να δες τι έκανες τώρα η μαλάκω κλαίει
ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΕ ΦΤΥΣΩ ΜΩΡΗ ΚΟΥΦΑΛΑ
καημένη μαλάκω κάθεται πάνω στο τριζάτο κρεβάτι με το βρακί και τις μπουτάρες κολλημένες μεταξύ τους
τέτοια κατάντια φύλαμαςπαναγιάμας να μη μας τύχει
αλλά καλά σαβουρώνει η βρωμιάρα

και κάποια άλλη που δεν ήταν μαλάκω σήμερα το πρωί πέθανε
αλλά ακόμα την ψάχνουν τα προσφιλή της πρόσωπα

ήταν πολύ καλά κρίμα που δεν ήταν η αγελάδα με τα χρυσά βυζιά να την αρμέγεις 10 μέρες τη βδομάδα ενοχικά για βυσσινάδα και φραπέ κάπου κι εγώ δεν ξέρω πού

Η ~~ΡΕΥΣΤΗ~~ ΣΩΣΤΗ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΛΑΜΟΥΤΙ

πότε
πότε
πότε
πότε
πότε
πότε
πότε γαμώ την παναγία
πότε θαρθείς
ποτέ.

Lucky charm post

2011-06-18T00:18:00.000+03:00

Refrain from

2011-06-17T01:06:00.000+03:00

Split sound doubled instrument.

Home with two feet lacking heads.

The clothes are tainted.

Dirt, dirt, dirt

Localized morphea

2011-06-10T16:17:00.000+03:00

The pillow sits on my legs. And the legs sit on the floor. Automatic writing was a factor I would never consider. There is no psychography but the constructed physique. My feet have been overheating during the last weeks. This indicates a rise in temperatures. This indicates the broken venous temperaments. At times the suns shine a million through the glass, at others my stomach is the only sun I know.

-Where are you going?

-I will be back right away.

I sit up from my day-long rest and my head floats unstable. Postural uncertainty becomes of the wasted numbers. Dizzy spells with a clench in my viscera; could either be my success in being an obedient creature or I don't know. The five o' clock terror is a daily newspaper give-away.

At that neighborhood they were traditional quite a while after traditional stopped being healthy. The milkman would milk his jugs every morning, then take a long walk around and drop by every house. The mothers welcomed him because he relieved them of their duties. Them mothers, they would skip their sagging nature at every chance thrown. He would leave a glass bottle and the suns would shine a million through it and the liquid inside just to turn to midnight monsters in the bowl. At that neighborhood winter would be somewhat real, with somewhat snow and cold BUT summer would always come sweet and soft, never sticky nor humid nor too warm. The smell of the air? It would be fresh, mountain, of bear excrement and wild strawberries and also hens' rotting feathers (although I prefer naming them hairs). The men would be men and the women would be nothing, women that is. That neighborhood was connected and not. A strong Father would strike back over His creations never mind the aging trees watching embarrassed around. Every grayed out mother would sit on their wide motherly loins, sweat on and out of them until they started being pleasingly dry, sweated, sweated, and under the strict observance every grayed out mother would sprout another. The houses would be concrete and sturdy but not enough to depress. The sky would be elevated and the stars bright. The clothes doubled. The needs better and respected. At that neighborhood the only mode was the superlative mode.

I sit up; the food floats in my head from down. Postural uncertainty comes along with the swelling of the feet and the enlargement of the veins and the prolapse of the valves. My hearing omits several cases of deaths. My hearing omits several cases of anything. I pay my attention to the repetitions; analytics, theorems, impractical approach, nervous weakness and dystrophic confrontations. It might have taken a while but crawling out has not been difficult. The holes are wider than they need to. This place might process some of those coming from the sacred far only to digest them to fibers. Bendt says he never enjoys this place unless we watch them foreigners crossing the mouths of the machine. I am keen on the blood that comes. I am rigid and I wouldn't mind losing a sibling over a sip. Bendt says he never enjoys a sip unless it is a sip that never ends. When we connect our mouths we ooze something that never ends. We went over at the poxfull sofa; the ivy outside the building helps my back hide from the eyes of the city. The rest would have no idea but I have discovered velvet in this mouth. In the beginning of the shit. The holes are wider than they need to. So we slide in and out without even touching, without even sliding. Move from one space to another. Our mothers are so muchly raped they have forgotten our names and theirs. Our fathers are tiny mouthpieces swinging their waists over the caves bragging and we spit on their faces. We spit a lot because TB is unforgiving. The best of lovers -unforgiving. One never forgets, never convalesces.

-These were my best.

Still the enlargement inside; I stand still, I sit still. Truth is I rarely stand and when I walk I chafe a great deal. The pillow sits on my legs. The legs sit on the floor. Under the greasy skin the fur of the sofa sticks. The fiction is the terror that occurs, every morning at five o' clock. Figures running outside, thieves loitering in the balconies. The deepest dark right there plays up for their suspicious activity as they are well hidden behind the ivy, invisible to the city's eyes. And these sounds I hear right at the tip of my sleep, these sounds are not the day crawling out again; these are the sounds of the last day's loss. The water that drops in drops in the tap is equally inimical to the rest so I sweat against the fur and shut.

I would turn my head, at five o' clock and catch their faces. Not a cohort, not a couple, something in between. They wouldn't stand. They wouldn't run. But their hands would run across my blinkers. Too bad, the blinkers are sewn on my eyelids. And them they are nailed on the skull. Yet them are stable and simmering but also them are their worth, nothing. Entertaining pioneering pawns wrapped up in a leather bag.
-Claim what is not mine! I would shout at their fading bodies. Unresponsive patients- I can never save up enough mercy. Bendt says his fingers might fall off from the morphea that's expanding and turning itself into something more solid, into something more. I can never save up enough mercy. I ask to be excused.

That neighborhood is where they all come from. As spoilt, as fluid and immobile and vague and finished, all them figures at five o' clock mornings. Holding their humanly guns and carrying their humanly prides and loving their humanly hopes all they are for me are five o' clock mornings visitors that last a minute and cost me my morning sweat on the bedsheets.

I sit on the fur of the sofa. I stare at the ceiling, loyal as it is. My feet burn. What a waste.

.45 Colt

2011-06-06T00:28:00.000+03:00

they stay for nothing

them screws so greased

the itch on both my hands

light might leak, but blood?

same dirt same filth

yet hours apart, split cities

what better hides

disappears better

under the sugar poison under the tongue

they stay for nothing

them screws so greased

they stay for the taste

the taste is lost

they move away

Nostalghia gunned

2011-06-02T01:13:00.000+03:00

I don't miss

this gun is stable

as my hand

as my feet on concrete

I don't miss

I might neither create nor become

good enough because I do

insufficiently

but I don't miss

the world looks worse through me

my voice hurts, my hands have thorns

I spit poison and sip back nothing up

however

I don't miss

a day, a word

when I aim, I shoot

and the bullet gets its right place in the flesh

I never miss.

#9

2011-06-01T23:46:00.000+03:00

"Οι ανίκανοι περιγράφουν την τρέχουσα κατάσταση. Είναι εύκολο γιατί η τρέχουσα κατάσταση είναι το αυτό που δεν απαιτεί τίποτε παρά μόνο υφίσταται εδώ ή εκεί προς βρώση και παρατήρηση. Η περιγραφή ετούτη είναι μια μη-περιγραφή στα πλαίσια του έμπροσθεν των οφθαλμών και του γενικώς γνωστού καθώς η κάθε λέξη επιβεβαιώνει την κάθε αισθητική εντύπωση. Έρχονται υποτιθέμενες συνθετικές ιδέες και γνήσιες πρωτότυπες παραστάσεις να λάβουν σάρκα στον άχρηστο ακροατή που τίποτα άλλο δεν κάνει παρά μόνο ν'ακούει και να θαυμάζει, ενώ οι ιδέες και οι παραστάσεις είναι εμψυχωμένες δαγκεροτυπίες των ακριβώς τώρα περασμένων λεπτών. Η κενοτομία της δημιουργικότητας είναι απατηλή και παντού. Πίσω από τις γλώσσες των γεννημάτων βρίσκεται ένα ακόμα ζώο ικανό για τίποτε λιγότερο ή περισσότερο και τίποτε ανώτερο από τον ποταπό εμφυσημένο μη-σκοπό του ως υπηρέτης ενός ευρύτερου σχεδίου ή ως μηδέν ενός κενού συνόλου. Οι χλωμές απεικονίσεις της ημέρας καλυμμένες από λινά θορύβου και καλής κακής ποιότητας κάνουν το μάτι να παραδεί το λιωμένο κουνούπι στον τοίχο δίπλα στο διακόπτη του φωτός και τους λεκέδες από βυσσινάδα και τηγανόλαδο στο πανέμορφο φουστάνι. Και τα αυτόφωτα δοκυμέντα της νυχτός με ευκρίνεια που έχει ο 10/10 ένα παγωμένο μεσημέρι με λιακάδα στις Άλπεις είναι μια εξευγενισμένη παραμυθία του γκριζωπού κοκκώδους σκηνικού που είναι στημένο περιμένοντας να γίνει ορατό με τη δύση δηλαδή το έναυσμα της απελευθέρωσης κάποιων φυλακισμένων που πήραν για λάθος τη λαϊκή τους γειτονιά για ψειρού. Οι ανίκανοι φουσκώνουν την τρέχουσα κατάσταση μέχρις να γίνει μια ιδεατή ή μια παρελθοντική κατάσταση. Τα περιβλήματα της παραποιημένης αυτής κατάστασης γυαλίζουν και είναι τεταμένα και η σπαργή τους όλη εξαντλήθηκε μα ούτε και ζουλιούνται κατά μέσα με το δάκτυλο αφού το περιεχόμενο είναι όσο συμπιεσμένο του επιτρέπει το περιέχον δοχείο δηλαδή το δέρμα αυτό της παραποιημένης κατάστασης. Ως γνωστόν κάθε κατάσταση καλύπτεται από πολύστιβο πλακώδες επιθήλιο, χόριο με συνδετικό ιστό και μπόλικα αγγεία, και από κάτω για να ζεσταίνεται καλοταϊσμένα λιποκύτταρα διαφανή και κυψελιδωτά όπως στις αντικειμενοφόρους. Και κάθε τέτοια κατάσταση καλύπτεται από τις αυτές στιβάδες και άλλες πολλές για να είναι ανθεκτική στις τριβές και στη διάταση, καθώς πολλοί ανίκανοι συχνά τη φουσκώνουν ώσπου τελικά να εκραγεί μέσα στα ανοιχτά τους στόματα και τα ανοιχτά τους χέρια και μόνο τα κλειστά τους αυτιά γλυτώνουν. Γι'αυτό όταν οι ανίκανοι παραβρεθούν σε κάποια έκρηξη κάποιας διορθωμένης τρέχουσας κατάστασης απομένουν ν'ακούνε τον άχρηστο που τόσο καιρό τους άκουγε και τους θαύμαζε και τώρα στέκει μπροστά στη διαλυμένη του ευτυχία και στη λερή ποδιά του εραστή του. Η διακριτικότητα των δραστηριοτήτων αυτών και των συμβαμάτων είναι τόση που κάθε ένας κάθε μια στιγμή τις ανακαλύπτει εκ νέου με μνημονικό εύρος μερικών δευτερολέπτων. Έτσι μια συνδιάλεξη μικρής ή μεγάλης διάρκειας έχει την ίδια αναδρομική αξία, τη μηδενική, αφού χάνεται στα πλαίσια της αναπλήρωσης του τραύματος που αποκτάται απ'αυτήν και σε έναν ατέρμονο βρόχο ο αέρας ανακυκλώνεται χωρίς καμία μικροσκοπική ανταλλαγή και με τις μερικές πιέσεις να παραμένουν σταθερότερες του R. Η πορεία στη σκιά του αξονικού ευθύγραμμου τμήματος που την ορίζει είναι μια τρέχουσα κατάσταση που λαμβάνει γελοιωδώς ν αόριστες διαστάσεις άλλοτε άλλες στα χέρια ενός ανίκανου παρλαπίπα. Η πορεία η δική του βρίσκεται και αυτή στο έλεος της αλαζονείας του ως χειριστής του ακροατή και καταλήγει μια μονωμένη αυτοκαταστροφική πράξη στον κλωβό του Φαραντέυ. Η σαφής όραση και τα συσσωρευμένα εκκλησιαζόμενα κωνία έχουν μια προτίμηση στο κίτρινο που σα φως δίνει τις αμιγείς και μεικτές υφές, τις έγχρωμες και κακόχρωες χροιές, τα υπερσαφή επικρουστικά περιγράμματα με μια άυλη επαφή που καμία εμπλοκή δεν έχει με την αφή. Ο τυφλός όμως περπατάει με το ραβδί και τα ραβδία που δεν έχουν καμία προτίμηση παρά μόνο διψάνε για το φως απελπίζοναι τις νύχτες και κοιμώνται τις μέρες, στην ουσία μη δουλεύοντας καμιά απ'αυτές. Η μονοχρωμία της τρέχουσας πραγματικότητας έγκειται στο χρόνο και είναι περιοδικά ασταθής χωρίς ιδιαίτερη ακρίβεια. Όταν αρχίσουν να αξιολογούνται οι εναλλαγές της μονοχρωμίας κάτι που γίνεται σε κλίμακα δεκαετιών κυρίως, τότε εξυψώνεται και η ίδια η μονοχρωμία και η απουσία της και ακόμα και εμείς οι ανίκανοι βρισκόμαστε σε μια ικανή θέση περιγραφής της οποιασδήποτε τρέχουσας πραγματικότητας, κάτι που αποτελεί επί της ουσίας μια βασική ιδιότητα για την πλεύση επί του υδραργυρικού ωκεανού που δηλητηρίασε τον πυρετικό ασθενή τις προάλλες.

Κατά την ψηφιακή κατηγοριοποίηση και επισκοπικά αναλόγως της διάθεσης του εξεταστή κάποτε βλέπω πετέχειες και κάποτε αστέρια. Ανάθεμά με αν δυσκολεύομαι να διακρίνω τις μεν από τα δε, αλλά ένα γλυκό καλοκαιρινό πρωινό με το αίμα να κυλάει ζεστό παχύ και άφθονο ανάμεσα στις δίπλες και το δέρμα και τις τρίχες, και τα φρουτόδεντρα γεμάτα καρπούς μοιάζουν μάλλον άστρα απ'την περασμένη νύχτα στρωματσάδας στο μπαλκόνι δίπλα στη βουκαμβίλια (χωρίς καθόλου μοναξιά).

Και περιγράφω την τρέχουσα κατάσταση, φουσκωμένη ως προλέχθη, μια θαυμαστή νόσος να πηγάζει από το μυελό των οστών πολλαπλά διττής σωματιδιακής και κυματικής φύσης μικροσκοπικά μορφώματα. Φυσικά όχι μια απλή κατάρρευση της βιώσιμης υλικής μορφής του σώματος του εξεταζόμενου ανατάξιμη ή μη, όχι κάτι τέτοιο θα ήταν η τρέχουσα κατάσταση ξερή και απογυμνωμένη όταν δε θα'χα ακροατή."

Sequence motif

2011-05-15T09:12:00.000+03:00

If there's no edibles at the end of the line,

then the line is to be walked away straight ahead

no following the positrons

unless you seek for the golden annihilation

which smells of sin and guilt

and gold.

Do I even give a shit?

2011-05-02T15:01:00.000+03:00

Naaaaah.

#8

2011-05-01T22:48:00.001+03:00

Their arms, their shoulders

they are stiff

muscular containers of acid

the nails are growing back again

the hairs

evidence of some unidentified failure

their wigs are well-fitted though

heavy under the grime

they are a nation of malactivity

Their errors framed

by the minimizing fracture of sloth and hopelessness

their errors are nothing

in comparison and out of

the smell offensive as it was

the gleam

a dense afternoon sitting on an animal print couch with no pants on, sweating as usually

they are a nation of malactivity

or, what I like to name, creation

honoring the walls once covered in expensive scrolls

now hidden behind pieces and particles of oily cadmium dust

a pure selection of losses building over this drowsy foundation

the silent glance of Andromeda

gravitates and swirls to the hole

along with everything else and not.

The only posture that is protective

laying with the waist broken on an arm

unwashed, certainly in negligee

yet the night will bring its own warriors

exactly with the same frequency regardless of my body's position and location

we will still as always fight and win

and sweet mellow mornings will follow

exactly with the same constant condescension

that occurs between two.

---

That warm day the sun slid in through the blinds and the white flimsy curtains

I turned a little around under the covers and felt my head against the soft pillow

the floor was wooden like before and the walls were clean of marks again

can't recall, whether I had breakfast or not, I probably did have some kind of

next step by the shore, sun soothing the skin and the saltwater coming to my knees

untouched, unbreathed offing wind; my arms and hair and shirt are flying away

silken shivers to my waist, to my chest but wouldn't ever call it cold or shudder

my fingers float underwater aghast to how clasping feels of coying in this mass

sugar and butter now a shiny trace my blood hovers for a while and spreads

the chest succumbs and my weight is lost behind the veins of my eyelids.

---

The self

2011-04-26T00:22:00.001+03:00

Visual solution

for the prominent disease

hands-on practice

along with the best ions

cold, pale and dead

sprawled on the hospitable bed

the window is slightly open

an allergen breeze comes in

around

true connections are the disappearing

and adoration? each on their own

"Good evening", he said, "Good evening", and leaned against the wall by the bus-stop, "Today I've been roaming around the city. My face has been cold in sweat shift in shift out. I changed routes and bought more tickets but I all day returned. See, it's night now and the stars are visible in this lousy city sky. I was born here, and I discern the stars even at cloudy middays. I came clean in the morning but all was dust and mud on the priest. I ran out, it was not the kindest of feelings. Them people were flowing away alive. Pain relief at its best was of no use anymore. Them people were chafing away alive. My weaknesses were walking along. Warm tables over which I once or twice or thrice wept. Then another and another. The sea has been fit recently. Delicate and vast, silent by the concrete.

They resent when the sea speaks. I never mouthed a word. I've been roaming around the city, a newborn flâneur that expires the next day. Next to the diner the smells were thick and vivid. My lips didn't move an inch today. See, it's a major debate on the graduality of phenomena but in fact the critical point stands exactly between each two states. From one day of belief and hope comes the next day of none. Always, I was persuaded about the absolute dedication that comes along with love. Love is prodded; it does not fulfill its definition. Always starts from a point and returns? No. My wife died last night. Always starts from a point and cancels. The subject, though, us, returns. I've returned. And this state is the genuine reality and dedication; the self
delicate and vast, silent by the concrete."

Methylene blue

2011-04-21T00:23:00.000+03:00

Sonorants make this soft noise

as they slip from you

cold hands, cold devices

a vast fear resides in every cell

are you reaching the fore right end

of the death row?

Velvet eyelids turned inside out

thick tears, full mouth

they fade in silence the rain still

from the window a bowed figure makes up for the past

sins

please hold this pale body

winter helps us maintain

o how wise I used to be

o how unloved

Methylene blues

tucked in a thousand clothes without you

down on, serotonin storms were hardly

affordable

please coy these purple eroding viscera

I will fade in silence, please.

Nigrosin

2011-04-19T21:59:00.000+03:00

Old nigger ink you gotta be under the nails and by the pages of the book

old nigger ink the keys are stained the papers torn and fallen and dropped

so we found ourselves on the first day of autumn

standing against the wind with an agile night over

so we found ourselves on the first day of fall

sitting opposite the walls with a fragile light over

old nigger ink you gotta be left uncleaned I will tell the lady when she pops

old nigger ink this lid was never meant to be painted and covered now it makes no sound at all

Мне сегодня так больно

2011-04-10T21:39:00.000+03:00

Stiff neck means

eyes set for hours

enjoy the short lived velvet

of Queyrat

immobile, frozen

admitted gone

caress the tender surface

over the exiting minutes

warm in cotton clothes

under a midday sun

wasted legs apart hands off

the pavement around

I make and all I do is

bile.

Darlin' I can't get up today. I can't find a way out of this worried mind. Frozen man is, long dull pain. Stolen refrains. Mostly black, a little bit green. Sometimes what remains is not good enough to care. Hard luck dames, mystery trains. All is, but don't seem, or get close.

04:30

2011-04-09T17:47:00.000+03:00

Я проснулась. Был шум. Ничего не слушала.

Тремор сона.

Я не могу думать.

Сейчас никто не спит со мной, потому что мне так больна.

Это страх?

Я не могу думать.

05:00

2011-04-04T14:06:00.000+03:00

Я проснулась. Пот везде. Тремор рассветы .

Боюсь!

Кто-то спит рядом со мной.

Кто-то мечтает о мне.

Δεξιά κάμψη

2011-04-03T14:39:00.001+03:00

Βρείτε, σας παρακαλώ, κάτι ευγενές

στις επιδρομές του αγγειόσπασμου

στο φούσκωμα του μελισσιού

χλωμιάρα αιμοσιδηρίνη

στρίβεται γύρω απ'τη σκόνη

χάλκινα καλώδια παλαιάς κοπής

βγαίνουν σε κάθε εκπνοή

απ'τη μύτη και απ'το στόμα

η θεραπευτική του πόνου;

τα λεκιασμένα σέβη μου

η πνευμονική σας καρδία

ασθμαίνει συμφορητική

άλατα

γύρω απ'την κεραμική εστία

γλιστρώ τη ραχιαία επιφάνεια του χεριού μου

για να επιστρέψει στη θάλασσα

ως ανήκει ως 0.9%

...

#7

2011-04-02T10:14:00.000+03:00

Απ'έξω έρχεται υγρασία και θαλασσίλα

μέσα βράζουν τα τραπέζια.

Με τα μάτια κολλημένα στους προσοφθάλμιους

του μικροσκοπίου βλέπω το χρωματικό φάσμα, τις βλεφαρίδες μου και μικρές φυσαλίδες του στρώματος δακρύων να διασχίζουν το πεδίο.

-Η αφαίρεση του δότη

μια λιποθυμία μόλις του τραβήξαν τη βελόνα

οι εφημερεύοντες γαύγιζαν να σώσουμε τα περιστατικά

οι σταγόνες στα τζάμια που βλέπαν στο φωταγωγό θρυμματίζονταν απ'το υπέρηχο

ο τρόμος του ειδικού

ασφαλής μέσα στο καλλιγραφικό του ολοκλήρωμα.

πίσω η πλάτη μου ζεσταίνεται από ένα σφυρί που παίζει

-Ορθοπνοεί τις τελευταίες τρεις ημέρες

όλη η αριστερή μεριά έχει διασταλεί απ'το λεμφοίδημα.

κάποιος πιστός προσεύχεται και το πουκάμισο στεγνώνει τα υγρά της παροχέτευσης

κάποιος άλλος τρώει στο λόμπυ

και αυτός περιμένει πίσω απ'τους προσοφθάλμιους

-Να του ξαναπάρω αίμα.

Medic, medic

2011-03-29T20:33:00.000+03:00

Days are short.

The anatomies malfunction.

Shifts never end and when they do they start over.

Overcast means high temperatures.

Only now it's clear. Under a family of blankets still cold.

Why a hole on the chest drains serum and spirit

for each and every simpleton that took a look I might as well add

a point of loss.

A trembling shaky surgeon who skips a breath every a couple

skin cold soft and sweaty

hairs light-colored everywhere and eyes out of focus

he wears a silver bracelet with the planets hanging from his wrist where I first saw the signs of an atrophic ulnar nerve and an indiscreet hypomanic state. Velvet over the weeping sutures and freezing encouragments against the steri-strips this wound is spitting. On the tip of my tongue the answers hovered, then they slid back in. The back of my head buzzed and bungled and fell around down and over with six legs convulsing; a wide obstacle blocked my view and I remained staring at the white light, taking a listen to the gauze as it was pinched out. Severed dignity heals with an untouchable pride and delicacy, words are uttered in velvet words are uttered in a sophisticated recognizable manner

neandertals tend to be amused

we said we said

nothing not a word in expensive textile

if I could love you I would love without rehearsals

A trembling shaky surgeon a shadow of herself old timer lady a rotten female mammalian a child with broken arm a stoic motorcyclist with his steps in negative pressure, under vacuum assisted closure and his foot he forgot to wash the floor on the wound the wound on the sheets the sheets on the bed the hands on the patients the hands on the bloated stomach the bloated magnets over the cancerous brain that restarts along with every tick of a badly measured metronome this forehead burns this forehead bleeds nothing to be afraid of the face poses with bleeding.

This snakedancer is a monsterfright

and in other languages the disoriented miniature ridicules are equally static

so once covered, coveted

before the retinas

the enthusiasm melts

if I could feel the ulnar nerve under the moving skin

if I could feel the ulnar nerve under the moving skin I would heal without rehearsals

and no remorse.

#6

2011-03-05T13:42:00.001+02:00

Stable hysteria

with all the stench in

and all the melodic noise

repeatedly: they drop by then leave, bringing their revised notions along their adaptable ethics their pensive tastes their intellectual spontaneity this superior mouthful of multicolor statements

try tapping the lid of that piano

name it land

and bomb the world

consistence is unsafe

I only perceive two hues at a time

no murmurs in between the beats

and most times no beats

either.

Η νόσος κρίθηκε την έκτη ημέρα

2011-03-02T18:38:00.000+02:00

Όρνιο

τα ημερολόγια δε μετράνε τις μέρες. Μόνο στην πείνα και στον ψόφο. Μέσα στο δωμάτιο οι τοίχοι γαληνεύουν κάτω από χρονίζουσες στρώσεις αρρώστιας. Φτιαγμένα μαλλιά και ζωγραφισμένα νύχια μπαινοβγαίνουν. Η κουβέρτα είναι γκριζωπή και γαριασμένη. Έχουνε πιαστεί λίγα απ'τα μαλλιά και λίγα απ'τα νύχια αναμεσιού στις ίνες της. Ο ιδρώτας μ'αδειάζει απ'τις μασχάλες και απ'τις δίπλες της κοιλιάς και ανάμεσα απ'τα πόδια. Ξέρω καλά βλέπω με τα μέσα μάτια τις αλμυρές λιμνούλες αγωνίας στα κατωσέντονα. Σε κάθε κίνηση βγαίνουν ήχοι επανάστασης από τα συνθετικά υφάσματα γι'αυτό η κάθε κίνηση χάνεται πριν φύγει απ'τα κέντρα. Η αναπνοή εκείνου του αναιμικού ασπρουλιάρη μύριζε αλήθεια. Όπως όταν πέθανε η γριά δίπλα και γέμισε ο διάδρομος αλήθεια. Η σιδερίλα στο στόμα μ'έχει συνηθίσει. Στον καθρέφτη που με βλέπουνε και οι άλλοι απ'έξω στέκομαι απέναντι μ'απόλυτη σοβαρότητα. Τα χείλια μου ίσια και αυστηρά. Μέσα ξέρω έχει χαθεί το μέτρο το αρχαιοελληνικό. Ξεπέτα στην ξεπέτα φεύγει το αίμα μου και η όρασή μου απ'τα μέσα μου κάπου πίσω απ'το στομάχι ή εμπρός απ'τα νεφρά. Με κάθε αλαφροπάτητο χεράκι που μ'αγγίζει το δέρμα μου απαντάει με μια θάλασσα μαβιά λεκέ που δε λερώνει σα μενεξέ ουρανό. Δεν ακούω καλά τα παρακάλια πια ίσως να φταίει που συνήθισα να μην απαντιώνται εδώ γύρω που τα φτιαγμένα μαλλιά και τα ζωγραφισμένα νύχια μπαινοβγαίνουν γρήγορα σαν το φαΐ στα στόματα της πλατίνας. Τα δόντια μου τα φέρνουν αγκαλιά οι φόβοι που ξεκινάνε κάπου δίπλα απ'τ'ακροδάχτυλά μου μολυσμένα κόκκινα πρησμένα παρωνύχια φτάνουνε ως τα σαγόνια και γυρνάνε στο δωμάτιο λευκά. Οι αμαρτίες των δοτών όλες μέσα μου οι αμαρτίες των δοτών εις μάτην διαπραγμένες. Όλες η καθεμιά με το δικό της μοναδικό τρόπο με τρομάζουν ενδελεχώς, να'ναι το γιασεμί που ξεχειλίζει να'ναι η αγριάδα η ντροπή και ξέρω καλά για καθεμιά όλες με το δικό της μοναδικό τρόπο με τρομάζουν ώσπου νομίζω πως πεθαίνω. Μα κρίμα που με κρατάνε γερά τα καλώδια στον τοίχο και να'θελα να φύγω δε μπορώ καλά καλά. Πονάτε; Πονάω καμιά φορά. Τώρα που μπαίνει κρύο απ'το μισάνοιχτο παράθυρο δίπλα στον ηπατοπαθή εγώ χαίρω άκρας υγείας. Τους ξεγυμνωμένους μου τομείς που σείονται στην πρώτη σκέψη τους ξεχνάω εύκολα γιατί έναν έναν τέσσερις τους ξεκρέμασα απ'το θρόνο της ασφάλειάς τους. Ζουμιά τρέχουν μέσα έξω πιο γλυκά κι απ'τον αέρα του ευπνοϊκού. Οι βελόνες κρατιώνται γερά απ'τα τσιρότα. Φωνή δεν έχω. Αμφημερινοί πυρετοί στους κόλπους των θεών κανείς δεν ελεεί όλοι κάθονται και κοιτούν ή δεν κοιτούν αναλόγως την ευθιξία οι λεπτές φωνές τρυπανίζουν τους τοίχους και αυτοί ξυπνούν αυτοί ξυπνούν αυτοί ξυπνούν. Η θανατίλα είναι λεπτή και το κλάμα της μανούλας μου πρήζει το λαιμό δεν έχω να αιτηθώ καλύτερης μεταχείρισης παρά ένα μαρμελαδάκι ζελέ. Είστε καλά; Ναι. Είμαι καλά, όπως καταλαβαίνετε. Εκείνη την ώρα και αυτήν αντιλαμβάνομαι σε πλήρη διαύγεια ζουμιά που τρέχουν μέσα έξω πιο γλυκά κι απ'τον αέρα και ο αέρας σκοτεινός πηχτός αδιαπέραστος τρίβει τις μύτες τις τραχείες τα πνευμόνια και πιο μέσα πιο βαθιά δεν αιτούμαι καλύτερης μεταχείρισης. Ο καλός πεθαμός είναι σιωπηλός και ξέρω πως ο κύριος είναι παραλυμένος απ'τη φρίκη αλλά πεθαίνει καλώς. Θετικό νοήμον ον σκουπίδια. Μη μ'αγγίζετε πολύ, ιδρώνω και αδειάζω. Πώς και δε σταματάει η ροή όταν συμβαίνει ηλιοβασίλεμα και μια στιγμή εδώ την άλλη πιο δυτικά ο ήλιος δύει και ξαναδύει και ξαναδύει γιατί λοιπόν δεν στέκουμε ακίνητοι προς τιμήν του καθενός. Με τι μεγάλο θράσος τολμάτε, αναρωτιόταν η μικρή μου φίλη, να κάνετε ακόμα ένα βήμα να κλείνετε τα βλέφαρά σας να χτυπάτε ένα παλμό την ώρα που ο ήλιος πέφτει! Εγώ μόνο το μεσημέρι βλεπόμουν με τον ήλιο, της έλεγα, ίσαμε να ροδίσουν τα μάγουλά μου και η μύτη μου και ν'αλαφρύνει λίγο ο βήχας μου. Μετά νύχτωνε πάλι. Με τι μεγάλο θράσος τολμούσατε, αναρωτιόταν η μικρή μου- τώρα εισβάλλει ο ίκτερος και είναι σκέτο φως αυτό το κουφάρι η πλάτη και οι αγκώνες και όλος ο προσγειωμένος εαυτός ένα άτονο έλκος. Δε στέκω πλέον στον καθρέφτη, αυτά τα θυμάμαι αμυδρά, μόνο βυθίζω το κεφάλι στο ταβάνι ανάποδα και ίσια.

Όρνιο

πονάτε; Ναι, για λίγο ακόμα.

Flat tire

2011-03-01T22:34:00.000+02:00

The itch is calling again

HIV positive denials

you paid us good

fears emerge everywhere

among every course

and touch and exchange

the days of innocence

are gone down and out

distrust may I please borrow

your void?

this entire wagon

on my neck

doesn't turn around in time

very well

managed phantom terror

missing parts and parts and parts

I speak of

I don't speak of

anything

it's quiet and warm here. A melting half remaining bar of chocolate on the handbook. My feet sweat under the thousand blankets. Yellow glow drives around and exits from the holes. Stand up, button up. Stand up, button up. Hands out of the pockets. Stand up, button up. Most of this part spent in silence and hideousness, stand up, button up, it was expected.

Stand up

button up.

Alguien dijo que la soledad acompaña a los que buscan

2011-02-28T22:12:00.000+02:00

The broad days of pause.
Gin belch
narrow street beatings
my back
would burn against
that wall of anticipates.

The broad nights of ill.
Gin belch
quenching thirsts with
contaminated fingers
subcutaneous revolts
burn the sofas! they would yell
those broad nights of gap.

Comparison as seen in championships
the broad days of abuse
the broad days of abuse

the contracted silence, does this ever does this ever
exclaim no this silence belongs to a comatose sleeper
purely mine

a world of ants playing by magnetic immaculateness
might as well resign
as before this twitching star
stands a white substance absolute as never immobile frozen
yes a white substance that belongs to a devoted loss
mine

explosions of gallium truth in my head

oedema and an arrhythmia of spades hanging from each armpit. First person murder, first person hate. Concealed missing extremities under boiled white sheets. Do I want any do I want any no

no keep your arms and legs and kinds for yourself. I am a keen seeker.

Κρυπτόν και Ξένον

2011-02-18T00:00:00.001+02:00

Τα φανάρια περιμένουν ακόμα

στην άκρη του δρόμου

πάνω στα χρώματα

αξεχώριστα νύχτες γαλάζιες λουσμένες στο κρύο

πόδια ανεμώνες

στο μαξιλάρι

δίψα απ'τ'αλάτι

δεν πιστεύω πια σε σας. Χιλιάδες ώρες πέρασαν από τη μέρα που

με δείραν στα χαρτιά.

Τα χέρια της μαυριδερής με το περίεργο όνομα που τώρα δε θυμάμαι έγλειφαν κάθε πρόβλεψη. Επτά γράμματα, είπε με τη βραδυγλωσσία της σιχασιάς.

Δε συνθέτω πια

τι άδειασμα κι αυτό

σάματι περνώντας ο καιρός κάνει φιλανθρωπίες.

Από εκείνο το κοινωνικό απόγευμα στο σπίτι του λουλουδιού

τότε ήταν τουλίπα

καπνού

τώρα είναι γαρύφαλλο

απ'τα γαμήσια

έχουν περάσει αρκετές σκυλούδες απ'τη μαρκίζα.

Οι γόπες στιβαγμένες σε ένα ζεμπρέ σταχτοδοχείο μέσα στο συρτάρι και

τα Επτά γράμματα με τη βαθειά φωνή τραγουδούσανε επιτυχίες που σε όλους εκτός μου

είχανε πετύχει.

Θερμοπληχτικό απόγευμα έφεγγε η υπολειμματική βουβή λιακάδα

της σκατένιας πόλης μου όπως λέτε

(μόνο εδώ έχει ζέστη μόνο εδώ βρέχει μόνο εδώ η ζωή ξοδεύεται)

θα είχε σίγουρα και κουνούπια στην πλαζ

είχε όντως κουνούπια στην πλαζ

τρεις τέσσερις παραπάνω προβολές του μεγάλου ξενιτεμένου ζωγράφου τις είδα

πίσω από τον κισσωμένο φράχτη όσο παίζανε στο θερινό σινεμά

στα πρώτα πρόθυρα του κοινού μικρού θανάτου.

Γυρνούσα σπίτι γεμάτος πέρα ως πέρα βουζούνια ροζ και κόκκινα που με φαγούριζαν μέχρι τα σπλάγχνα.

Το επόμενο πρωί τα ξεχνούσα και οι προβολές μια τρεις τέσσερις παραπάνω ήταν μακρινές σαν ύπνου. Έφτασα καιρό μετά να το πάρω απόφαση να δω την ταινία που έπαιζε.

Δε μου άρεσε

ακουγόταν καλύτερη τότε κάτω απ'τον υγρό θόλο μέσα στα κουνούπια δίπλα στα τοξικά κύμματα.

Τα Επτά γράμματα τα ταχυδρόμησα

στο τέλος του τριμήνου

μουσκεμένοι φάκελοι δηλητηριάστηκαν όλες οι

ταχυδρομικές αποστολές εκείνες τις ημέρες.

Η πιο σφιχτή αγκαλιά που παρέλαβα ποτέ

σε κάποια αδιάφορη πυλωτή ακουμπισμένη η πλάτη μου στον τοίχο φουλ ιδρώτας

γλίστρησα

το κεφάλι έσκασε στο κράσπεδο

και από τότε γυρνάω στις αρρώστειες

ο ιδρώτας δε στέγνωσε ποτέ

η αφοσίωση των ιοντικών δεσμών

η ένωση ενζύμου και υποστρώματος

Ευγενή αέρια; Ποια ευγενή αέρια

δεν πιστεύω πια

δε διψάω κιόλας

Commentary

2011-02-17T00:20:00.000+02:00

The teeth that grind

these stiff muscles

the flesh that crumbles

in this amazing mouth

Degradation

2011-02-10T01:31:00.000+02:00

Barrel shifters plow this fascia. Iron oxides float among the dimensions. They split towards the soil towards the air in between the friction ridges. Starved endometria supporting buildings and creations of art and terror. Ammonium nitrate behavioral explosions, returns to the previous state of importance -cannot withstand normality equations since from nourished to nourished meat we are all sharing veins and arteries of corresponding complexial madness. Worth a dismembered good hunger worth a torn thousand explanations why each minute dying for the sake of this partial linear progress bowing in front of the integral bitwise rotation of time and space and time and space and time and space and time and space and time and space and coxae turn to dust with this hold. Signals bleed and turn this bone to mud.

Blow the ultimate right

sit up patiently through this never ending awakening

spread the essential fluids on each ductile surface

ooze to prove your innocence

I've tasted many

they all were the same savory

you all were the same

repetition at all costs

hit me back

#5

2011-02-05T23:11:00.001+02:00

Can I be your

these are the sunny days that followed the labor

the return from the hospitals

all this city's

standing empties the head

twitches the neck and mist

around everywhere I turn

vision is diminishing

vision is

4/10

tiring disciplined aberrations

smaller than

any disease factor

safe will collapse as deadly debris breaking the bones

safe will explode as sharp silicon glass pieces drilling infinite layers

safe will

safe will not be enough for these apoptotic particles

lasted more than the predecessors

last no more than any momentary paranoia

Can I be your

Χορεία

2011-02-04T19:09:00.000+02:00

Οι συνδυασμοί ανοϊκά καινούριοι

λέξη παράτονη και περίεργα χωμένη

στη μια στην άλλη ιστορία

ο χοντρός στην πίσω μεριά να ρεύεται

σχεδόν ξερνάει

και οι γυναίκες υποχωρούν όπως συνήθως

θέλει προσπάθεια περισσότερη

απ'όση πάντα

η ασυνέργεια επαναστατεί στις άκρες των δαχτύλων

κάτω απ'την είσοδο της νέας ατονίας

τριάντα σάπια χρόνια

απροσδιόριστες ρυτίδες κι επαφές

πλαισιωμένες απ'την ένδεια της σκέψης

φοβάμαι για την όμορφη ζωή μου

την απειλούνε μιάσματα σε κάθε λάθος βήμα

κι όλως τυχαίως μια στιγμή θα σκοτωθεί;

A present for those who are absent

2011-01-27T12:42:00.000+02:00

It's been a traumatic experience and a really erratic ragged up-and-down torture. See, one takes a step wrong on a muddy pavement and the next moment he's slipped to eternity. I would give him 300,000 chest compressions to bring him back to being nothing for a while again. A great miss, to never feel the stomach revolt again. An omission of major sequences to never suffer this apparent correlation of self-deceiving redundant individuals. If you ask me, this will bring the worst infection of your time right in front of your feet. Keep your hands on the table, keep your hands over the blanket. There's this pure innocence of the untouched self that cannot be but admired and adored. I deny to relate with anything but this. The liver regenerates. The liver regenerates. I'm new. I'm new.

Right after this, I have forcefully forgotten:

Screw your culture, spread your intellectual diseases

from mouth to mouth from ass to ass

I'm gladly post-treatment and glad to know you rot

glad to know you not.

:to never recall again.

Fishfinish ICH

2011-01-26T01:39:00.000+02:00

Sweat under the eyeballs

head has come to a strong boil

empty pain and simmers

of the fingertips

metallic timbre

dilated hours

I lay on the food I've eaten

my face moistens the floor

second right in the crack

save this light

it burns my skin

sticks it on your floral pillow

how I've come to like pillows

a real

lover of sorts

stains on the protective white linen

of a destructive treatment

dust never crawls away

if for once it rests on and mingles with the

sweat under the eyeballs

fuck it

hurts

I'm

consumed and saturated

fuck it

hurts

I'm

blind in the brain before this lovely view.

(selbst)

2011-01-15T00:31:00.001+02:00

I saw a double el

el deseo

was it multiplying before my eyes or

was it there before?

Voice softer crawls

than flies

but the best of all is your body next to mine

suave

fingerprints on clothes do they remain or

are they all invisible?

I feed on your missing

hate these nights now by

tomorrow I mean

in coma until we seeuns

#4

2011-01-14T01:25:00.000+02:00

Της μεγάλης εντύπωσης κράνος από καρκίνο

μισάνοιχτο το στόμα και το στιβαρό ραιβόκρανο

ο λαιμός ένα παλούκι κι άλλο ένα ο κορμός

χωμένα για τα καλά στο στρώμα κάτω

απ'τη μάλλινη κουβέρτα πράσινη της τσόχας δόξα

στο ένα παράθυρο απ'έξω ρίχνει χιόνι σε μια αναπνοή

δε ρίχνει και το βλέπω όταν το κλείνω

λατρευτικές κραυγές και παγετοί στο κράνος

εαυτός που λιώνει στο μαξιλάρι και λεκιάζει το ιερό

μόλις τον ακουμπάς ξεχειλίζει πικρές πηχτές αγάπες

αρχιδιασμένε γέρο

απ'τα δεκατέσσερα χωμένος μέσα-μέσα στα μουνιά

το σφρίγος της ηλιθιότητας δε χάνεται ποτέ.

Κάπου στον τράχηλο ανάμεσα στα πολλά ζευγάρια πόδια

θεριεύει ο θάνατος γαμιόλη

και μου'πε η μάνα σου στη σούρα πάνω το βλέπει γλυκό και τρυφερό

υπομονετικό να σε πιάνει απ'τους ώμους μαλακά

αφοσιωμένο για πάντα, γαμώ τον καρκίνο σου και όλες εκείνες που προσκύνησες

ούτε στιγμή με την ευλάβεια που τους έπρεπε

αιώνια ζωή ψωμί και μπύρα
αραδιασμένα τέσσερα χέρια στο τραπέζι και στα τάστα
από ένα δυο είναι καλύτερη θυσία
γωνιώδης φλεγμονή στις επαφές των εστιακών κρίσεων, στο άνοιγμα
και το κλείσιμο του στόματος

πιο μακρυά απ'εδώ δε θα σταθεί ο μολυσμένος
αρκετά
μακρυά
να μη βλέπω να μην ακούω αγκομαχητά στα ιδρωκρέβατα θανάτων
να μην ξαναδιαβάσω
στα κιτρινιάρικά του κρεμασμένα δέρματα
για τ'αδύνατο της σύντηξης και τα καλά των ελευθέρων μοναχών,
αποτυχημένοι πολεμιστές...

Εμείς τους υπομείναμε κατά κράτος
τους κάψαμε κατά κράτος

-

вернуться к любви

я живу вечно

Seeping through the endtimes

2011-01-01T01:26:00.000+02:00

That past beauty is to never come

again. Between the six walls of regret every

movement of his

mouth melts.

An arranged heartbeat a very precise cut

checkered oppressive tiles

sweet secured exits

nothing beats the revolt climbing the throat

from inside up

from inside.

Ever seen a monster devour

mistakes ever seen

a country of hearts in a potato

still not

stained enough still

not drained

that past beauty

of the empty gaping holes of twenty and some

that past beauty

of the fluid streets of his disappearing town

is to never come again

stuck closed eyelids deep

breaths sighs and

violence

nothing beats the revolt climbing

the throat from

the head

Make a plea se

any

stay STIHL for now

taste the copper no

the work comes from the self that is a circular event

start to end same stop

make a plea

Triste

T R I S T E

the filth from all the nuns and the newborns is under my nails and behind my eyes that I'd like to

open the mouth and its melting history

never a word again Worte Worte ruhige Liebe

plea se

do you at all?

Copper no the work comes from the self that is a circular event. I'm a waste at a loss.

D:

2010-12-30T22:45:00.000+02:00

Das Verzagen

2010-12-30T20:38:00.000+02:00

Sie sind nicht so ehrlich. Nach vier Pillen ist das Atmen leiser geworden. Ich höre auf und die kleinste Tropfen sind laut wie eine schmerzende Lunge. Wie ein Pech!, heute mein Haut fühlt alles deutlicher, herzukommen und hinzugehen

et les médecins, ils se fanent

Ich muß unsichtbar werden und weggehen. Die Sprachen beschimpfen wie ein Pech heute meine Gebeine belustigen mich. Der Himmel tanzt wie eine schmerzende Lunge, die Haut fühlt sich minderwertig. Die Nacht kommt vorzeitig an im Norden

et les médecins, ils se fanent

Die Seite verbleibt. Der Widerwille köchelt. Ich bin nicht so ehrlich. Die Zeit passiert aus und ein hier und dort. Die Zeit passiert. Mir ist der Umtrunk kalt.
Hallo, sind Sie da? Hallo, sind Sie da? Ich vermiss Sich, können Sie mehr Worte benuzen?
Sag mir bitte, nichts
sag mir bitte nichts

.........................................................................................................................................................................

et les médecins

et les médecins?

они мертвы

(selbst)

2010-12-25T00:55:00.000+02:00

You useless cup of pulp in the skullbox

there's no need for this now.

Delayed ignition

2010-12-24T21:54:00.000+02:00

Kein Unterschied -

sprich dein Leiden durch

niemand guckt

class Primzahl {
public static void main(String[] args) throws Exception{
int i;
BufferedReader bf = new BufferedReader(
new InputStreamReader(System.in));
System.out.println("Gib Nummer ein du schwül:");
int num = Integer.parseInt(bf.readLine());
System.out.println("Primzahl: ");
for (i=1; i < num; i++ ){
int j;
for (j=2; j
int n = i%j;
if (n==0){
break;
}
}
if(i == j){
System.out.print(" "+i);
}
}
}
}

ich auch nich

Μείζων σήψη

2010-12-19T15:44:00.004+02:00

Το σημείο βρασμού στις πεδιάδες;

οι νάυλον χορδές

το ξύσιμο του δέρματος σε κάθε λύση

αδιαφοροποίητα κύτταρα σε πυρήνες υψηλής εξειδίκευσης

пол

полαπλασιασμός

значит:

Οι πεδιάδες τήκονται Οι πεδιάδες έ λ η το δέρμα της αφής πασαλειμένο

σε πολωμένα άτονα βήματα.

Ο προσανατολισμός του πεδίου είναι κάθετος στα (πράγματα) Ο προσανατολισμός του πεδίου
δεξιά γυρτός.

Η εντροπία

τυρώδης και νεκρωτική, νυσταλέα

η έκρηξη ΠΑΥΣΗ

⁞ ⁞

το κεφάλι πίσω τραβηγμένο και γυμνό για να νιώθει καλύτερα πάνω στο χέρι

φτήνια όσο γίνεται καταπώς μωβ κι επίθεση

οι λερωνιές κατακτημένες

το όχι-ουσιαστικό δεν είναι / πλεξιγκλάς φλέβες γεμισμένες με αλκοολικό διάλυμα που διώχνει τη BmajπBmaj

Ο προσανατολισμός του πεδίου εκτός γωνίας εκτός συνδυασμού Ο προσανατολισμός επισκοπεί το κίνητρο του κυρίου αντικειμένου στροφής

ζεχνηρό, το δάχτυλο άκαμπτο έτοιμο να καταδυθεί στο μάτι

τρίχινα τέκνα διαρροϊκά Οι πεδιάδες ξέρα το δέρμα της αφής καρβουνιασμένο απ'το τροχάδι των κυνηγημένων σωματιδίων

σκέτο ψωμί.

Σφυριά στο παγωμένο χέρι σχάση

δίδυμος γένεση πόνου όλο το βράδυ την πάλευε η Μαλτέζα και

με το φως εξαϋλώθηκαν τα δεύτερα λευκά αίματα

положи меня на пол

Такая любовь убьёт мир

2010-12-13T01:07:00.001+02:00

Verbal pathology

for this single spark of loss

the skins return to their owner animals.

I know, I know

findings of venereal insanity

the only skin you'll ever

Ένα αιμορραγικό επεισόδιο

2010-12-08T20:28:00.000+02:00

Μισός στον ήλιο μισός στη σκιά καίγομαι και δεν καίγομαι. Απ'τα πόδια μου απάνω βλέπω τον ορίζοντα ένα οροπέδιο υδρογονικών δεσμών γλιστερό όπως τα στόματα ν'ανοίγεται αθώα κι ένοχα όπως στο κάτω τεταρτημόριο εκτός εστίας τα θολωμένα πόδια μου. Οι τοίχοι σταλάζουν ακόμα τον γκρίζο ορό τους μια λευκόρροια δυσοίωνη όπως αυτή της εγγύου που ποτίζει με το αίμα της ένα κύκλωπα και την επόμενη εποχή τον γεννάει σε πυρετό μπροστά στα κιτρινισμένα μάτια της μαίας. Ακουμπιστός στο μαξιλάρι, η πλάτη μου κοκκινισμένη απ'τις επαφές. Τέτοια ησυχία είχα από τότε που πέθανε η γυναίκα μου να συναντήσω, εκείνο το βράδυ που ήτανε άσφυγμη, άπνους, ψυχρή και ωχρή στον καναπέ. Το θανατόχαρτο υπογεγραμμένο διευθετημένη νόμιμη και σαφής.

Όταν έφυγε ο γιατρός κάθισα στην πολυθρόνα και ο υπέρηχος βόμβος της τηλεόρασης με πονούσε και με τρόμαζε. Κάθισα στην πολυθρόνα από υφασμένο άργιλο. Μούδιαζαν τ'ακροδάχτυλά μου μούδιαζε η μέση μου όπως πριν μ'αρπάξει ο ζωστήρας λίγο πριν χαιρετήσει η γυναίκα μου εν μέσω μανιακής ευφορίας. Μούδιαζαν τ'ακροδάχτυλα μούδιαζαν και δε μπορούσα να στρέψω το βλέμμα αλλού πέρα απ'τον ακλόνητο λαιμό της ένας λαιμός που δεν έτρεμε ένας ολοκάθαρος λαιμός ανέγγιχτος διαπερασμένος από κάθε υποατομικό σωματίδιο που είχα εκπνεύσει κοντά του και μακρυά του. Παραπάτησα μέχρι την κουζίνα έβρασα νερό γέμισα την κόκκινη θερμοφόρα για την κοιλιά της επέστρεψα στην πολυθρόνα την έβαλα κάτω απ'την αμασκάλη μου. Η κραυγή νυχτερίδας της τηλεόρασης με πονούσε και με τρόμαζε λες και το αίμα μου θα έφευγε απ'τις οπές μου και θα γινόταν αέρας και θα ανέπνεα χωρίς πνευμόνια θα έκανα μόνο τις απόπειρες θα κινούνταν το στήθος μου ρυθμικά και μέσα ο εμπρηστής θα μ'έγδερνε θα μ'ελευθέρωνε απ'τις περιτονίες θα τις έκαιγε ο αέρας θα μ'έκαιγε ζωντανό πάνω στο χέρι. Την έσβησα. Στην άκρη της μαλακής υπερώας ένα πορτοκάλι Βορείου Αφρικής ένας λαιμός ακλόνητος παγερός στιλβωμένος και λειασμένος. Το κεφάλι μου χυμένο στο προσκέφαλο ξυρισμένο αστραφτερό πένθιμο και επίσημο. Απέναντι στο τραπεζάκι το ίχνος απ'τον ιδρώτα που μ'έπνιξε στο τηλέφωνο είχε ξεραθεί και είχε αφήσει αλάτι στην αλυκή του πλαστικού.

Οι ριγέ κουρτίνες έκρυβαν τους ζωντανούς. Το διαμέρισμα ήταν ολοκάθαρο και με λέρωνε όσο το ακουμπούσα. Μερικές φορές που αποκοιμιόμουν με την τηλεόραση έβλεπα με μισάνοιχτα μάτια το δέρμα μου λιωμένο να κάνει ίνες κασεριού με της γυναίκας μου και δεν πονούσαμε καθόλου αλλά για όλα έφταιγε η τηλεόραση που με τρόμαζε τώρα μόνο που την έβλεπα έτσι κοιμισμένη σκοτεινή.

Η ηλεκτρομαγνητική αύρα της κατάρας ήταν και δεν ήταν κυματική ήταν φως, ναι, αυτό ακριβώς ήταν, φως. Και η διττότητα της σ ι ω π ή ς έφεγγε κι αυτή κάπου στις γωνίες που έβλεπα αποκλειστικά και μόνο αμβλύτατες. Το φονικό πνευμονικό οίδημα του ηλεκτρομαγνητικού φωτός πήρε τη θέση του στη μαρκίζα της σκηνής. Είχε συμβεί από καιρό μια συγκέντρωση αρπέζ πολύ απλωμένων στα μικρά αγγεία και γλυκά γλυκά κύλησαν έξω και γέμισαν το κενό γέμισαν το ταξιδευτικό κενό

γέμισαν

το

κενό

η γυναίκα ημικαθιστή αναφώνησε

Το κενό χάθηκε!

και έπιασε λίγο το στήθος της που βάρυνε

εγώ έβλεπα την αριστερή καρδία της να κάμπτεται σαν ελατό βραχιόνιο

ελατό βραχιόνιο, πραγματικά περίεργο θέαμα κάποτε σε μια πεπαλαιωμένη γιαγιά

να κάμπτεται

σαν ελατό βραχιόνιο που αιωρείται πάνω από μια φλόγα. Οι φλόγες χρησιμοποιούνται για να κάνουνε κράτη οι φοβισμένοι στ'οξυγόνο και πάλι η θέρμη και η υποξία που τρεμοπαίζουν στο ασπρισμένο ταβάνι και τις ριγέ κουρτίνες δίνουν περισσότερο φόβο

κι άλλες μέρες ρόδινη λύσσα απ'το στόμα της στο στόμα μου στο χέρι μου όπου μπορούσα. Δεν της έλεγα κουβέντα μόνο όσο μπορούσε μ'έσπρωχνε μακρυά κι εγώ γινόμουν πέτρινος κάτω από το λιπαρό μανδύα μου και δεν το κουνούσα ρούπι.

Ακουμπιστός στο μαξιλάρι, η πλάτη μου είναι καμένη και γδαρμένη. Καταπίνω μια σιδερένια υποψία. Η άκρη της μαλακής υπερώας έχει κολλήσει με τη ράχη της γλώσσας. Ακουμπιστός στο μαξιλάρι βρισκόμαστε κι εγώ κι αυτό σε ένα θώρακα γεμάτο υπέρυθρες πυκνές ώσεις. Μια ύπουλη πενία ξυπνάει στα ήπατα των οστών μου και αποπολυμερίζομαι.

απ'το δέρμα που ζεσταίνεται το αίμα μου φεύγει γλυκό.

#3

2010-12-02T00:18:00.000+02:00

Η ασφάλεια του χρόνου είναι μια μυθιστορία. Η ασφάλεια του χρόνου είναι μια μυθιστορία. Τέρας βρώσιμο από κάθε μεριά του παλιού χαρακτήρα και των μολυσμένων κυριών της Ιερουσαλήμ. Προσβάλλει το βελούδο που αγκαλιάζει την ουσία του εαυτού σου μια καλπάζουσα τριταία επίθεση μια καλπάζουσα αργία τα κύματα συμπιέζονται και τα συναντάς περισσότερα και μετά ομοιοπολικές απώσεις τα σπρώχνουν στην τσέπη κάτω από το τραπέζι πάνω πίνουμε σπιτικό κρασί σπιτικό κρασί της οικογένειας της αποκτηθείσας απο κτισθείσας οικογένειας της δόξας του ενός και τ'αλλουνού τα μοιρασμένα. Τέτοιο νόσημα δεν τελευτεί σε σέρνει κι απ'τα μάτια σου μόνο γραμμές φωτός και θόλωση κυλάνε. Το τρέξιμο αυτό είναι μέρος του όλου και το όλο τόσο στρογγυλό, ένας τέλειος κύκλος ένας τέλειος πυροβολισμός. Δε θέλει αφοσιωμένους δημίους η ασφάλεια του χρόνου θέλει όπως μου είπανε αυτοί που γαμάν πολύ και άσχημα την παγωμάρα να κρατάει τις τρύπες που προλαβαίνουν να ξεσκιστούν ενδελεχώς. Έτσι κάπως στη θέρμη των νυχτερινών/εμμονικών

νυχτερινών/εμμονικών

δις αρμονικών

εναγκαλισμών και των στοιχειακών επαναλήψεων ρύγνηνται τα έλκη, λαοί και άμμοι από βρώσιμα τέρατα από κάθε μεριά του παλιού χαρακτήρα πετιώνται σηπτικά γύρω απ'τις μολυσμένες κυρίες -ποιος τις σκέφτηκε

αλήθεια ποιος σκατά τις σκέφτηκε έτσι γδαρμένες ως το κόκκαλο χοντρές και με τις φλύκταινες της γνωστής ερωτικής κατάρας στρογγυλές, τέλειους κύκλους τέλειους πυροβολισμούς ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΡΤΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΙΟΣ ένας δήμιος, άκουσες; για πάντα; Ναι. Ναι, φυσικά. Η γήινη παρουσία της ασφάλειας και το χρονικό ασύμβατο της υποτροπιάζουσας λατρείας για πάντα σου λέω μην ανησυχείς για μένα που βαλτώνω η γήινη παρουσία της λάσπης στις γόνιμες πεδιάδες της μολυσμένης λάσπης στις γόνιμες πεδιάδες της Ιερουσαλήμ δε φεύγω ποτέ από σένα. Στοιχειακές επαναλήψεις και ακατάσχετη αιμορραγία και τραύματα που γίνονται σφαγή επειδή ακούμπησε λίγο το εύθριπτο δέρμα της διάρκειας και έφυγε όπως το συνηθίζουν οι πιστοί προδότες ο παλιός χαρακτήρας ο παλιός χαρακτήρας ὁ παληός χαρακτήρας ὁ παληός χαρακτήρας στο μόνο που διέφερε ήταν πού'γερνε λάθως όπως μου είπανε αυτοί που γαμάν πολύ και αρρωσταίνουν απ'την καθαρότητα του οπτικού πεδίου ο παλιός χαρακτήρας ελλείπεται των επίπεδων συνεννοήσεων. Οι εκπομπές μας εποικίζουν τους τυμπανικούς υμένες και σιγά σιγά χτίζονται η μια πάνω στις άλλες και δεν είναι ν'απορεί κανείς που είμαστε κουφοί ή στην καλύτερη ευχή βαρήκοοι βαρήκοοοοοοοοοοι κάποιος

βαρήκοοοοοοοοοοοοοοοοοι κάποιος φωνάζει απ'τα έγκατα των σπλάγχνων πεινάω. Θα φάμε; δεν ξέρω τη γλώσσα που μιλάς ξέρω μόνο τη γλώσσα που φιλάω εκεί τελειώνει η Αμάλθειά μου. Η ασφάλεια του χρόνου είναι μια μυθιστορία τώρα με στρατιές από τέρατα μέσα στο στομάχι και νερό και τσάι να πιούμε τσάι να σου πω για πτωτικές πτωματικές πωματισμένες θυμηδίες να μην καταλαβαίνεις να μη νοείς γλώσσα ξένη ή δική

μόνο την αναμεταξύ των

χειλέων σου μια δυο που είναι μια και πηγαινοέρχονται η ασφάλεια του χρόνου η ασφάλεια του χρόνου η ασφάλεια του χρόνου ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΡΤΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΙΟΣ η ασφάλεια είναι στα ανακατεμένα αίματά μας που αφρίζουν η ασφάλεια

του παρελθόντος χρόνου είναι té

té

τε τε λε σμε νη τετελεσμένη εργασία συγκεντρωτικής πειθαρχημένης θλίψης η ασφάλεια είναι

στον τέλειο πυροβολισμό

Στανταράκι

2010-11-19T09:47:00.000+02:00

New abandonments
repeating TASTE
new forgetful lovers
repeating SNUFF
TASTE, TASTE, TASTE - SNUFF, SNUFF, SNUFF
in support of every uplifting essence
claiming to bring the frame to undiscovered fields
then frame their grounds, then burn them up
what the frame does
what the disposition-
love good a back-up plan
for when the mains blow their intestines through their eyes to your mouth then you quiver
a back-up plan is always needed to keep you on your feet one, two times
trust kicks in
and the plan collapses
love me good, your back-up plan
-
Obligations become old
repeating TASTE
demands rot the eardrums
repeating SNUFF
TASTE, TASTE, TASTE - SNUFF, SNUFF, SNUFF
ceasing this system of attachments will cure me,
finally
from any incurable bullshit
-
Disdain from your worthy comrade
with all due respect with all the love you have for uselessness
you're one of the rest
repeating waste
repeating waste
repeating... I've seen that again
TASTE, TASTE, TASTE - SNUFF, SNUFF, SNUFF
your back-up plan.

Δίptico

2010-11-18T03:16:00.000+02:00

Cómo rápido los dedos felices acaban! Cómo rápido se desvanece esta dicha...

...y cómo hermosamente la pena nos calienta. No creemos en el odio y el agua con sal

pero ambos nos ahogan bien.

Και τι ενθουσιασμός αμπωτικός

νύχια κακώς κομμένα

πώς μπήγονται στους ώμους των μετέωρων θαυμάτων

αυτό το κασμιρένιο φούντωμα πάνω στο μαξιλάρι

και τα εν επαφή εν κρούση πλαστική αστραφτερά υγρά!

Συμμαχικά

2010-11-15T11:24:00.000+02:00

Δόντια που φαίνονται καλά μέσα στη νύχτα

ξεγυμνωμένα άγρια τουφέκια των νοθρών πολεμιστών

οι σάρκες κρέμονται ανοιγμένες σα πορτάκια

-Δεν είχαμε επισκέπτες σήμερα.

Η ευτυχία πιο πρόσκαιρη απ’όλα εδώ γύρω

χτίζουμε θερμοκήπια και φως για να γλιτώσει

και πάλι σάπια το επόμενο πρωί

τη βρίσκω στο κατώι.

Οι τοίχοι είναι οι ίδιοι οι γνωστοί

της διχρωμίας διάδοχοι Ισκαριώτες

και το πρησμένο κεφάλι είναι κι αυτό

μια φτυσιά στο μάτι της ζωής.

Δόντια που φαίνονται καλά μέσα στη νύχτα

όπως βυθίζονται στο αίμα και στην πίκρα των ματιών

-Πάψε πια να κοιτάς συνέχεια έξω απ’την πόρτα

δε θα’ρθει κανείς σήμερα

ή αύριο ή ποτέ ξανά.

Μα εγώ κρεμιέμαι απ'το πλατύσκαλο

τα πόδια αγκιστρωμένα στο γρανίτη

κοιτάζοντας για σκόνη και γι'αγαπημένους εκβιαστές.

Τεμπελχανείο

2010-11-11T12:57:00.000+02:00

Η συγγενής αυτή μολυσμένη λάσπη είναι το μόνο συστατικό που περιέχει αυτό το σώμα πέρα από τα ιστικά παράγωγα.

Anständige Beziehungen

2010-11-05T22:12:00.000+02:00

Concrete in synovial bursae: newfound permanence
distance may vary time as well though
every question returns
nothing after the first answer.

Dieses Volk der Festigkeit; they put their hands in the resonators and their fingers drown in fecund sedimentary mud. The strings tremble and shake at their own beliefs. Heavy keys, nonchalant to touch, sign of blood in the abdomen. A lake of blood in the abdomen. The skin that maintains the wealth inside is coruscant, distended. It moves massively when pressed, it crawls when examined. Void filled with death and thick black vomit. Double the morphine, let them swing their bones deep in the pillows. If the pain insists, this therapy is cursed in its ways. The pain insists, some dared to give advice about controlling the gaping wounds of congenital defects. Blinded by complex ignorant fecund sedimentary mud. Keep them out of this hospital room. Dieses Volk der Festigkeit

sie gehen mit Beton zu Fuß

kein Wort keine Stimme sie sprechen nicht

dieses Meer aus Blut

zieht Unheil an uns.

As contract work

2010-10-30T00:37:00.000+03:00

This is not business

none of this is business

There is no method

to cure oneself

years might run I remain the same

the same treated customer.

Texts turn to monotone, yells turn their heads away. So stand up to greet another new hormonal salvation. Reflects, rambling, senseless movements senseless movements are the walks you took and they took you back to singularity from the alike states; and they've got their borders open and we cross the customs with our presents and pay a drop of blood without sugar starved to coma stares and twinkles make apathetic diseases responsive to whatever comes second there is no answer to what comes first every time definitive fact is not me, not you but the suffering self. Years might run and I'm past the parental beating, rude is under my tongue.

Bericht von Frau Immer

2010-10-29T00:09:00.000+03:00

Late day

no one waits for any bus

how come? The sun

is sweet, the street quiet

and dry

I leave and I don't hear the door closing so the mirage of a standing fleshy feeling remains / pendant hands / it comes in gradient circular surfaces this

non numerical rope

the bridge shuts and collapses as the kingdom of the lamb

savory sparks running through the

neural wires

sinewaves so copious, they reach the small ears as well.

Dense time past noon

not a single electron going away

swales

striding swales

months steady

stable routes bite the knuckles of our / pendant hands / I plan my blessings in this uncountable exit this hanging we always glance at amidst its happening

our voices shed

casting castles on our corneas, love

raising the atmosphere over the cloudy minds,

deine
Immer.

#2

2010-10-22T00:44:00.000+03:00

Leerraum löscht

die lachende Anschläge

cresc.

decresc.

cresc.

decresc.

cresc.

decresc.

cresc.

decresc.

Leerraum verschlingt

das lachende Ende

spiel und sing

sei vertan

schlaf im

Leerraum

schön

Erysipelas

2010-10-16T23:16:00.000+03:00

He blushes when we glance at each other -a really lively Rosenrot
reaching deeper than the shipwreck did breathing comes through rough
an accordion of poverty and the mechanical sound of a massacre
how the skins tear apart how the blood waters the fabrics
ignis sacer a capite ad calcem
will he die of this?

-

Pages made of something heavy, could be lead under malachite green
and the backbone of the book is shattered say from reading up
or left open on the bed sipping from the warm lake of alcohol
this vomit of phenol and formaldehyde was from my heart, I would have told him
if he asked of course how the sores erupt shooting spores and toxic
drops straight at the faces of the infirmières? A finger's touch and they explode
as if the infirmières were in a carnal dream of an educated bore
my insoluble substance of affection
settles down in his head.

-

A vocal sediment of a promised future
epic bouquets distributed? Tell me, he shouted
Indeed. These empty hands now this empty mouth now
they bring the self since the rest is given
what was ever the rest was there ever any? I did
tell him, a wide surface of sunburn reminiscences an inflammation
of sorts shined upon my plead as he offered a nation of postponements
I shouted but my skin tore apart
will I die of this, doctor?

Diseases are getting old

2010-10-04T20:49:00.000+03:00

Slow? Slow.
Repeating the self.

Take a step, take another, omit the next, and the ground bolts back

thought the earth waits and thrives with loyalty? It does not.

It has been engraved and sickled for three consecutive summers

keep your threshers in, or you'll lose your hands.

Slow, slow.

Repeating the self.

Repeating the self

slicing the insides when going short of breath...

¿Desacuerdo?

2010-10-02T22:42:00.001+03:00

La fealdad esa

tan discreta

casi no sí misma

casi mentir por no decir

falta penosa

el dolor

de quien escribió

de nuevo y además

no se va y también se fue.

Más medicamentos, más efusión para las horas en que no existimos. L'adoración demasiada va a matar nuestras circulaciónes fundidas? Dónde está la sangre? La sangre no fluye fuera de nosotros. Más medicamentos, más efusión y ámame, como un'enfermedad incurable solo tuya, que tienes que convencerla no a matarte, sin descanso, por que tu sabes podía engullirte vivo en cualquier momento. Enfermedades como estas hacen la guerra, al fin y al cabo.
"La fealdad esa-
-no hay fealdad,
sólo ser seguido."

Schrei dies von den Dächern, mi señor.

Solemn mass of astroglia

2010-09-30T23:37:00.000+03:00

Pestilential concentration

indeed a vast weal a niche of lead sets

sense of perception this beauty eats

the rest agree on that crooked mirror lens

again, the rest

I consume them in every violent way

pain she says she's showing off the e n v y fibrillates

when I gripped the grips were long miasmic

she and she they threw their tongues

out

pulled everything inside

astroglia minus the glory

comparative pain

pick strings strike chords

dumb the pure contact of no distance

the positive pragmatic contact of zero distance (ϵR, >0)

ever begged ever pleased not an instance of weakness not one grateful shiver

flesh fed by hands

of this individual history never existed

never existed, not denial

how the body progressed after an even number of failures

sharp steps in cold blood last breath in

despair of a designed loss

history? Disappeared drunk to

the last drop

untouched, clean, vivid, mine

FUSED SKINS FUSED CIRCULATIONS

not the greatest finding, nor the most pleasing to the eye

still combined, it's giving this ability

drag the body

out of comparison

comparative pain comparative pain comparative pain so

FUSED SKINS FUSED CIRCULATIONS

you focused, you lost

the continuity of the skin broke / the lips of each break cleaved to

untouched clean vivid

cleaved to mine.

Dolor vulgaris

2010-09-27T00:57:00.000+03:00

Όταν έφυγε ο γιατρός κάθισα στην πολυθρόνα και ο υπέρηχος βόμβος της τηλεόρασης με πονούσε και με τρόμαζε. Κάθισα στην πολυθρόνα από υφασμένο άργιλο. Μούδιαζαν τ'ακροδάχτυλά μου μούδιαζε η μέση μου όπως πριν ξεσπάσει ο έρπης ζωστήρας που με είχε τυλίξει σφιχτά λίγο πριν Χαιρετήσει η γυναίκα μου εν μέσω μανιακής ευφορίας. Μούδιαζαν τ'ακροδάχτυλα μούδιαζαν και δε μπορούσα να στρέψω το βλέμμα αλλού πέρα απ'τον ακλόνητο λαιμό της ένας λαιμός που δεν έτρεμε ένας ολοκάθαρος λαιμός ανέγγιχτος διαπερασμένος από κάθε υποατομικό σωματίδιο που είχα εκπνεύσει κοντά του και μακρυά του. Παραπάτησα μέχρι την κουζίνα έβρασα νερό γέμισα την κόκκινη θερμοφόρα για την κοιλιά της επέστρεψα στην πολυθρόνα την έβαλα κάτω απ'την αμασκάλη μου. Η κραυγή νυχτερίδας της τηλεόρασης με πονούσε και με τρόμαζε λες και το αίμα μου θα έφευγε απ'τις οπές μου και θα γινόταν αέρας και θα ανέπνεα χωρίς πνευμόνια θα έκανα μόνο τις απόπειρες θα κινούνταν το στήθος μου ρυθμικά και μέσα ο εμπρηστής θα μ'έγδερνε θα μ'ελευθέρωνε απ'τις περιτονίες θα τις έκαιγε ο αέρας θα μ'έκαιγε ζωντανό πάνω στο χέρι. Την έσβησα. Στην άκρη της μαλακής υπερώας ένα πορτοκάλι Βορείου Αφρικής ένας λαιμός ακλόνητος παγερός στιλβωμένος και λειασμένος. Το κεφάλι μου χυμένο στο προσκέφαλο ξυρισμένο αστραφτερό πένθιμο και επίσημο. Απέναντι στο τραπεζάκι το ίχνος απ'τον ιδρώτα που μ'έπνιξε στο τηλέφωνο είχε ξεραθεί και είχε αφήσει αλάτι στην αλυκή του πλαστικού.

Απ'το δέρμα που ζεσταίνεται το αίμα μου φεύγει γλυκό.

Δυο μήνες τα πρώτα έλκη
τώρα γίνανε νερό
σαπρόφυτα κάτω απ'τον ήλιο
πρωτέας στη σκιά
μυρίζω πεθαμένος και μ'αναγνωρίζει από ένα στρατό νεκρούς
κι από πιο πριν κι από πιο πριν
χωρίς καν μισή μικρή γουλιά απ'τις φωνές μέσα στο ήπαρ.
Μετά από μια ιδιοπεριστροφή και ένα σωρό υποταχτικές των γειτόνων πλανητών
θα'χει αδειάσει το πεδίο και θα βρισκόμαστε πανεύκολα.
:)

Digest the best of it

2010-09-18T18:32:00.000+03:00

A generous leather cup filled with sugar and an equally generous sip till the tongue reached the ragged bottom. Hardly-ever washed hair and forehead. They are of the twinned kind. The stomach wouldn't burn otherwise. The mechanical sound of the drill. In this place, it goes one-way, in. Ask about length? They'll tell you it's of no matter. A sound that harsh could never slip out of their daughter's fingers. Four engines fly over the city for a minute, then they move on to the next. The walls are equal and maybe warmer. A stain of lard on the paint from the face. Such presents are not uncommon. When you speak and smile, I can't trust. Disarray in every page. But I've seen things worse than that slipping out of these fingers, I've seen worse. Step on this muddy broken glass: it does remind. Heroic grasps between two acclaimed men. Like a handshake with an empty glove. Passing on the message just as passing on syph. Infected samples of wounds. To remain conserved. To abstain from the movements. Intense speech, same genes. The closer the sicker the offspring will be born. First-timers were unwashed too. Ask about what would apply an ointment of dirt on them? They'll laugh. A layer of punch and spirit so thick and solid could never be applied by hand it could only be spat out. Better than spitting themselves, right.

I served myself a nice goddamn DERBY.

Like the moon and the stars and the sun

2010-09-14T00:48:00.000+03:00

Per te

dovrei essere Kali

la dea

madre di mille pugnali

Even sides, they used to say faces needn't turn to change. Center the eyes and hit both sides with both hands. Faces needn't turn to split since they already are. Spreading from deserted by all radioactive concrete jails to polar glass made ports, a body keen on earning the losses. Night one, execution. Yellow fever lights jaundice paper fur on the arms of the guards. Sweat on guilt the cancerous waves strike and strike as the ill breeze of this soiled water. Kneel and bow deeper. They used to say to be held dictates to boil and resent. Arm the weapon and shoot to the sky. To be held dictates their failure. Name the invisible touch name the phantom touch while staring at one side duplicated in the mirror. Exhale to withstand this eminence in obedience. In places of expectation under thick forecasts surrounded by a million walls they'd breathe out behind my neck and my head would lose every drop of its weight. They smell of what they have they smell of what they are made of undefined worse than what they call worst (decay). Night one nation of executions. Compare to the rest compare me to every microscopic assassin trained in and out sooner or later taught well pull the fingers out of comparison. Their gutter air to the dry daffodils inside your viscera. Lay down alone and every twitch on every face being left behind bangs the silence. Handcuffed on the ground kneel and bow deeper handcuffed on you I kneel and bow I kneel and bow out of rhythm. To be held dictates their loss. This body feeds on losses this body grows with every face being left behind. Lay down with this body and every twitch on every face is devoured noiselessly somewhere near the verging skins. They used to claim ourselves for their own, arm the weapon and give it away. Even sides, a face has no even sides. Center the eyes and hit them both. Slice them back to their primate disunity.

Discipline, discipline.

Shove the mouth until you scream this dedication.

All-nighters

2010-09-11T23:16:00.000+03:00

A change of route to

the children who start these wars

a player of the definite guitar

clearly slides in every gun's barrel

these rooms aren't empty anymore

I stand by the window

with another standing behind

whiffing out gunpowder on the glass

the children who start these wars

shoot themselves

they build up

our own, we are

say speak for two repeatedly

respond never before but now

the fingers dipped in brandy kissed the rifle

them claim to foresee and realize

sad victims I wouldn't spare them

acceptance

them they are remains, moldy and outside these

rooms as

WE TWO FEED ON BRASS.

Бодрствующая

2010-09-08T00:37:00.000+03:00

---

#1

2010-09-04T00:18:00.000+03:00

Big wide impressions

to sleep away

from them

vast ideas

soft hands

What hair of silk

to pull apart

plain terror

not so dark this time

not so

not so violent

Succumb to solid and fluid

Mechanics

vast ideas, vast ideas, soft hands how come your hands are such

right here

for hours

eh?

Heldenabbau

2010-08-29T17:24:00.000+03:00

Niemals waren wir charmant im Krieg gewesen

erst jetzt

die Warterei verschenkte uns Beweggrund.

SE

2010-08-23T23:49:00.000+03:00

f r å n v a r a n d e

Scarecrow scaring birds

2010-08-22T10:42:00.001+03:00

I have a head of foam

it's driven by the wind

the fires make even for the ease.

My legs are sods

how it hurts to walk and stand.

My arms are like snakes

don't you mind holding them

...

Παπίτσα

2010-08-21T01:43:00.000+03:00

Το ποδαράκι τεντωμένο κάτω απ'το νερό

πράσινο νερό και κόκκινα έντομα

τα φτερά φυσιώνται απ'τον αέρα

η παπίτσα επιπλέει

είμαι άρρωστος.

Στο βάλτο τη φίλησα πρώτη φορά

δεν ξεκίνησε και τόσο ωραία

έμεινα ρέστος

κοιτούσα την παπίτσα

τα μάτια μου έτσουζαν και γέμιζε ο λαιμός με αυτά που'θελα να της πω και

τα κατάπινα.

Να είσαι αισιόδοξο παιδί

σέρνω τα πόδια μου και φεύγω και δε φεύγω

η παπίτσα σκέτη αρρώστια.

Μπάρι

2010-08-15T21:01:00.004+03:00

Η πολυκατοικία ήταν μισοχτισμένη και παρατημένη από χρόνια. Στεκόταν στους πρόποδες, σε μια απότομη πλαγιά. Η μπροστινή μεριά της ήταν ελεύθερη με θέα όλη την πόλη πιάτο και από πίσω ήταν κολλημένη στην πλαγιά. Είχαν αφήσει ένα μικρό χώρο ίσα ίσα να χωρέσει κάποιος αυτοκτονικός για να μη λερώσει το δρόμο της πρόσοψης και άμα άπλωνες το χέρι απ'τα μπαλκόνια έπιανες τις λασπωμένες πέτρες και τις ρίζες που κρέμονταν. Σ'εκείνη την πόλη νύχτωνε πάντα αργά. Ήταν απογεματάκι, και οι άλλοι τρεις βαριόντουσαν στην αυλή της θείας και λέγανε να περάσουμε απ'την πολυκατοικία Εγώ ήξερα ότι από μπροστά δε μπορούσαμε να μπούμε και θά'πρεπε ν'ανεβούμε σκαρφαλωτά απ'το χώρο της αυτοκτονίας. Ανησυχούσα αρκετά αλλά η παρέα ήθελε. Όσο καθόμασταν η ζέστη δε φαινότανε αλλά μόλις πήραμε το περπάτημα άρχισε να λαδώνει το μέτωπό μου. Κολλούσε λίγο και η μπλούζα στις μασχάλες. Φτάσαμε στην είσοδο μόνο για να δούμε ότι ήταν κλειδωμένη και τα παράθυρα μπουκωμένα με τούβλα δίπλα. Η πυλωτή ήταν ένα αρρωστημένο χωλ γεμάτο κωλόχαρτα και αποτσίγαρα και ληγμένη ευτυχία σοβάδες και σακιά άμμο και τσιμέντο τρύπια με βουναλάκια δίπλα τους χυμένο περιεχόμενο. Πήγαμε από πίσω. Είχε ξεπατωμένες τις σκαλωσιές ακόμα από τότε που δουλευότανε. Το σώμα και η πλαγιά κάνανε σκιά χλωμή και υγρασία. Οι άλλοι πρώτος ο Κόνραντ άρχισαν το σκαρφάλωμα. Εγώ κοιτούσα πάνω και η πλαγιά έμοιαζε να σκύβει προς τον τελευταίο όροφο. Εκεί θα μείνεις; με ρώτησε ο Κόνραντ πάντα ήθελε να με σέρνει σε όλα νόμιζε πως μου'κανε καλό. Ε ας μείνει εκεί εμείς δεν περιμένουμε πάντως ούτε θα σε τραβήξουμε πάνω είπε το κορίτσι και πιάστηκα απ'τις σκουριές της σκαλωσιάς και πατώντας στα σημεία τομής άρχισα να σπρώχνω τα κρέατά μου προς τα πάνω και τώρα απ'την αγωνία είχε γίνει η ακριβή σιδερωμένη τυρκουάζ μπλούζα ένα με το δέρμα. Αυτοί ήταν ήδη στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου κι εγώ με το σπιτικό φαΐ πίσω απ'τη γλώσσα περνούσα τις κάτω παρυφές του παραθύρου του ημιωρόφου. Έλεγα θα ξεκολλήσει καμιά πέτρα έτσι όπως οι ψηλοί πιο πάνω στηρίζονταν στα βυζιά της πλαγιάς έλεγα θα ρίξω καμιά γλίστρα και να πιάσω τα χόρτα θα φύγω κάτω σα βαρίδι γιατί όλα ήταν μουχλιασμένα νωτισμένα και με βρύα και σκουριά γλιστερά και απλώς έδινα σπρωξιά σπρωξιά γαμώντας το Νεύτωνα. Φυσικά δεν τολμούσα ούτε ματιά να ρίξω με τα μάτια σφιγμένα και τα άνοιγα μόνο άμα δεν έβρισκα τα σημεία τομής ή ένιωθα κανένα απ'τα πόδια μου ασταθές και κοιτούσα περιορίζοντας το οπτικό μου πεδίο με μια πολύ πολύ αυστηρή εστίαση. Τρίτος όροφος αυτοί κι εγώ είχα κάτσει στο μπαλκόνι του πρώτου λούτσα στο πείσμα και την αηδία και κοιτούσα μέσα στο διαμέρισμα που ήταν άδειο σκόνη μπάζα και κωλόχαρτα όλα κι όλα η επίπλωση. Κάνανε αστεία αυτοί ή συζητούσανε γι'άσχετα εγώ κατουριόμουνα και διψούσα. Αν δε θέλεις μην ανεβαίνεις αλλά θα αποζημιωθείς πάνω, μου φώναξε ο Κόνραντ απ'τον τρίτο μέσα στις λασπουριές. Το κορίτσι είπε κάτι και γελάσανε οι τρεις τους αλλά δεν άκουσα, μόνο τη φρέσκια ευτυχία τους. Μάζεψα τα σκατά που είχα για κουράγιο και συνέχισα το σκαρφάλωμα. Δε φοβόμουν για τη ζωή μου φοβόμουν πως θα πήγαινε στράφι να βγάλω το κεφάλι μου για μια ιστορία που ήθελα να τη φτύσω πάντα σκεφτόμουν πως θα'ταν ωραίο λίγο πριν πεθάνω να έχω ηρεμήσει.

Όταν εγώ περνούσα τον τέταρτο αυτοί μπήκανε στο τελευταίο διαμέρισμα. Επιφωνήματα κι ενθουσιασμός. Κάνα δεκάλεπτο μετά έφτασα κι εγώ. Πάτησα στα χαρτόνια στο ακαγκέλωτο μπαλκονάκι και κοίταξα μέσα περίμενα να στέκεται ο Κόνραντ εκεί αλλά ήταν χαμένος κάπου μόνο τους άκουγα. Το διαμέρισμα είχε τοίχους κανονικούς και παράθυρα με τζάμια εκτός απ'του πίσω μπαλκονιού τις τρύπες που ήταν ξεπαρθενιασμένες. Μέσα έζεχνε πατημασιές λασπωμένες καινούριες και παλιές σκουπίδια οι τοίχοι κάποτε βαμμένοι με κατακάθια τσαγιού περπάτησα πιο μέσα και αυτό ήταν υπνοδωμάτιο ένα κρεβάτι χωρίς στρώμα ένα πορτατίφ ξεβιδωμένο. Πέρασα ένα διάδρομο καθαρό σχετικά και τους βρήκα αραγμένους στο σαλόνι πάνω στο γούνινο καναπέ έναν πανουκλιάρη καναπέ. Μια ευτυχία μια φρέσκια ολοκαίνουρια ευτυχία γελούσανε τα μάτια στένευαν είσαι καλά με ρώτησε ο Κόνραντ όταν έφτασα δίπλα του τον κοίταξα απλώς και φάνηκε παραιτημένος για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου μετά ξαναβούλιαξε στον καναπέ και την ευτυχία των είκοσι. Βγάλανε στρίψανε ο Μπενττ μοίρασε γουλιές ουίσκι απ'την τσέπη του παντελονιού εγώ όχι είπα. Θυμήθηκα τότε εκείνον τον άλλον πριν με σπρώξω στον Κόνραντ που μού'λεγε συνέχεια όταν δε θες να λες όχι ευχαριστώ, όχι απλώς όχι είναι αγένεια και πάντα έλεγα όχι γιατί όλοι μ'εκνευρίζανε. Το κορίτσι ήταν αμόλυντο και ξεΐδρωτο και αστείρευτο σα χωράφι στo γαμημένo Ρουργκεμπίτ. Είχε κάτσει ανάμεσα και τους ακουμπούσε και τους δυο και καλά έκανε γιατί να μην τους ακουμπάει οι εποχές είχαν προχωρήσει είχε αλλάξει η ηθική πράγματα που σήμαιναν δε σήμαιναν βασικά η πρόοδος είχε να κάνει με πράγματα που ξεφτίζανε απελευθερωτικά και αυτό ήταν ευλογία γιατί σταμάτησαν να προφασίζονται πως καταλαβαίνουν την αξία τους αφού δεν υπήρχε πια και δεν καλούνταν να το κάνουν ήταν ευλογία.

Νύχτωσε ενώ πάντα νύχτωνε αργά σ'εκείνη την πόλη πρόλαβε και νύχτωσε και πολύ μετά απ'αυτό αποφάσισαν οι άλλοι να φύγουμε εγώ την έβγαλα δίπλα στον Κόνραντ να τους παρακολουθώ και ν'ακούω τα θροΐσματα της πλαγιάς και να μυρίζω την υγρασία της και το σπίτι με τις ξεκρεμασμένες κουρτίνες θέλω να πω είναι παράλογο να μένεις κάτω απ'τα σύννεφα και να έχεις τέτοιες βαριές κουρτίνες. Σηκώθηκαν όχι για κανέναν άλλο λόγο γιατί ο Κόνραντ τον έπιαναν πού και πού αναδρομικές τύψεις που μ'έσερνε σε όλα κι εγώ δεν έλεγα όχι αλλά δεν τον ακολουθούσα όπως έπρεπε και οι άλλοι ενοχλούνταν και αυτός μερικές φορές. Είχαν γίνει ανοιχτόκαρδοι τώρα, σβουρίξανε στο μπαλκόνι και κατέβαιναν πολύ πιο επιδέξια απ'ό,τι είχαν ανεβεί εγώ τρόμαζα στη σκέψη γύρισα την πλάτη στην πλαγιά και το σκέφτηκα να σαλτάρω από'κει άλλωστε γι'αυτό ήταν φτιαγμένο το μέρος αλλά δε θα ήθελα να με βλέπουν κομμάτια οι άλλοι θα'θελα να πεθάνω ήσυχα χωρίς κανέναν σ'ένα νοσοκομείο ή να καώ μέχρι το μεδούλι σ'ένα αυτοκίνητο ή να αλεστώ σε μια προπέλλα.

Αυτοί έφτασαν κάτω εγώ ήμουν στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου και ήθελα μια ρουφηξιά απ'την πίπα μου τη Μπάρι που μου είχε στείλει ο Σόρεν ένα χρόνο αφότου έφυγε και λίγο αφότου είχε μάθει πως δεν προχωρούσα όπως όταν ήμαστε φίλοι και ξεροσταλιάζανε οι άλλοι που ήμασταν άτρωτοι και δεν ερωτευόμασταν ποτέ. Είχα ψάξει την είχε πάρει μεταχειρισμένη αλλά είχε σκάσει καμιά ογδονταρού και την έστειλε ριγμένη σ'ένα κίτρινο φάκελο και τη βρήκα στην είσοδο γυρνώντας σ'ένα λιβάδι ιδρώτα ένα μεσημέρι. Αυτοί είχαν αρχίσει να βιάζονται και μου φώναζαν, ξύπνησα, γλίστρησα στη λιγδιάρα σκαλωσιά και με τα γόνατα να τρέμουν και τα δάχτυλα να τρέμουν τους βρήκα μπροστά στην είσοδο. Πάμε σιγά σιγά; με ρώτησε ο Κόνραντ ο Μπενττ πέταξε το μπουκαλάκι του στο έδαφος και φύγαμε.

Μόλις βγήκαμε στον κεντρικό το κορίτσι πήγε μπροστά στον Κόνραντ άρχισε να περπατάει ανάποδα αυτός εμπρός αυτή όπισθεν και του'πιασε τα χέρια και του χαμογέλασε του'δωσε μια γλύκα ξεδιψαστική μέχρι κι εγώ ξεδίψασα

Τι κάνεις!

Αφού δε μπορείς εσύ, τον κάνω εγώ να χαμογελάει μου είπε γυρίζοντας το κεφάλι της στιγμιαία και μετά ξανά στον Κόνραντ η πηχτή μπάλα φούσκωσε κι όρμηξα με τους ιδρώτες και τα ζωόλαδα στη μούρη την έπιασα απ'το λαιμό και άρχισα να της ρίχνω στο πρόσωπο και ο ώμος μου δεν ήταν ακόμα οριακός να βγει και βογγούσα να βγει ο ώμος βγες γαμώ βγες βγες και μ'όλη μου τη δύναμη οι άλλοι μ'αρπάξανε την κλώτσησα ανάμεσα στα πόδια και έπεσα πάνω στο Μπενττ του έχωσα τη γλώσσα μου στο στόμα ζεστός, τρυφερός και μύριζε μισοψημένο ζυμάρι κι έφυγα τρέχοντας.

Ένας βαθύς ύπνος απ'την ώρα που'πεσε ο ήλιος με κάποια ενδιάμεσα

ροχαλητού

ο λαιμός κατάξερος γδαρμένος

καίω

το ταβάνι πιστό

ένας βαθύς ύπνος απ'την ώρα

πηγαινοφέρνω το χέρι μου

βαρύ

τ'αφήνω

καίω.

Μην πεθάνεις

2010-08-13T01:55:00.002+03:00

Βάλ'τα χέρια σου. Χώσ'τα μέχρι τον ώμο, στεκόταν και δε μιλούσε άχνα δεν έβγαζε μόνο ανάσαινε το τσιγάρο του και μέσα έξω οι αναπνοές και δε μιλούσε μόνο μέσα στην ησυχία τ'άκουγα όλα. Βούλιαζε ο κώλος μου στο μαξιλάρι του καναπέ και ίδρωνα κλαίγοντας νέο απόκτημα αυτό της ενήλικης ζωής να τρέχουν οι ιδρώτες στάλες στάλες ρυάκια ρυάκια ποτάμια στο δέρμα. Το δέρμα κοίταζα πίσω στο μυαλό μου τα μωρά τα νεογέννητα και πόσο εύκολα γερνάνε πασαλειμμένα με λάδι η παρακμή περνάει και τα ξεπερνάει χωρίς να πονάνε καν και τώρα το δέρμα μου ιδρώνει χωρίς πολλές πολλές τσακίσεις αλλά ετοιμάζεται να σπάσει. Η ζάχαρη στους τοίχους και τα σάλια και τα χύσια που τη λιώνουνε, η ζάχαρη στους τοίχους έχει πέραση σε κάτι αξιοπρεπείς οικογένειες τους ζεσταίνει τις μοναξιές. Η ζάχαρη στους τοίχους και εγώ μέσα στη νύχτα να στριφογυρνάω γιατί τις νύχτες δεν κοιμάμαι καλά επειδή δε μου πιάνει το χέρι και με τραβάει το πάτωμα και οι γωνίες του κομοδίνου. Η ζάχαρη μέσα στη νύχτα να στριφογυρνάει στους τοίχους γιατί έκλεινα τα παράθυρα και νόμιζα θα συρθεί η γκόμενα απ'το βενζινάδικο με τους βύζους και θα τους γαμήσω και μετά δε θα ξεπλυθώ ποτέ θα κολλήσουμε η μια πάνω στην άλλη θ'αρρωστήσουμε. Η γειτονιά ήταν απ'αυτές που σβουρίζουν μέσα στ'αυτιά. Γύρω γύρω τα ίδια κάθε πρωί η γριά στην πόρτα να κοιτάει μ'ενδιαφέρον το πλακόστρωτο ήθελα να'ξερα τι λέγανε μεταξύ τους ήθελα να'ξερα γιατί ο ναυτικός γύρισε στης μάνας του συφιλιασμένος και φτωχός και γιατί κάθε πρωί της έφερνε ντομάτες σάμπως κολυμπούσαν στις ντομάτες. Όταν έριχνα ένα βλέμμα στα πόδια μου μ'έκαιγε κάτι ανάμεσα το κεφάλι ψηλότερα και τα μάτια κάτω να κοιτάνε το στήθος που ξεκουράζεται πάνω στο τραπέζι όπως σκύβω και τα πόδια απλώνανε σαν αποτυχημένη ζύμη για σκατά. Είχαν περάσει λίγοι μήνες και το δέρμα είχε βαρύνει τόσο που τα βραδινά μεθύσια και μετά τα χέρια αγκίστρι στο τιμόνι και στο δρόμο για τα ξερόχορτα ξεμάκρυναν. Είχαν περάσει λίγοι μήνες και ό,τι έμπαινε στο στόμα μου ήταν σπασμός για το στομάχι κι έπεφτε κι άλλη υγρασία στη ζάχαρη στους τοίχους και τρυπούσε τρυπούσε το ντουβάρι σύντομα σύντομα, στεκόταν και δε μιλούσε άχνα δεν έβγαζε μόνο γούλιαζε το κονιάκ του και δε μιλούσε μόνο μέσα στη νέκρα με χτυπούσανε όλα σύντομα σύντομα έλεγε και γούλιαζε. Όσο τον θυμόμουνα έπινε καλά δεν το σιχάθηκε στιγμή εμένα δεν ξέρω τι μ'είχε πιάσει τότε και δεν πήγαινε κάτω ή θα κατέβαινε μαζί με τη γλώσσα μου και θα πνιγόμουνα με τον κώλο βουλιαγμένο και το σβέρκο να μυρίζει από μακρινά όργανα ευτυχώς φλύκταινες δε φανήκανε ποτέ. Έσκαζαν τα εγκαύματα όμως όταν πολυτριβόμασταν αλλά σύντομα, η υγρασία τα'τρωγε όλα τα'τρωγε τ'αφάνιζε γενοκτόνα υγρασία μούχλα καριόλα καριόλα μούχλα η ζάχαρη τρυπούσε το ντουβάρι και θα βλέπαμε στο διπλανό δωμάτιο εμάς με τα βιβλία ανοιχτά και τα μάτια ο ένας στον άλλον και μετά πάλι πίσω τους βύζους να κρέμονται και να χορεύουν πέρα δώθε σκέτος εμετός για μένα σκέτο ξερατό παντού στους τοίχους μαζί με τη γλύκα κι όλα. Είχαν περάσει λίγοι μήνες που μ'αφήσαν απ'το νοσοκομείο μόνο λίγοι μήνες μέσα στο νοσοκομείο. Μέσα λίγοι μήνες που μ'αφήσαν το κεφάλι στις πατούσες τα σεντόνια σοβάς σεντόνια σοβάς ολόλευκα ανεξερεύνητα σα μικρούλα. Θυμόμουν με το κεφάλι χωμένο στις κάλτσες η γριά έπιανε τα έλκη του ναυτικού κι έλεγε οι πουτάνες είναι καθαρές οι μικρούλες σε σταυρώνουν κι όσο πιο αγνή τόσο μεγαλύτερες οι πρόκες στα χέρια και στα πόδια και στο ξύλο. Νόμιζε ο γιόκας είχε φεσωθεί την τρέλα του θύμα κάποιας δαιμονικής αστής. Νόμιζε. Μέσα το κεφάλι στις πατούσες τα κορδόνια τσίτα κόμπος ομίχλες όλες οι μέρες ήταν ομίχλες. Μου άνοιγαν το στόμα και ρίχνανε μέσα τις βόμβες μου έκλειναν το στόμα και ρίχνανε μέσα τις βόμβες εκρήξεις ομίχλες εκρήξεις ομίχλες οι μέρες νύχτες μεσημέρια ώρες μια και μια ίδιες και όλες καμία εξαφανισμένες. Μέσα στο κεφάλι οι πατούσες πηδούσανε αγκαθωτά αρμυρίκια και παραδίπλα έσκαγε το κύμα σαν το τρυπημένο ντουβάρι που θυμόμουν να έβγαινε κατευθείαν στη θάλασσα. Είχαν περάσει λίγοι μήνες γύρισα και μου άνοιξε το στόμα χωρίς να πει κουβέντα μόνο μου ψάρεψε από μέσα κάλτσες και φίδια και ένα ψαροντούφεκο. Ξεφούσκωσε η κοιλιά μου που βγήκανε όλα αυτά από μέσα μου ξεφούσκωσε και αυτός μου έλεγε να ξεράσω καλύτερα κι έπινε κι εγώ τόση ζάχαρη το στομάχι οξύ για βέλη δηλητήριο μισό ποτηράκι έπεφτε μέσα και καίγονταν τα κρέατα καίγονταν όλα τα δέντρα και τα σπίτια.

Όσο ήμουν μέσα δεν ξέρω τι έκανε αυτός. Ερχόταν να μ'επισκεφτεί κάθε τέσσερις μέρες πριν ή μετά το μεσημεριανό που κουτσότρωγα γιατί γαμιόντανε οι μάγειρες με σκουλήκια σαπισμένα φαγιά απ'τον πόλεμο μας είχανε για πέταμα ερχόταν να μ'επισκεφτεί κάθε τέσσερις μέρες κάποιες φορές το ξέχναγε δεν ξέρω τι έκανε και το ξέχναγε ή μπορεί να μην το ξέχναγε και να πίστευε πως το'χα ανάγκη να ηρεμώ. Καθόμασταν στο περβάζι τα μάρμαρα ν'αστράφτουν σαν το Μέγαρο τότε που ο άλλος είχε δυο πεταμένες στ'αυτοκίνητο και νόμιζε πως τις κανόνιζε τα φώτα ν'αστράφτουν σαν πεφταστέρια μέσα Αυγούστου πιάναμε λίγο ο ένας τον άλλον πιανόμασταν λίγο με πονούσε τον πονούσα κι έφευγε. Οι υπόλοιποι σκιές οι υπόλοιποι γύρω γύρω τα ίδια κάθε πρωί η γριά να κοιτάει το πλακόστρωτο ήθελα να'ξερα τι λέγανε μεταξύ τους ήθελα να'ξερα τόσο πολύ που την άκουσα ένα ξημέρωμα να λέει σήμερα γιόκα μου δε θέλω ντομάτες σήμερα είναι γιορτή και το μεσημέρι πέθανε ζούσε απ'τις ντομάτες. Τρέλα χωρίς μύτες όπου γυρνούσες σε καμιά καρέκλα στο δωμάτιο κι έβλεπες τρέλα χωρίς μύτες ήταν η χειρότερη ήταν πηχτά τα δάκρυα που βγαίνανε απ'τα μάτια με ζόρι σα να γεννούσανε τα μάτια αυγά ή ελεφαντάκια και κολλούσανε μεταξύ τους τα βλέφαρα και μένανε τυφλοί τρέλα χωρίς μύτες όπου γυρνούσες σε καμιά καρέκλα στο δωμάτιο φοβόσουνα ν'ακουμπήσεις μήπως σε πάρουν κι εσένα τα σκάγια εγώ φοβόμουνα και δεν ακουμπούσα ούτε λίγο ούτε γι'αστείο. Τα βράδια δεν περνούσανε τα βράδια πρωινά ώρες μια και μια ίδιες και όλες καμία εξαφανισμένες νεκρές σκοτωμένες δε ροχάλιζε κανείς ήταν αρρωστημένο τα βράδια οι βόμβες είχαν χύσει ζουμιά ένα σωρό και αναθυμιάσεις ώρες μια και μια ίδιες και όλες νεκρές ναρκωμένες ύπνος κώμα ύπνος κώμα ύπνος τίποτα κενό. Δεν κοιμόμουνα καλά δεν κοιμόμουνα γιατί με ξέσερναν οι ιερές νόσοι επειδή δε μου'πιανε το χέρι και γλιστρούσα σαπουνιάρα γραμμή για τους εφιάλτες και το πάτωμα και τις γωνίες του κομοδίνου. Συνέχεια τον μισούσα γιατί σα προσευχή κάθε μέρα με το ξύπνημα κάθε μέρα με τον ύπνο μουρμουριζόταν μέσα μου μέσα ήμουν μέσα δεν ξέρω τι έκανε αυτός δεν ξέρω τι έκανε έλεγε διάφορα έλεγε ερχόταν κάθε τέσσερις μέρες κι αγαπιόμασταν αλλά αγαπούσε κι άλλους αγαπούσε τον κόσμο αγαπούσε. Συνέχεια τον μισούσα γιατί με τέτοια πίστη κάθε Κυριακή υμνούνταν οι ευτυχίες και οι χάρες της ζωής έξω μέσα εκεί που ήμουνα και ο παπάς έλεγε κάνε αυτό που κάνεις είναι σωστό μα σε σκοτώνει είναι σωστό είναι αρρώστια. Κι όσο εγώ ήμουν μέσα δεν ήξερα τι έκανε αυτός τόσο τον μισούσα και τον σκότωνα και τον ξαναμαχαίρωνα ξανά στο στήθος στην πλάτη στα πλευρά στο πρόσωπο στο πρόσωπο γαμημένο πρόσωπο έσφιγγα τα δόντια μου όταν λαγοκοιμόμουν και έπαιζαν εικόνες που τις χόρευε αυτός καλά και γελούσαν όλες γελούσε κι αυτός έπαιζαν εικόνες που έπινε καλά τις ευτυχίες και τις χάρες της ζωής τις ανταλλάζανε στα στόματά τους κι εγώ τους λυπόμουνα και τους ζήλευα και τους σκότωνα κάθε λεπτό ένα ένα ίδια και όλα κανένα.

Ανέβηκα σκαλί και ομολογία πέντε όροφοι σκαλί και ιδρώτας πεντακάθαρος λευκός ολόλευκος σαν τα σεντόνια τιναζόταν στους τοίχους ζαχαρένιους τοίχους και τα δάκρυα ρευστά σαν τον ιδρώτα και το νερό και τα κρασιά ανέβηκα σκαλί και παραπάτημα κι αυτός ένα βήμα πίσω βαρυγκομούσε που καθυστερούσα μα δε μιλούσε άχνα δεν έβγαζε μόνο έτοιμα κράταγε τα χέρια του μήπως το παραπάτημα γινόταν πόλεμος κι ο πόλεμος σκατά μπήκαμε μέσα με ξέντυσε υπομονετικά το'χε αυτό ήταν υπομονετικός ήταν πλούσιος και δεν το'ξερε τα'χε όλα κάτι ιδιότροπα κουμπιά της διαστροφής μήπως και πριν αρπάξεις τον ίκτερο προλάβαινες να το ξανασκεφτείς μα πού, τα ρούχα στο πάτωμα γρήγορα δάχτυλα και νύχια μέσα ίδρωνα κλαίγοντας στάλες στάλες ρυάκια ρυάκια ποτάμια θάλασσες κόσμος αγαπούσε τον κόσμο πώς μπορούσε ν'αγαπάει τον κόσμο εγώ δεν ήμουν ο κόσμος η ζάχαρη στη γλώσσα η ζάχαρη. Η ζάχαρη στους τοίχους χύσια τρύπες απ'τα χέρια μας απ'τ'ανάμεσα των ποδιών μας στη ζάχαρη των τοίχων τρύπες σπίτι τιποτένιο ανοιχτό ουρανός τα σύννεφα που φεύγανε βαλ'τα μου είπε. Βάλ'τα χέρια σου. Χώσ'τα μέχρι τον ώμο, κι έτσι όπως στεκότανε και δε μιλούσε άχνα δεν έβγαζε κι έτσι όπως στεκόμουνα και δε μιλούσα μόνο ανάσαινα το τσιγάρο του και μέσα έξω οι αναπνοές άνοιξε ένα στόμα δόντια παντού ένα στόμα σα πληγή ήταν αρκούδα ήταν ένα στόμα υπερώα με δοκάρια. Έβαλα τα χέρια μου μέσα όλα και τα πετσόκοψε η προπέλλα τα'χωσα βαθιά όσο γινόταν και με κατάπιε ζωντανή.

Unethical clothes for the poor men

2010-08-04T23:22:00.000+03:00

Poor man

closed his eyes

sipped a drink

enjoyed the night when

she

promised joy to another

poor man

thinking she could manage

hoping she would

love better

this new

poor man.

Now they keep

holding her hands

she keeps

biting them back.

The Chinese trader

2010-08-02T01:48:00.002+03:00

It's going to creep outside the cloth.

I'm walking fast. I'm passing by the rest. I'm stepping on their heads. This city is nothing. This city is nothing. I'm pacing, I'm panting. I'm panting secretly. My palms. They are sweating. I have one thing in mind. It's been a day. I'm in love. I'm in love with someone who sells the flashing lights. He is more of a pain. He is returning. He leaves pieces of concrete to find his place every evening. It's been a day since the last time. I'm in love with someone who crossed the world to get to this city that's nothing.

I pass him by, head chained on his face. I pass him by. This darkness and this soft hair hide his eyes. He turns. He turns. I pass him by then walk back and sit at a bench sit at the bench opposite him. Our bags are hanging from our shoulders. I've

walked

through this city alone and now

I'm making sure he notices the stare.

The wind shatters my eyes. The wind shatters my eyes. The nearby benches, empty. This here is a bad spot. This here, restricted view, the sound of the sea dull and the flashing lights burning the insides. The flashing lights I'm in love with, they upset the rest.

He's looking at the time, he's looking around with nerve

anything special about

that nerve? No, nothing special

how he shakes his head to make way for his eyes to see

the shape of his thin waist between my legs

his back, o how it melts under my hands, his soft hair in my mouth his

clothes all off, his feet on any bed

I'm sitting at this bench. Color scraping off. He picks up something from the ground, slides it into his pocket. He glances and I look away. It's going to creep outside the cloth and warm my fingers and weep on my skin it's going to creep outside the cloth isn't it? My palms are sweating. The pavement between us, the walkers and the runners, ourselves I've

walked

through this city alone and now

I'm making sure we get back home alone still I

stand up and flee and take a last sip

from this

take a last sip

from this

take a last sip

drink him up

alive and surrendered.

We share a good hour in company

being insignificant

naked on the old boulevard

all separated by the pavement.

On my way back I had three shadows.

Η Άγκυ

2010-07-31T22:30:00.001+03:00

Το καινούριο ποδήλατο της Άγκυ άστραφτε. Πλήρωσε αρκετά, αρκετά περισσότερα από όσο θα έδινε κάποιος για να πάρει ένα ποδήλατο στην Άγκυ. Η Άγκυ ήταν παχουλούλα και μάλλον δυσκίνητη. Κοντή, συνήθως ιδρωμένη. Της άρεζε πολύ να μένει στο σπίτι. Δεν ήταν ιδιαίτερα διαβαστερή αλλά αγαπούσε τις συνταγές μαγειρικής. Η Άγκυ ήταν αργή και δε μπορούσε κανένας να την κάνει να βιαστεί. Όταν ήταν να γεννηθεί, άργησε δυόμιση μέρες γιατί δε μπορούσε να βιαστεί. Κανείς δεν έχει δει την Άγκυ να βιάζεται. Η Άγκυ απεχθανόταν τα κοριτσίστικα φρου φρου αλλά είχε μόλις πάρει στον εαυτό της ένα πολύ κοριτσίστικο ποδήλατο με καλαθάκι από σκούρο ξύλο. Στο καλαθάκι ήταν προσαρτημένο ένα ψεύτικο ροζ λουλούδι με στεγνωμένη κόλλα αντί σταλίδων δροσιάς. Πλήρωσε αρκετά η Άγκυ, καβάλησε το καινούριο της ποδήλατο που άστραφτε κι έφυγε.

Εκείνη τη μέρα η Άγκυ είχε δυσκολευτεί να σηκωθεί απ’το κρεβάτι. Η Άγκυ δεν κοιμόταν πολύ. Είχε κάποιο εσωτερικό ξυπνητήρι που τη σήκωνε ήθελε δεν ήθελε γύρω στις εννιά. Το προηγούμενο βράδυ η Άγκυ έκατσε ως αργά προσπαθώντας να συζητήσει με τη Μητέρα. Όλα έδειχναν ότι δεν υπήρχε ελπίδα. Δε μπορούσαν να συνεννοηθούν και η Μητέρα ήταν, σα να μην έφτανε η έλλειψη συνεννόησης, αρνητικά προκατειλημμένη προς την Άγκυ επειδή την είχε ταλαιπωρήσει δυόμιση ολόκληρες μέρες γιατί δεν είχε το φιλότιμο να βιαστεί λιγάκι. Έτσι, όταν η Άγκυ πήγε τελικά στο φαρδύ κρεβάτι της, αφήνοντας τη Μητέρα δακρυσμένη από οργή, ήταν χαράματα. Το εσωτερικό ξυπνητήρι της όμως ήταν πάντα ανελέητο. Της άνοιξε τα μάτια γύρω στις εννιά και μαντάλωσε καλά τα βλέφαρα ανοιγμένα. Το κορμί της ήταν πολύ βαρύ αλλά τα κατάφερε και κατέβηκε για να πάρει το πρωινό της τσάι με άπαχο γάλα.

Το άπαχο γάλα το έβρισκε η Άγκυ πολύ υδαρό. Το αγαπημένο της ήταν το ζαχαρούχο υπερσυμπυκνωμένο που έπαιρνε η Μητέρα όταν η Γιαγιά αδυνάτιζε από την αρρώστια. Όμως η Μητέρα θεωρούσε το ζαχαρούχο υπερσυμπυκνωμένο γάλα κακό οιωνό, επειδη η Γιαγιά είχε πεθάνει λεπτή σαν κλαράκι παρά το ότι την τάιζαν μ’αυτό και με βασιλικό πολτό για να δυναμώσει. Η αρρώστια ήταν ανελέητη, σαν το εσωτερικό ξυπνητήρι της Άγκυ.

Οι ώρες μέχρι το απόγευμα κύλησαν ενοχλητικά αργά, όπως κάθε μέρα. Η Άγκυ είχε υπογράψει κάτι σαν ανακωχή με τη μαγειρική της και δεν καταπιανόταν ούτε στιγμή. Καθόταν μόνο στην άκρη του φαρδιού κρεβατιού της και κοιτούσε τον τέλεια βαμμένο λευκό τοίχο. Το σπίτι ήταν πάντα πεντακάθαρο. Η Μητέρα αγαπούσε την καθαριότητα.

Όταν επιτέλους το απόγευμα ήρθε, η Άγκυ ξετρύπωσε τα χρήματα που μάζευε μήνες τώρα εξυπηρετώντας διάφορες γειτόνισσες και μαγειρεύοντας πότε πότε για Κυρίες που ήταν κατάκοιτες και αδυνατούσαν να βρουν μια φθηνή οικονόμο ή νοσοκόμα να τις βοηθήσει με τις αγγαρείες του σπιτιού και της καθημερινής τους επιβίωσης. Πήγε στη στάση όπου ήταν μόνη της. Ανέβηκε στο λεωφορείο, που ήταν άδειο. Εκείνη την ώρα την απογευματινή οι περισσότεροι εργαζόμενοι βρίσκονταν στα μέσα της βάρδιάς τους και όσοι δεν εργάζονταν δεν είχαν δουλειές να εκκρεμούν. Συνήθιζαν να τις διευθετούν πριν το μεσημεριανό.

Στο κατάστημα βρήκε έναν βουτυρένιο νεαρό. Φορούσε λευκή μπλούζα και είχε πολύ καθαρά μαλλιά και πανέμορφο δέρμα. Τη ρώτησε με μια υπέροχη φωνή τι θα ήθελε. Αυτή του έδειξε ακριβώς ποιο ποδήλατο ήθελε. Αυτός χαμογελαστός το ξεκλείδωσε από τα αγελαία του δεσμά με τα υπόλοιπα της βιτρίνας και το κουβάλησε πίσω από τον πάγκο. Το κρέμασε σε ένα ειδικό άγκιστρο και ρύθμισε τα φρένα και το τιμόνι. Έβαλε ένα επιπλέον στήριγμα για το καλαθάκι από σκούρο ξύλο –η Άγκυ του εξήγησε πως σκόπευε να κουβαλάει φρούτα και μεγάλα βιβλία μαγειρικής. Φούσκωσε τα λάστιχα και γυάλισε τα μεταλλικά τμήματα με ένα καθαρό πανί. Έπειτα, πέρασαν στο ταμείο. Του έδωσε τα χρήματα και της έδωσε το ποδήλατο. Της χαμογέλασε και πάλι και η Άγκυ καβάλησε το καινούριο της ποδήλατο που άστραφτε και έφυγε.

Έκανε μια πολύ μεγάλη βόλτα, γύρισε στις γειτονιές και το φουστάνι της ανέμιζε και τα σφιχτοπιασμένα μαλλιά της ξεγλιστρούσαν λίγο από τα τσιμπιδάκια τους. Όταν βράδιασε καλά, αποφάσισε πως ήταν ώρα να επιστρέψει. Είχε διψάσει και η Μητέρα θα ανησυχούσε. Σκέφτηκε να περάσει από το δρόμο που έπαιρνε κάποτε για να πάει στο σχολείο. Έφτασε μπροστά από το παλιό της σχολείο που ήταν όπως το θυμόταν και έστριψε στο στενάκι που όλα τα προηγούμενα χρόνια κάθε πρωί με μεγάλη συνέπεια περπατούσε. Ήταν κάπως σκοτεινό αλλά η Άγκυ ήταν σίγουρη πως δεν υπήρχε τίποτε επικίνδυνο εκεί –όλοι οι ένοικοι των γύρω πολυκατοικιών ήταν αρκετά πλούσιοι και εύθικτοι για να αφήσουν ύποπτες κινήσεις ατιμώρητες. Το στενάκι ανηφόριζε και η Άγκυ κουράστηκε. Κατέβηκε από το καινούριο της ποδήλατο και άρχισε να το σπρώχνει περπατώντας αμέριμνη. Το μπροστινό της φως ήταν λευκό σαν τον τοίχο του δωματίου της. Το φουστάνι της θρόιζε γύρω απ’τα πόδια της. Για λίγο νόμισε πως κάτι ζεστό κύλησε από κάποια από τις πολλές τσέπες του φουστανιού της, γύρισε να κοιτάξει στην αριστερή της γάμπα και είδε έναν τεράστιο κανελλή σκύλο με τα δόντια γυμνωμένα και τα σάλια να τρέχουν. Ο σκύλος γάβγισε. Η Άγκυ άρχισε να τρέχει. Τι υπέροχος νεαρός, σκεφτόταν. Ο σκύλος γάβγιζε και όσο η Άγκυ έριχνε ματιές πάνω από τον ώμο της, ο σκύλος την πλησίαζε τρέχοντας. Τι βουτυρένιος νεαρός, θα τον έλιωναν και τα πιο ντελικάτα δάκτυλα, σκεφτόταν. Δεν ήταν καθόλου κουρασμένη. Έσπρωχνε το ποδήλατό της και το φουστάνι της ανέμιζε. Ο σκύλος έτρεχε σταθερά γαβγίζοντας. Βοήθεια! φώναξε η Άγκυ αλλά κανείς δεν ήταν κοντά. Τι ωραία που θα ήταν να είχαν κάνει αυτή τη μεγάλη βόλτα μαζί με το νεαρό του μαγαζιού. Το στενάκι τελείωνε σε λίγο και θα έβγαινε στον κεντρικό. Η ζεστή ακτινοβολία του σκύλου την άγγιζε σχεδόν. Κράτησε την αναπνοή της και έτρεξε ακόμα πιο γρήγορα.

Ήταν στον κεντρικό επιτέλους. Χώθηκε πίσω από έναν κάδο και έκατσε ακίνητη, λαχανιάζοντας αθόρυβα. Μερικά λεπτά αργότερα άκουσε τα νύχια του σκύλου να κατηφορίζουν ξανά πίσω στο στενάκι. Τσικ, τσικ, τσικ, τσικ, απομακρύνθηκαν μέχρι που έσβησαν εντελώς.

Σπρώχνοντας το καινούριο της ποδήλατο στον καλοφωτισμένο δρόμο και πλησιάζοντας στο σπίτι της, η Άγκυ διαπίστωσε ότι μέσα στη φούρια της είχε στραμπουλήξει τον αριστερό της αντίχειρα. Ήταν πολύ ιδρωμένη αλλά ένιωθε λιγότερο κοντή και παχουλή. Ακόμα και λιγότερο δυσκίνητη.

Raging out of every house we're dying in

2010-07-26T21:33:00.001+03:00

Beware the preachers
Beware the knowers
Beware those who are always reading books
Beware those who either detest poverty
or are proud of it
Beware those quick to praise
for they need praise in return
Beware those who are quick to censure
they are afraid of what they do not know
Beware those who seek constant crowds for
they are nothing alone
Beware the average man the average woman
Beware their love, their love is average
seeks average

but there is genius in their hatred
there is enough genius in their hatred to kill you
to kill anybody
not wanting solitude
not understanding solitude
they will attempt to destroy anything
that differs from their own
not being able to create art
they will not understand art
they will consider their failure as creators
only as a failure of the world
not being able to love fully
they will believe your love incomplete
and then they will hate you
and their hatred will be perfect

(B.)

Samarkand

2010-07-22T23:45:00.000+03:00

This bad weather circles us this bad blood strikes us ugly

let them undo let them undress

they would either way abandon us

we would either way split in two, in three, in millions

so shatters our skin so break our bones with this heat this love this zest

let them widen their views stare at every floor

violently as it storms and rages this bad weather this bad blood

they strike us down.

Tell me now am I good enough

are my hands harsh enough

to steal you off your pretty skin
to turn you into solid dust in tiles.

This state metaphor

2010-07-17T19:36:00.000+03:00

Hi,

my fingers stick because I held a piece of chocolate with bare hands and it started melting before I got the time to eat it up. Every now and then during the day, something about ten grads warmer than the rest of the world oozes out of me and remains. My teeth have this matted feel -the feel of unwashed teeth. Wash them. What for, I don't need shiny white teeth to sit here and think while trying not to. There was that movie on TV, the ugliness they presented was just everything I have ever seen. Not because I have not faced beauty, but because their beauty is so extreme it can only appear constructed and predesigned. A subtle shiver when the same scarred back appeared as monstrosity for them show business people and as a beloved view for us the great unwashed. This warm thick paste is the antidote for our lovemaking and, damn me, it works. Not that I trust them healers but this does the job. I haven't laid my hands anywhere near myself. Only at times when I get too curious about the viscosity of the paste I slip my fingers there and take them out bringing in front of my eyes nothing more but some pieces that dry out in no time. And this is where my curiosity peters out. What a great explorer, aren't I, you'll definitely agree with me on that. There was that movie on TV and I have turned out to suffer through all the commercials to get back with forgetting alone in a chilly living room. There's a cake I baked molding. An army of ants. I step on leftovers and hairs are hanging from my toes every time I dare to glance at them. They are not the good type of hairs, not your soft, light colored hairs, they are revelations of something dirtier and harsher that has taken place here. They are neither mine. I can't even tell my hairs on my body when I look at it, they mingle well. I haven't laid my hands anywhere near since the last time I have been squeezing you and clinging onto you and coying you, don't take me wrong. It cannot be helped, these hairs are here due to one or more deeper, wilder encounters that never spoke back. Never have I been so loyal, never has this empty living room been so real. The chocolate had no taste, I have lost the ability to taste. Thus I am now constantly craving and hungry and eating. That movie was the first movie I forced myself into, that expensive TV that acquits my apartment and myself from being a boiling trailer and a sweaty sloven. I spent three days laying on the floor under the kitchen table, sobbing, peeing painfully and scantily, with the eyes shut. The fourth day's night to the back they jumped in from my living room's open window. They smashed my back and all the bones of my squalid dog. He didn't bark a word, he was a creature right out of the gutter but brave, so I like to think. They smashed my back and smeared the overcooked oatmeal on my face. The travel from the safety you provide to my chilly living room had starved me -it was dinner time when I got here so I sat on the couch and held a bowl filled with badly made oatmeal. They threw my bowl against the wall and it painted a wide beige splash , not to mention all the sharp heart-ripping little pieces on the couch and the floor, poor bowl broke. They grabbed my hands and stepped on my wrists to color them a pretty scarlet. They didn't tie me, they were screaming that I can leave this state any time, they were screaming I make every decision. My back was dust, my back is dust, how am I to leave with this sack of meatflour for backbone, how was I ever to leave any state? They wouldn't respond, they wouldn't -they kept stepping on my wrists and pulling my ears. They burned my flowers on the tea table pots, they sprayed the ceiling with my squalid dog's blood. I was starving, still, I wanted to vomit my stomach, I was achy and itchy, I crawled under the kitchen table. They emptied me in the sink. They chocked me over the undone dishes. They pulled my hair and I pulled theirs. Our hairs gathered on our wet skins and hung. They fed me their words. They scuffed my tongue, burned my palate, took away my taste. Then, they placed me back under the table. They left from my living room's open window, leaving hairs on their way out. I spent three days laying on the floor, with the eyes shut, wishing them to never come again, to never think again. I came round to throw my squalid dog in the trashcan outside the house. I tried to watch TV, I read some, I tried to talk to you, I listened to some, I walked around. I picked up every dead cell of the poor bowl broken. With my back torn I licked the dried oatmeal from my shirt. I boiled me spaghetti and stuffed my mouth with spaghetti fluid and spaghetti. I placed a piece of chocolate from the fridge between my fingers and then in my mouth, it didn't taste, didn't taste at all.